Mag het wat rustiger !

Pinkstermaandag stapte ik op mijn fiets om rustige wegen op te zoeken. Ik had beelden gezien op het nieuws van overvolle winkelstraten en drommen volk op de zeedijk. En niettegenstaande de drukte overwegend mensen zonder mondkapje!
Ik nam het brede fietspad van Westkapelle richting Retranchement. Zover zou ik niet rijden enkel tot de afslag  Retranchement en het Zoute.  Langs deze weg kan je niet beweren dat je  essentiële boodschappen gaat doen over de grens daarvoor moet je de officiële grens over via Sluis. Op dat ogenblik was de grens enkel open voor familiebezoek of essentiële boodschappen. Wat ik gezien heb tijdens die fietstocht tart elke verbeelding.

Dit brede fietspad vormt een beetje de uiterste grens van Knokke-Heist met Nederland. Het is er altijd erg rustig met aan de ene kant veel weiden waar koeien en paarden grazen en aan de andere kant landerijen en enkele boerderijen.

Op het eind van dit lange fietspad kan je op een voormalige trambedding rechts afslaan richting Retranchement en Cadzand. Blijkbaar reden veel fietsers naar Zeeuws Vlaanderen. De auto’s moeten via een korte slingerende weg rijden om iets verder linksaf te slaan .

Op de tweede foto hierboven loopt het fietspad tot de Oosthoek( een wijk)
Op de eerste foto hieronder is er achter de groene gordel het vergrootte Zwin waar je op een nieuwe dijk helemaal van Cadzand naar de Oosthoek  kan fietsen. En als ik me omdraaide zag ik in de verte de toren van de Kerk in St Anna ter Muiden(Sluis). De toren staat er niet helemaal op ,ik was verblind door de zon.
Ik koos de richting Het Zoute Knokke. Er was veel wind en de vele fietsers maakten het echt niet leuk om te fietsen.
Ter hoogte van de boerderij met dat rode dak kan je hoeve ijs kopen aan een raam. Daar  troepten zoveel mensen samen om een ijsje te likken of schoven ze aan om er eentje te kopen. Ze stonden zelfs op de rijweg! Neen ik ben niet afgestapt maar doorgereden. Een volgende keer als het kalmer is trek ik de remmen wel dicht.


De hele rit tot aan de Oosthoek heb ik met een bang hart gereden , het fietspad is daar erg smal. Het was precies of ik tegendraads reed en de fietsers bleven maar afkomen … Die mensen op hun fiets , gewone fietsen en ebikes en fietskarren  leken allemaal losgelaten wild. Grote bendes na elkaar luid roepend en gevaarlijk slingerend.
Eenmaal in de Oosthoek was het kalmer en kon ik op mijn gemak verder rijden . Mijn goesting om hier en daar af te stappen om foto’s te maken was allang over en bij het laatste stuk op de terugweg kwamen er weer bendes joelende fietsers op me af.
Was er niet gezegd dat je met een drietal mocht gaan fietsen op dat ogenblik ? Ze waren met zovelen dat ik ze niet eens kon tellen en weeral met die tweewielers met een bak voor kinderen tussen het voorwiel en het stuur of bakfietsen. Levensgevaarlijk als je die moet kruisen op een smal fietspad!  De meesten reden met een niet verantwoorde snelheid . Zonder te bellen flitsten ze me voorbij  of kruisten ze mij.
Thuisgekomen moest ik toch even  bekomen! Dat heb ik met mijn jarenlange fietservaring nog niet meegemaakt. Een paar keer vreesde ik in de gracht te duikelen of van het -op sommige plaatsen verhoogde- fietspad te geraken.
Mag ik eens giftig zijn? Ik ben blij dat er dit weekend veel wind is en geen al te mooi weer!

een oude wegwijzer ter hoogte van de vroegere trambedding.

fietstocht

Het was op Hemelvaart uitzonderijk warm weer. Nogal een verschil met de dag erop. Ik ben met dochterlief in haar omgeving Middelburg (B) gaan fietsen. Zij en de zoon horen tot mijn bubbel. Het was zo warm ( 33° op haar terras en dan nog in de schaduw)  dat we tot een stukje in de namiddag hebben gewacht om te starten voor een twee uur durende fietstocht. Het was heerlijk fietsen onder de bomen langs de Blinker( het Leopoldkanaal).
We fietsten er niet alleen. Ik geloof dat iedereen die een fiets heeft die uit zijn bergplaats had gehaald. Maar er was wel plaats genoeg om afstand te kunnen houden en het waren allemaal rustige fietsers. Geen koerstoestanden!

