Het voorbije weekend…

…is voor mij niet zo denderend verlopen.

 

Ik heb in vorige logjes al verteld over mijn” strijd” tegen Colitis Ulcerosa. Eind mei is deze chronische ziekte bij mij vastgesteld. Op dat ogenblik wist ik daar maar héél weinig over. De eerste onderzoeken waren pijnlijk en ik liep na één van de eerste onderzoeken een week lang gekruld van de pijn , zelfs bij het ademen deden mijn ribben pijn.
We zijn nu bijna vier maanden verder en na verschillende kuren met medicatie waarbij enkel bij de laatste kuur een kleine verbetering merkbaar was, onderga ik nu een zware kuur die zes weken duurt. Ik was verwittigd dat er bijwerkingen konden zijn. Dat viel al bij al redelijk mee( aan de ene kant een soort slaap waarbij de hersenen maar niet tot rust kwamen , hoofdpijn , geen eetlust , doodmoe zijn overdag, zich flauw en misselijk voelen bij momenten…) , ik hield me vast aan het feit dat ik toch al meer gevarieerd voedsel kon eten zonder pijn of bijwerkingen te hebben. In het begin heb ik nl. anderhalve maand geleefd op soep, thee en geroosterd brood of beschuiten met wat gekookte hesp of smeerkaas. Meer verdroeg ik niet .

Ik telde nu de dagen af tot 8 oktober ( voor een nieuwe controle )en dan héél waarschijnlijk afbouw van de zwaarste medicatie. Maar het weekend heeft dochterlief me naar de spoed moeten brengen omdat ik een ongelofelijke pijnlijke opstoot kreeg van zenuwpijnen in al mijn gewrichten.  Ik durfde uit mezelf geen ontstekingsremmer nemen gezien de medicatie die ik al inneem.
Een gelukkig toeval was dat de spoedarts van dienst een collega in dezelfde discipline van mijn behandelende arts en die heeft het dossier nagepluisd. Die spierpijnen kwamen zeker voort door de medicatie en ik kreeg hiervoor een stevige ontstekingsremmer en geleidelijk verdween de pijn. Maar terzelfdertijd werd een blaasverzakking vastgesteld. Daarover sprak hij zich niet uit , het kon eventueel een gevolg zijn van de medicijnen. Hij heeft een gynaecoloog opgebeld voor die blaasverzakking(toevallig mijn eigen gynaecoloog) en maandagnamiddag kon ik al terecht. Er werd een ring opgestoken en laat ons hopen dat ik die niet afstoot. Anders wordt het een kleine operatie en dat kan ik er momenteel echt niet bijhebben.
Het gaat in elk geval al beter en elke dag die nu voorbijgaat is er eentje dichter bij 8 oktober en hopelijk zonder nog eens nare bijverschijnselen.

Normaal zou ik dit allemaal niet neerschrijven. Ik heb in die voorbije maanden ondervonden dat veel mensen niet weten wat deze chronische ziekte inhoudt en welke impact dit op je dagelijkse leven heeft.
Ik kan maar één goeie raad geven: Ga jaarlijks eens langs bij een arts en laat een darmonderzoek doen. Zelfs al merk je niets , het is zeker beter dan dat je een kuur moet ondergaan zoals ik nu. Ik heb ook nooit iets gemerkt en dacht steeds dat het mijn maag was die bepaalde voeding niet goed verdroeg! En daar kreeg ik medicijnen voor.

 

Vlekje houdt me steeds gezelschap en ze gaat demonstratief in de zetel zitten
tot ik bij haar kom liggen/zitten. Ze houdt er niet van om gefotografeerd te worden.
Ofwel kijkt ze naar beneden ofwel draait ze haar kopje om.
.

Koeien zijn slim !