 

Na een eind fietsen langs het kanaal kwamen we aan een baileybrug de Lievebrug genoemd.

“Lievebrug over het Leopoldkanaal. Beschermd als monument bij Ministerieel Besluit van 9 juni 2004. In het najaar van 1944 bevrijdden de Canadezen in de Slag bij het Leopoldkanaal de gemeenten ten zuiden van het Leopoldkanaal. Op 6 oktober begonnen de soldaten van het 7de Canadese Infanteriedivisie de constructie van een “Bailey-bridge” over het Leopoldkanaal tussen Maldegem en Sint-Laureins. Een paar dagen later staken bij de eerste fase van de “Switchback Operation” de Canadezen het kanaal over. Ongeveer 200 gesneuvelde Canadezen werden eerst begraven op een noodkerkhof aan de Aardenburgkalseide in Maldegem. In 1945 werd het Canadees oorlogskerkhof in Adegem geopend. Er rusten 1145 gesneuvelden waaronder 844 Canadezen.”

Aan de kant van de weg staat een herdenkingspaneel . Op deze plaats en ook elders langs dit kanaal is er tegen het einde van de oorlog enorm gevochten en zijn vele  burgers en soldaten  gesneuveld….

…met aan de ene kant een tekst van Paul De Wispelaere ° in Assebroek 1928 en overleden in Maldegem 2.12.2016. Een bekende auteur en Hoogleraar Nederlandse literatuur…

…en aan de andere kant een tekst van Peter Theunynck  een Belgisch dichter en schrijver geboren in Eeklo in 1960 . Hij woont en werkt in Antwerpen.

Een moment van bezinning – de ouders van mijn moeder zijn in de bombardementen in deze oktobermaand maar dan rond Sluis (NL)beiden gestorven.
We stapten op de fiets en vervolgden onze rit tot we een afslag zagen die ons recht naar een boerderij bracht waar ze hoeve ijs verkochten( de oranjewegwijzer)!

In de schaduw aan de kant van de weg zagen we véél mensen een ijsje smullen! De boerderij heeft anders een erf ingericht met tafels en stoelen en parasols. Niets van dat alles. Ik heb maar geen foto genomen van al de mensen die aan de overkant van de weg in de schaduw van een hoge haag bij hun fiets stonden om hun ijsje te eten! ( kwestie van privacy, maar het was wel een foto waard geweest  🙂 )

Toen we in St Laureins kwamen dachten we het slim aan boord te leggen door aan de andere kant van het kanaal terug te fietsen. Dat hadden we wel verkeerd ingeschat. Het was een aarden weg met sporen van een tractor en helemaal niet zo comfortabel om te fietsen en zeker niet met mijn elektrische fiets. Dan maar te voet verder gewandeld tot aan de Baileybrug die we overstaken om dan verder te fietsen op een “normale” weg !!

Die andere kant zag er wel romantisch uit! Wat verderop begonnen echter de putten en bulten.

Op de terugweg kwamen we langs het kanaal ook nog een aantal bunkers tegen die een grote rol gespeeld hebben bij de bevrijding van deze streek ,maar we zijn niet meer afgestapt van onze fietsen.
We waren een beetje moe 🙂

 

Een fietstochtje

Gisterennamiddag kwam een buurvrouw wonende een eindje verder in de straat  ,vragen of ik niet met haar mee wilde fietsen. Het was toch rustig in de straten en we konden op veilige afstand van elkaar fietsen.
Behalve wat boodschappen doen met de auto of met de fiets was ik al die weken nog niet verder geweest dan  mijn tuin. We reden op voldoende afstand van elkaar  op het brede fietspad richting Heist. Een babbeltje kon er zelfs niet vanaf door de afstand van elkaar en ook door de wind. De wind was ijzig ,wat een verschil van temperatuur in mijn omheinde tuin!
In Heist konden we een koffietje drinken maar wel op een vreemde manier. Een bekende  Heistse pralinewinkel verkocht niet alleen allerlei snoepjes , je kon er ook een bekertje koffie kopen , maar die moest je opdrinken op straat. Gelukkig stond er een stenen bank van de gemeente vlak bij de winkel. In het zonnetje en uit de wind was het genieten van de warmte.
Het initiatief bleek succes te hebben. Netjes op 1,5 m afstand van elkaar kwam de ene wandelaar na de andere een bekertje drank kopen! De warme koffie( voor mij was het thee) deed deugd want ik had het koud gekregen. Nochtans had ik een jasje aan en een sjaal rond mijn hals. In mijn fietstas zaten er een paar handschoenen en toen we na de koffie/thee terug op de fiets stapten  trok ik die aan. Ik was niet de enige die handschoenen aan had om te fietsen!
De inwoners van Knokke-Heist zeggen dikwijls na de seizoenmaanden” oef de stad is weer van ons” . Maar we zullen dat toch moeten bijstellen. Het is akelig kalm en stil overal in de stad en zeker op de zeedijk en dat op een ogenblik dat er anders veel wandelaars en fietsers zijn.
Geen mens te zien buiten een paar eenzame wandelaars en wat fietsers. Een leeg strand , gesloten strandcabines netjes op een rij. geen levende ziel aan de surfclubs en strandbars zonder volk. Zelfs de mooie bloembakken staan er wat verwaaid bij! Ik heb het in mijn leven nog nooit meegemaakt.

De fietstocht op zich deed deugd, maar de scherpe ijzige wind had me zo verkleumd dat ik vreesde een verkoudheid te hebben opgedaan. Zelfs deze morgen was ik nog kouwelijk. Ik ben vandaag wijselijk thuis gebleven en na de middag wat geverfde bloembakken en -potten gevuld met aarde. Op het terras achteraan was het aangenaam in het zonnetje. Nu nog wat afwachten tot de nachten niet meer zo koud zijn om ze met bloemen te vullen. Zelfs de vaste planten zien af van die koude nachten

Het vervolg van de planten in mijn tuin komt er aan !

Heb je dat ook ?

Heb je dat ook? Soms zo’n zwaar gevoel dat je niet goed kan omschrijven. Ik kan het alleen verdrijven door mijn gedachten op nul te zetten en allerlei werkjes te doen. Het is niet moeilijk waardoor dat komt. Dag na dag word je overspoeld door berichten die je liever niet zou horen, zien of lezen. Maar je wordt er ongewild met je neus op gedrukt. Kranten staan pagina’s vol , nieuws op tv barst van de items ,  Corona ,Corona … Ik sla tegenwoordig al eens nieuwsberichten over en sla de pagina’s van de krant om.

Buiten hoor je alleen het ruisen van de bomen( gelukkig staan er hier bomen). Zo nu en dan eens een auto die voorbijrijdt en meestal is het dan een vrachtwagen van een bouwwerf hier vlakbij. En tegen de avond een paar auto’s van mensen die heden nog werken. Ik hou wel van de stilte en nu besef ik ten volle waarom ik zo graag op vakantie ging bij tante Regina en nonkel Clement op de boerderij in St Kruis(NL). Het was daar ook zo stil en alleen het geluid van dorsmachines en één tractor van een rijke boer .De houten wielen van karren klonken toen als muziek in de oren! Toen was de stilte heerlijk en het gaf een vrolijk gevoel , de stilte nu is zwaar beladen en geforceerd.

Ik heb al twee maal geluk gehad dat ik niet moest aanschuiven om de Colruyt binnen te gaan( over de middag) .Ik krijg er zowaar een wee gevoel van als ik op het nieuws een hele rij mensen met een winkelkar  zie aanschuiven om in de winkel te geraken. Mijn kinderen hebben tot voor een week de boodschappen gedaan voor mij. Nu zitten ze beiden thuis door die corona en durven ze niet zo goed afkomen wegens de vele controles die er zijn bij het binnenkomen van de stad. Bewijs maar eens dat je van Brugge naar Knokke komt met boodschappen  voor je moeder. Want allerlei truken zijn al geprobeerd om de stad binnen te geraken.
Zolang ik verkouden was en af en toe moest niezen of hoesten bleef ik liever thuis. Maar nu ik weer springlevend ben en de winkel bij manier van spreken hier om de hoek is, doe ik mijn boodschappen zelf. Voorraad voor minstens veertiendagen  zoals ik altijd al deed. Normale voorraad. Geen hamster gedrag van wc papier, afbakbroodjes, bloem…

En om dat zwaar gevoel wat kwijt te geraken heb ik  ’s namiddags  de fiets genomen en ben naar Aveve gereden. Laat in de namiddag want dan is de drukte voorbij. Wat plantgoed gekocht en uitjes en sjalotjes. Morgen kan ik mijn moestuin in gang steken. De rest heb ik in potjes gezaaid( wortelen, bietjes, spinazie , sla, pompoen, radijzen.. )  omdat de nachten tot nu toe redelijk koud waren en dan kiemt alles veel trager.