Ik was zondag op een bbq met zicht op een verdorde tuin en in de verte een grote geel-verschroeide weide waarin koeien liepen te grazen of moet ik zeggen te hooien! De tuin heeft een poortje dat uitgeeft op de weide .
Plots zagen we een paar jonge stieren over het poortje kijken. Ze bleven er stokstijf staan tot er een waterlans werd genomen en een wasmand  . Die werd gevuld met water en slobberen dat die beesten deden.
Ik geloof niet dat ze tekort aan drinkwater hadden want het bleef bij een beetje slobberen en daarna begonnen ze de bladeren en takken van de enorme treurwilg op te peuzelen. Ze hadden er al zoveel aan gepeuzeld dat er een handje werd geholpen om takken aan te brengen.
Ik denk dat die stieren niet zozeer honger en dorst hadden maar graag een beetje aandacht kregen want ze komen regelmatig tot aan het hekje ,vernam ik .
De andere koeien in de weide hadden er geen erg in want anders komen die ook allemaal aangestormd!

 

 

.

.  

.

Een beetje uitleg…

…waarom ik nog niet kom reageren bij jullie . Het gaat nog altijd niet  echt goed met mij. De Colitis Ulcerosa(=wordt beschouwd als een auto-immuun ziekte waarbij het lichaam zelf de dikke darm gaat aanvallen en een ontsteking veroorzaken. Colitis ulcerosa begint meestal in het rectum en gaat zich van daaruit geleidelijk over de dikke darm verspreiden. De klinische symptomen zijn buikpijn en bloederige stoelgang.) speelt me nog veel parten.  Bij de laatste controle  maandag in het ziekenhuis was er nog teveel ontsteking waar te nemen in de dikke darm. De dokter wil het nu aanpakken met antibiotica en nog een resem pillen om de maag en de darmen te beschermen. Eten is nog altijd een pijnlijke zaak, voornamelijk warm eten. De medicatie zorgt ervoor dat ik vlug moe ben en daardoor ook veel moet rusten. Dan blijft er enkel tijd over om in de namiddag even te fietsen of  wat boodschappen te doen. Een feit is dat ik me niet meer zo ziek voel .
Dat wilde ik toch even vertellen. Helemaal genezen zal iets van lange adem worden en eenmaal de ontsteking genezen zal ik preventief medicatie moeten nemen om niet nog eens zo’n ferme opstoot te krijgen. Ondertussen heb ik ontdekt (=navraag gedaan)dat veel familieleden aan vaderskant  te maken hebben of gehad hebben met darm problemen! Dus de dokter was in haar aanvankelijke beoordeling juist: ”  je hebt het in aanleg of erfelijkheid!”

~~~~~~

Toen ik een van de eerste keren  in de late namiddag een fietswandeling maakt merkte ik dat de dieren de koelte opzochten. Het was die dag erg warm geweest en in de late namiddag was er een briesje gekomen. Maar de koeien en de schapen bleven zoveel mogelijk in de schaduw .

Supporteren voor België .Er moest toen nog gespeeld worden tegen Brazilië en Frankrijk

Knokke Hippique Summer Circuit (vervolg)

 

Er waren twee  pistes voor jeugdige ruiters vanaf 11 jaar.
De jongsten reden rondjes en sprongen over een paar lagere balken .
Maar de oudere ruiters hadden al héél wat rijervaring.

 Het mooie weer zorgde ervoor dat het niet druk was in de indoor bar!

De meeste mensen zaten op het terras of gebruikten de ligstoelen of ligzakken..

Er was juist bij de volwassenen een wedstrijd afgelopen
De winnaar deed een rondje om het applaus in ontvangst te nemen.

Terwijl een tractor de zandpiste weer egaal maakte
kon je de dure wagens bewonderen die er overal op het terrein te kijk stonden.
Nog pistes waar er wedstrijden werden gereden.

Groot en klein kwam met de fiets!


Een close-up van een paard dat in galop voorbij liep! Een toevalstreffer 🙂


Langs dit aangelegde pad wandelde ik terug naar mijn “bizobike” die op het einde geparkeerd stond.
Eenmaal de Hippique is afgelopen, verdwijnt alles wat herinnert aan dit drie weken durend evenement