Ik heb er een fietstochtje aan verbonden en reed terug naar huis via het industrie gebied”, ’t Walletje” . Blijkbaar kan je daar nu in een hangar groenten en fruit kopen ( marktkramer die nu niet op de markt kan staan) en is er ook een afhaalpunt waar je vleespakketten kan ophalen na telefonische bestelling. Gevonden!  en het lijkt me wel interessant en niet eens ver van mijn woning. Het is wel aangenaam om nu te fietsen , het is overal rustig en je wordt de berm niet ingereden door voorbijvliegende auto’s in het industrie terrein. Daar lijken ze allemaal altijd gehaast te zijn. In het industriegebied zijn geen fietspaden!

Helemaal opgemonterd ben ik thuis gekomen…

 

In een spaarbekken vlakbij ‘T Walletje staat een beeldengroep ” Ode aan de Vrouw “van Jef Claerhout. Jaren stond het op het Zegemeer . Ik vond het daar wat verloren staan. Maar hier in dat spaarbekken komt het veel beter tot zijn recht.

Vanaf het spaarbekken heb je zicht op een deel van de gebouwen van het industrieterrein en rechts op de oefenterreinen van Club Brugge. Het lijkt op een oninneembare burcht. Ook een zicht van de achterzijde van dit gebouw wat de ingang blijkt te zijn gezien de parking.

Rechts de gebouwen op ’t walletje waar er kantoorruimte kan  gehuurd worden. Ook een deel van de Politie heeft burelen in deze gebouwen.

Het Sportcentrum Molenhoek ligt er verlaten bij. Hier spelen onze senioren ’s winters binnenshuis koersbal en van einde april pétanque buiten op twee  aangelegde veldjes.

  

Deze boerderij paalt aan het oefengebouw van Club Brugge. Hier liepen altijd heel veel koeien in de weiden. Dit lijkt verleden tijd te zijn. Er is sprake dat de boerderij verkocht is. Benieuwd wat er in de plaats zal komen!

Fietsen 2

Knokke-Heist bestaat uit de vier vroegere zelfstandige gemeenten: Knokke, Heist, Westkapelle en Ramskapelle. Zelf woon ik in Westkapelle sedert we na mijn huwelijk daar een huis gebouwd hebben . Gezien ik geboren en opgegroeid ben in Knokke voel ik me nog altijd méér Knokkenaar dan Westkapellenaar. Al heeft dat  sedert 1971 geen belang meer want toen is de fusiegemeente Knokke-Heist ontstaan. Inwoners van Westkapelle en Ramskapelle hadden minder moeite met deze fusie dan de inwoners van Heist. En dat is tot heden nog altijd zo bij de oudere bevolking van Heist. Zeg niet ik woon in Knokke-Heist, neen ze wonen in Heist!
Als je geboren bent aan de kust  heeft de zee altijd een onweerstaanbare aantrekkingskracht  en toen we indertijd voor het werk van mijn man in Brussel woonden heb ik er alles aan gedaan om terug te keren naar de zee . In zoverre dat mijn man werk zocht in Knokke en ik eveneens een job vond in dezelfde gemeente.

Maar aan de andere kant heeft het polderland zo dicht bij de zee en de duinen ook altijd mijn hart gestolen. Het komt misschien omdat ik een groot deel van mijn jeugd alle vakanties doorbracht op een boerderij bij een zus van mijn moeder. Zij woonde in het dorpje St Kruis(Nl) gelegen tussen Oostburg en Aardenburg. Op mijn vorige blog heb ik daar hele verhalen over verteld. Op de boerderij bij Nonkel Clement en tante Regina heb ik de rust die de natuur uitstraalt leren kennen. Ook de mensen zelf stralen die rust uit. Ze leven er in eenheid met de natuur. Misschien komt het daardoor dat ik zo graag in mijn eentje met de fiets rustige wegen opzoek.

Ach ik wilde een beetje duiding geven waarom de volgende fietstocht met mijn kleinzoon richting polders ging. Ook hij heeft liever een uitstap langs velden en wegen dan een namiddag op het strand  zitten.

Op weg langs landelijke wegen naar Ramskapelle
Tussen de graanvelden met boorden vol klaprozen…
en ongemaaide bermen …
…met mooie vergezichten , om dan op het fietspad te komen vlak naast de twee kanalen Schipdonkkanaal en Leopoldkanaal , in de volksmond genoemd ” de blinker en de stinker” . Achter de bomenrij het industrie terrein in Zeebrugge met zijn vele parkings voor auto’s die over heel Europa worden uitgevoerd.
We naderden Heist en zagen het natuurgebied ” de Kleiputten” .De laag gelegen weilanden met moerassen en rietkragen.zijn een gedroomd oord voor vogels en amfibiën.
In de verte een parkeergarage voor auto’s die over Europa worden verdeeld. Wij fietsten op een nieuw aangelegd fietspad afgescheiden van een autoweg . Via een tunneltje kom je uit aan de Vandamme sluis.( sluisgebouw links te zien op de foto)
We reden niet door het tunneltje maar sloegen af naar een ander natuurgebied nl. De Sashul. Het is een met schelpenzand opgespoten terrein dat vroeger gebruikt werd als een opslagplaats voor steenblokken ten behoeve van de aanleg van de Pier van Zeebrugge.

Je kunt dwars door dit gebied wandelen of fietsen en komt dan uit op de Lichtenlijn brug
We reden de Lichtenlijn brug over en toen kwamen we op de zeedijk waar het nog heel kalm was. Een gewone dag in de week en nog geen vakantiedrukte. Na zo’n fietstocht kon een ijsje van de Post niet ontbreken. Vergeten een foto als bewijs te maken! 🙂

 

We sloten deze mooie dag af met een bezoek aan Kneistival op het Heldenplein waar er een optreden was van Arno. Daar zijn we ’s avonds met de auto naartoe gereden.

Op weg met de fiets

Wie mij kent weet dat ik graag in mijn eentje ga fietsen. Ik kan me helemaal ontspannen met de wind door mijn haren en trappen maar. Tja dat trappen is nu wel gemakkelijker geworden met mijn e-bike. Maar je moet toch nog meetrappen wil je niet al te vlug  een platte batterij hebben. Dàn zou het trappen wel erg lastig worden !

Een jaar lang werd de fiets niet klaar gezet voor een fietstochtje  want eerst was het maandenlang sukkelen met de gezondheid en na een zware operatie duurde  het maanden om te herstellen( en dat herstel duurt nog steeds ). Begin juli voelde ik dat het best zou gaan om in mijn eentje eens een fietstocht te  ondernemen. Bewust schrijf ik “ondernemen “. Ik had dichtbij de woning al rondgereden of in de nabijheid boodschappen gedaan met de fiets maar dat duurde hoogstens een half uurtje.
Ik wilde niemand in mijn nabijheid die alsmaar zou zeggen ” oppassen” , “niet te vlug” , “ben je niet te moe”. “moet je niet even wat rusten”. Allemaal goed bedoeld natuurlijk en die bekommernis was lange tijd wel terecht want ik was niet zeker van mezelf en altijd was er dan wel iemand die me vergezelde als ik de deur uitging.

Dus stapte ik begin juli de fiets op en reed eerst wat onwennig ,verleren doe je het niet maar als je zo lang niet gefietst heb dan moet je er toch weer wat aan wennen en zeker met een e-bike, langs rustige wegen en fietspaden richting het Zwin. Ik was twee uur onderweg en heb er nadien niet teveel fysieke hinder van ondervonden. Dus …fietstochten komen er nog!

De boer heeft aan de straatkant een hele strook bijenvriendelijke bloemen gezaaid!
Ik zag verder op verschillende plaatsen dat er naast de landerijen stroken bloemenweiden zijn ingezaaid. Hier naast het fietspad richting Retranchement. Dit fietspad is een restant van de tramlijn van Knokke naar Retranchement .                                                                                                                                                        De geschiedenis van deze tramlijn :”Grenzen houden tram niet tegen.
Knokke wilde absoluut de elektrische tramlijn vanaf de Oosthoek tot in het 4 km verder gelegen Retranchement (Nederland) doortrekken. Het enkel spoor liep van de Oosthoek langs de Vrede naar Retranchement, waar de Belgische lijn aansluiting gaf op de Nederlandse stoomtramlijn naar Breskens. Op donderdag 27 juni 1929 was het zover. De internationale tramlijn was een feit! De kleurrijke officiële opening zou echter pas op 19 juli 1929 gebeuren. Om 1O u vertrok de tram, getooid met de Belgische en Nederlandse kleuren, met de burgemeester en personaliteiten aan het tramstation van Knokke. In Retranchement werden de linten die de sporen versperden, weggenomen onder het spelen van de ‘Brabançonne’ en het ‘Wilhelmus’. Er was elektrische tractie tot Retranchement en verder stoomtractie tot Breskens.” Museum Sincfala.