(telkens van donderdag tot zondag): bomen, gras, zand…

Het nieuwe golfterrein dat op die plaats stilletjes aan vorm krijgt zie je elk jaar groter worden.
Je moet het maar doen om een zanderig duinlandschap te maken op poldergrond !

Midden in  de velden verschijnt er sedert enkele jaren van half juni tot half juli een wit dorp!
De hooibalen moet de boer nog ophalen.

Knokke Hippique Summer Circuit

Voor het vierde jaar na elkaar  is er van einde juni tot half juli even buiten het centrum van Knokke een ware hoogmis voor de paardensport . Een gratis spektakel om U tegen te zeggen.
Het zonnige weer zorgde ervoor dat er op het eerste weekend ruim 40 000 bezoekers kwamen kijken. Het event wordt tijdelijk opgebouwd op landbouwgronden en is piekfijn ingericht .
Dit jaar werd er gezorgd dat fietsen, golfkarren en andere vervoersmiddelen niet overal konden rijden zodat het rustiger was voor de vele voetgangers.
Ik ben er kort na de middag met mijn fiets naar toe gereden . Het was er opvallend rustig en zeker toen het rond de klok van 16 uur begon te draaien! Hoe zou dat toch komen !!!!

Ik heb er over het hele terrein rondgewandeld en mijn camera draaide overuren.

De trailer van de paarden Een eindje verder is de ingang met de lange aangelegde dreef .
Links een groot parkeerterrein en rechts de stallen voor de paarden.

Oefenterreinen en opwarming van de paarden
( op de achtergrond het nieuwe ziekenhuis AZ Zeno) 

Deze golfkarretjes dienden enkel om het publiek aan de parking op te halen en
gratis tot de terreinen waar de wedstrijden waren te voeren.

Balken

Een wedstrijd was aan de gang
Een paard struikelde over een balk . Paard en ruiter vielen. Gelukkig niks ernstigs. 

Maak het je maar gemakkelijk !
Over het hele terrein waren er stoelen ,ligzetels en ligkussens .

De winkels hadden niet veel klanten.

morgen wandelen we verder….

Wandelen met de hond

Neen ik heb al lang geen hond meer. Ik heb alleen nog Vlekje , een negentienjarige poes, die al mijn aandacht opeist en ook krijgt. Het is zo’n aanhankelijk beestje.
Eén van mijn buren heeft een hondje ,Toyke genaamd van het ras Cavalier King Charles. De buren waren voor drie weken naar Spanje en hadden hun kinderen en vrienden ingeschakeld om dagelijks het hondje eten te geven en ermee te wandelen. Het beestje was 14 jaar en kon de reis niet meer zo goed aan ( reisziekte). Ook aan mij vroegen ze om in juni op bepaalde dagen voor Toyke te zorgen. Met alle plezier. Ik was toen  al een “lijdend persoon” maar de medicatie was op dat ogenblik nog niet zo sterk en dat lukte best . Ik kwam in die periode al niet zoveel buiten en een wandeling met Toyke deed me zelfs deugd. Dus deed ik regelmatig een wandeling in mijn omgeving.

Op één van de zonnige dagen waar het zonlicht het gouden uur benaderde gingen we op stap. We wandelden langs een eeuwenoude boomgaard waar de bomen meer dode takken dragen dan fruit. De koeien die ik op dat ogenblik niet zag rondlopen kunnen drinken aan zo’n toestel waar water uitkomt als de koe er met zijn kop tegen duwt. Een en al kleur in de weide met de bloeiende boterbloemen. Koeien zullen er niet van eten omdat de smaak voor hen te scherp is en ze er ook ziek kunnen van worden, beweerde mijn nonkel Clement. Eenmaal gedroogd en vermengd met hooi eten ze dit zonder problemen .

Verder wandelend kwamen Toyke en ik aan een weide vol jonge koeien. Die kwamen al vlug naar de omheining  kijken naar het hondje. Veel belangstelling had Toyke niet voor die grote beesten en we zijn dan maar doorgewandeld terug naar huis.

Toen de buren al een tijdje terug thuis waren is Toyke plots ziek geworden en hebben ze het op aanraden van de dierenarts laten inslapen. Het deed me toch iets toen ze het lieten weten. Het was zo’n lief beestje.