 

Ik fietste dus verder op die oude tramlijn(= fietspad) tot Retranchement en zag onderweg al de vernieuwde dijk aan de horizon. Waar ik de dijk moet oprijden zie je de fietsers  over de meer dan vijf kilometer nieuwe afsluitdijk rijden . Het is een druk bereden weg geworden en een toeristische attractie om van België veilig naar Nederland te fietsen! Mèt zicht op de Zwingeul.
Heel veel schapen  kunnen vrij rondlopen op deze dijk om  de grasbermen kaal te vreten. Ik denk dat ze die dag al genoeg hadden en op de schaapsherder wachtten  😉
Een schaap samen met een lammetje lag op een trap! Probeer dan maar als voetganger de trap op te lopen. Boven op de dijk had je al een mooi zicht op de vergrootte Zwingeul.

 

Boven op de nieuwe dijk staat een grenspaal. Het Zwin ligt voor een groot stuk op Nederlandse bodem.
Er zijn een viertal uitkijkpunten  met banken en info op een verhoogde weg waar je een mooi zicht op de Zwingeul en de broedplaatsen  hebt. Op de onderste foto sta ik al aan de Belgische kant  en zie je in de verte de inham met links een duintop  en rechts ook een. De ene ligt op Belgisch grondgebied en de andere op Nederlands grondgebied. En het blauwe streepje ertussen is de zee.
Op de bovenste foto ligt het Zwin Natuurpark achter de bomen en op de onderste foto rijden de fietsers de dijk op richting Retranchement. Ik heb het toen andersom gedaan.

 

Vóór je de dijk oprijdt word je uitgenodigd om ook het Zwin Natuurpark te bezoeken en op de onderste foto ligt het hooi te drogen op een dijk richting Oosthoek

 

Langs dit mooie fietspad met soms zicht op de grote weiden  die ontstaan zijn na verwijderen van alle uitheemse bomen en planten reed ik terug naar huis. Er lopen normaal dieren te grazen in de grote vlaktes maar op dat ogenblik zag ik er geen.
De bloemenweide bij onze burgemeester, daar fietste ik ook nog voorbij op weg naar huis.

Toen de kleinzoon een paar dagen op vakantie bij oma was wilde hij graag eens terug naar het Zwin want toen hij met de Paasvakantie hier was mochten we nog de vernieuwde dijk niet op. Gezien het oma in haar eentje al gelukt was trokken we -hij met een gewone fiets en ik met mijn e-bike- naar het Zwin een tiental dagen na mijn eerste fietstocht .
Een paar foto’s van deze fietstocht voeg ik er aan toe .

Bij één van de uitkijkplaatsen had je een zicht op de graslanden. Veel dieren liepen er niet rond en de ooievaars lieten zich ook niet zien. In de waterpartijen waren er veel eenden maar zonder verrekijker niet zo goed te zien.
In de verte het zwarte gebouw dat tevens de ingang is van het Zwin Natuurpark
Op de eerste foto zie je in de verte de start om op de dijk te komen en richting Retranchement te wandelen of te fietsen. Overal zie je palen staan met ooievaarsnesten. De meeste zijn tegenwoordig ” bewoond”
Hier een foto waar een containerschip op zee juist tussen de monding van de Zwingeul voorbij vaart. Op deze foto krijg je al een idee hoe groot het Zwin nu geworden is .
En op de terugtocht -met de dijk als verre achtergrond- zijn landbouwers druk aan het oogsten! Van een contrast gesproken!
Een hoeve-ijsje . Een mooie afsluiting van een gezellige fietstocht met de kleinzoon.

 

 

 

Maar er is meer te zien op de zeedijk dan mooie beelden!

Ik heb in een vorig logje verteld dat ik die beeldenroute in twee keer heb gefietst. Ten eerste was het die dag veel te warm en daarenboven was  het op dat ogenblik een te grote inspanning voor mij. Ik had me overschat en mocht wat uitrusten toen ik thuis kwam.

Weinig mensen te bespeuren op zeedijk en strand
Die dag speelde België tegen Brazilië !
Wat een impact het voetbal heeft gehad !

Cartoonfestival  op het strand aan het Heldenplein  en op het Heldenplein repeteren voor Kneistival ( nu afgelopen)

De windbroeken wapperen overal langs de zeedijk

Fleurige bloembakken over de hele zeedijk van Knokke tot Heist

Baruitbater fan van de rode duivels?

Vrolijke figuren op de roze gevel van de Kitsch Club aan het Casino
door André Saraiva, de echte naam van Monsieur André,  een 45-jarige Zweed

Ondertussen is dit bouwsel op het strand vlak voor het Casino afgewerkt . Lees hier meer over (klik)

Casino aan de ene kant , hotel La Reserve aan de andere kant Strandbars floreren! Er zijn veel kunstgaleries langs de hele zeedijk.

Een ijsverkoper met een strandbolderkar. Durfde toen nog geen ijsje eten.
Maar deze week heb ik bij De Post een cuberdon ijsje gehaald.
Foto mislukt ,ik was te gulzig  !!!

Op weg naar huis ooievaars op een nest hoog op een paal! Te ver om meer in te zoomen.

Een beetje uitleg…

…waarom ik nog niet kom reageren bij jullie . Het gaat nog altijd niet  echt goed met mij. De Colitis Ulcerosa(=wordt beschouwd als een auto-immuun ziekte waarbij het lichaam zelf de dikke darm gaat aanvallen en een ontsteking veroorzaken. Colitis ulcerosa begint meestal in het rectum en gaat zich van daaruit geleidelijk over de dikke darm verspreiden. De klinische symptomen zijn buikpijn en bloederige stoelgang.) speelt me nog veel parten.  Bij de laatste controle  maandag in het ziekenhuis was er nog teveel ontsteking waar te nemen in de dikke darm. De dokter wil het nu aanpakken met antibiotica en nog een resem pillen om de maag en de darmen te beschermen. Eten is nog altijd een pijnlijke zaak, voornamelijk warm eten. De medicatie zorgt ervoor dat ik vlug moe ben en daardoor ook veel moet rusten. Dan blijft er enkel tijd over om in de namiddag even te fietsen of  wat boodschappen te doen. Een feit is dat ik me niet meer zo ziek voel .
Dat wilde ik toch even vertellen. Helemaal genezen zal iets van lange adem worden en eenmaal de ontsteking genezen zal ik preventief medicatie moeten nemen om niet nog eens zo’n ferme opstoot te krijgen. Ondertussen heb ik ontdekt (=navraag gedaan)dat veel familieleden aan vaderskant  te maken hebben of gehad hebben met darm problemen! Dus de dokter was in haar aanvankelijke beoordeling juist: ”  je hebt het in aanleg of erfelijkheid!”

~~~~~~

Toen ik een van de eerste keren  in de late namiddag een fietswandeling maakt merkte ik dat de dieren de koelte opzochten. Het was die dag erg warm geweest en in de late namiddag was er een briesje gekomen. Maar de koeien en de schapen bleven zoveel mogelijk in de schaduw .

Supporteren voor België .Er moest toen nog gespeeld worden tegen Brazilië en Frankrijk

Fietstocht naar het Zwin (1)

Recht voor het grote gebouw zijn er weilanden waar paarden grazen en waar ook de ooievaars rondlopen. Dit stuk land is teruggegeven aan de natuur. Op een gedeelte ervan was er jaren terug een druk bezochte  openlucht karting en wat verder was er tot de jaren 60 van de vorige eeuw een vliegveld.
Kijk je richting zee dan zie je waterpoelen en duinlandschappen. Op een paal zit een koppel ooievaars te broeden. Ik las gisteren in de krant dat de eerste ooievaarsjongen in het Zwin geboren zijn !

 Ik nam dus de grote lus om terug te fietsen naar de Oosthoek .
Je kunt ook vlak vòòr de monolieten een pad inslaan waardoor je de grote lus vermijdt.
Vroeger had je naast de Internationale dijk een grindweg waar fietsers en voetgangers wandelden/fietsen tot het Retranchement .
Gezien een groot stuk van het achterliggend land is ingenomen en zo de Zwingeul is vergroot is dit pas momenteel verdwenen.

Aan de andere kant van de grote fietslus zie je in de verte het gebouw van het Zwinpark

Het fietspad naar de Oosthoek slingert zich ergens ook  tussen de bomen.
Op deze plek ben ik vroeger met de fiets samen met de kinderen vlienderbessen komen plukken.
Nu is alles opgekuist en is er geen enkele vlienderstruik te bespeuren.
Ook waren er heel veel braambessen
en ik was heus niet de enige die met plastiektassen vol bessen en bramen huiswaarts reed.

Onderweg zag ik nog een boomstam met een broedend echtpaar ooievaars! Ik kon niet verder inzoomen.

Het Kalf is een wijk en tevens het  oudste gehucht van Knokke Heist.
Het Kalf ligt op de grens van duin- en poldergebied.
Het verbaast me steeds die overgang van duinen en lichte grond  naar poldergrond.
Wat nog herinnert aan vroeger is het oorspronkelijke gemeentehuis en de Kalfmolen.

Hier reed ik terug in een polderlandschap.
Tegenwoordig worden er opnieuw veel boerenpaarden gefokt.

Deze paardjes behoren toe aan de manège.
Via dit fietspad reed ik terug naar huis

Deze foto plaatste ik bij “fietsen in eigen wijk”. Hier zie je het fietspad vanuit een andere richting
slingerend  de velden en achteraan de rij villaatjes.

 

Fietstocht naar het Zwin

Ik schreef dat ik in eigen wijk eens was gaan fietsen en ook dat ik richting Heist heb gefietst . Maar ik ben ook eens richting het Zwin gefietst.  Ook een pittig fietstochtje van een paar uur . Jaja ik weet het wel ik rijd nu met een e-bike en dat is een stuk gemakkelijker maar de zeewind zorgt er ook voor dat je een versnelling hoger moet zetten anders moet je veel te hard bij trappen . Gelukkig was het erg kalm  want als er veel fietsers en voetgangers zijn op de smalle zeedijk is het oppassen geblazen. Draai en keer het zoals je wil een e-bike is geen gewone fiets en  niet ideaal om tussen een massa mensen te rijden.
Ik reed natuurlijk niet langs de grote weg want hoewel er vlak naast een fietspad is ,vind ik het niet leuk. Ik wil rustig kunnen genieten. Dus nam ik vanaf mijn huis een rustige weg voorbij de manège , door het bos ( een keertje niet hard trappen om de helling op te geraken  😉  ) , via de Oosthoek naar de zeedijk en dan op de smalle zeedijk richting het Zwin. Het eindpunt was”  ’t Keun ” ( het beeld van de haas van Flanagan “Hospitality” genaamd).
Daarna reed ik  via de Zwinbosjes naar  het grote zwarte gebouw waar  de ingang is om in het Zwin zelf binnen te gaan. Ik ben er niet binnen geweest. Ik was er al een drietal keer , maar je moet er langs fietsen wil je via een grote lus terugkeren naar de Oosthoek. En dan terug richting Westkapelle.

Eerst wat genieten van de zon die toch af en toe achter een wolk verdween.

Daarna fietste ik langs de manège.
De bomen  vlak vòòr de manège waren helemaal kaal gesnoeid
en onderaan waren alle struiken verwijderd.
Wat zal daar de bedoeling van zijn!Ik reed door het bos

en dan door de Oosthoek waar een Siska nu al jaren leeg staat en
enkele speeltuigen nog als stille getuigen zijn blijven staan.
In de bronlaan:  geen enkele geparkeerde auto te zien dat zal deze zomer wel anders zijn!
Een eenzame fietser , maar ik kwam er nog veel tegen.

Op het strand ter hoogte van de sailing club was het wel drukker

Op de smalle zeedijk was het héél rustig. Op het einde van de zeedijk veel geparkeerde fietsen en
mensen die genoten van het uitzicht op het Zwin zelf.

Een nieuw kunstwerk? Met vogels die op de uitkijk zitten.
In de verte rechts zie je het zwarte dak van het Zwin gebouw. 

‘t Keun – met tegenlicht getrokken -kijkt ook uit over het Zwin.

In de verte zicht op Cadzand
De meeste fietsers keerden terug langs de zeedijk 

Ik fietste de helling af richting Zwinbosjes .
Bij de aanpassingswerken een tijdje terug  is er een fiets- ,wandel- ,en  een ruiterspad aangelegd.

Op het einde van het pad  richting het Zwinpark zelf staan 4 Monolieten – Ulrich Rückriem 

In de verte zie je het enorme gebouw  van het Zwinpark.  

Vòòr en naast het gebouw zijn er ruimtes voorzien om te rusten en te picknicken.
Even uitblazen en morgen fietsen we verder!!