Een beetje valse start …

Het nieuwe jaar is mooi begonnen maar een paar dagen na al het feestgedruis ben ik halfweg vorige week overvallen door een zware verkoudheid , kantje boordje bronchitis. Ik geraak er niet zo vlug vanaf omdat de huisarts voorzichtig is met medicatie wegens mijn overgevoeligheid aan medicijnen. Zelfs kindertoepassingen werken zodanig dat ik er suf bij loop. Lastig, maar het weerhoudt me niet om binnenshuis allerlei karweitjes te doen zoals het kerstgerief opruimen om dan terug op de zolder te steken.
Alle kerstversieringen zijn al weg maar het langst heb ik gewacht met het afbreken van de kerstboom omdat Vlekje zo graag onder boom ligt. Tevreden was ze niet toen ik bezig was, ze ging demonstratief op de zetel met haar rug naar me toe zitten !
Flappie, de buitenpoes (komt al verschillende keren binnen en slaapt op de andere zetel) die trekt zich van het gebeuren niks aan! Toch zal het een buitenpoes blijven, ze komt en gaat als het haar belieft.

 

Typische houding als er haar iets niet zint.

Flappie stoort zich nergens aan.

 

Poezen

Het is hoog tijd dat ik mijn huisdiertjes ook eens in de bloemetjes zet! Dus heb ik een collage gemaakt van de binnenpoes Vlekje die met haar  ruim 18 jaar het nog altijd goed doet. Maar ook de buitenpoes, Flappie, mag eens op de foto. Ze komt nu al jaren aan de achterdeur , komt bij me zitten als ik op het terras zit, komt  in de keuken op het tapijtje zitten, laat zich aaien en  borstelen, maar zodra de achterdeur dicht gaat rent ze naar buiten.
Er staat een mandje in het tuinhuis en ik laat de deur op een kier , maar tot nu toe gaat ze daar niet slapen. Misschien deze winter als het erg koud wordt  komt ze wèl binnen!
Vlekje gromt wel als ze binnenkomt , maar als ze eens een morgen niet aan de achterdeur zit dan gaat ze Flappie buiten zoeken!(klik)

Tot een week geleden had ik drie “huisdieren”. Er  kwam  elke avond een egel eten. Ik zette dan een bord buiten met de restjes eten van de poes en een handjevol droog voer. Al een paar dagen had ik gemerkt dat het bord niet was leeggegeten door de egel want die loopt er met zijn pootjes over. Het was leeg gepikt van de vogels ’s morgens. Ik heb het beestje dood teruggevonden. Hij zat geklemd tussen de nieuwe omheining van onze nieuwe buren. Draad dat niet meegeeft. Ik was er toch even niet goed van. Ik heb zolang ik hier woon altijd egeltjes geweten.  Ik weet niet of er nog egels zijn , afwachten en ondertussen zet ik toch nog een bordje buiten.

Knokke Hippique 2017

Sedert een paar jaar is er jaarlijks een groots evenement in de polders tussen het station van Knokke en Westkapelle nl Knokke Hippique. Dit jaar is het de derde editie van Knokke Hippique dat drie weken telkens van donderdag tot zondag plaats heeft . Deze week kan je dit evenement nog bezoeken tot en met zondag 23 juli ! Er is ook een lifestyle dorp , kinderanimatie , foodtrucks en  verschillende optredens en Dj acts. Een uitstap die de moeite loont. Veel volk? Ach het terrein is zo groot dat niemand in elkaars weg loopt 🙂

 In de toekomst komt daar ook een nieuw golfterrein waar men nu al een begin van ziet.


Op verschillende pistes wordt geoefend.


Het gemakkelijkst bereik je deze prachtige site met de fiets.
Er is ook een enorm grote parking voor auto’s voorzien. Alles gratis!!

Veel gelegenheden om je te ontspannen en iets te eten of te drinken.

Een Nederlandse kunstenares, Erna Visser, stelde er haar bronzen beelden tentoon


Overal gelegenheid  om te rusten en/of toe te kijken.

 
Op verschillende pistes gingen wedstrijden door.


Een mooi beeld van een jumping paard.


Op deze piste was juist een wedstrijd klaar. Het terrein werd onmiddellijk klaargemaakt voor een volgende wedstrijd :
Andere combinaties van balken , andere aankleding met bloemen en planten. Een tractor met een soort eg erachter effende de zandondergrond. Een container met water sproeide het zand nat ( ik heb me laten vertellen omdat de paarden niet teveel zouden uitglijden op het droge zand ) en dan begon het effen maken opnieuw.

Overal op het terrein stonden golfkarretjes klaar. Op eenvoudige vraag voerden de chauffeurs je overal heen op het uitgestrekte terrein (gratis)! De grote segways werden door de werknemers gebruikt om zich vlug te verplaatsen. En de kruiwagens …daar hoeft niet veel uitleg bij  denk ik !

De meeuwen

Ik had het aan de stok met deze twee meeuwen.

Meeuwen zijn héél mooie vogels  en ze vliegen ook héél sierlijk . Maar o wee als ze hun zin niet krijgen!
Er is een reglement dat zegt dat je deze vogels niet mag voederen en de boetes zijn niet mals.
Deze dieren zijn lange tijd gewoon geweest om eten te krijgen van de mensen en door het verbod sleuren ze nu de  vuilniszakken  open om voedsel te vinden of ze graaien in hun vlucht  eten uit de handen van mensen zoals frieten of een ijsje.
Vroeger was er een achterbuur die de meeuwen elke dag brood gaf en dat strooide hij midden op straat uit.  Meestal vroeg in de morgen. Je had geen wekker nodig want het gekrijs van de meeuwen ging door merg en been. Ik denk dat de onmiddellijke buren  hun beklag hebben gedaan! Het is opgehouden.
Ik geef de vogels ook elke dag eten maar gooi dat niet zomaar in de tuin. Ik leg het onder struiken of op een boordje van een gemetseld bakje rond een waterpomp. Na het snoeien van struiken en de haag waren er blijkbaar meer open plekken in de tuin en daar had ik niet opgelet.

Ik zag op een dag twee enorme meeuwen door de tuin stappen  en ze maakten geen aanstalten om weg te vliegen toen ik in mijn handen klapte . Ze stapten over en weer in de tuin.  Ze vlogen na een tijdje toch even op , cirkelden in de lucht en toen kwamen ze terug met een hele groep kleine meeuwen . Ik was in de keuken en liep naar buiten al zwaaiend met een handdoek en luidop roepend. De hele groep vloog weg. Alleen de twee grote meeuwen gingen zitten op de nok van het dak  bij de buren. Daar bleven ze een hele tijd  kabaal maken dat horen en zien verging. Ze maakten telkens aanstalten om terug te komen maar ik bleef met de handdoek zwaaien. Uiteindelijk zijn ze krijsend weggevlogen.
Nadien heb ik er toch opgelet dat ze vanuit de lucht het graan en ander eten niet meer kunnen zien.

Flappie

Toen ik onlangs met de poes ,Vlekkie, naar de dierenarts ging voor haar jaarlijks spuitje, vertelde ik hem over Flappie , de buitenpoes. Deze poes is een paar jaar geleden komen aanwaaien . Zij was toen erg toegetakeld. Slagen gekregen of een vechtpartij onder poezen. Wie zal het zeggen. Snoet lag open en op haar rug  had ze een ferme harde bult.
Ook een buurvrouw trok zich het lot van deze poes aan en probeerde de wonden aan zijn snoet te verzorgen. Dan verdween poes weer voor een tijdje maar met het verstrijken van de tijd kwam ze meer en meer.
Toevallig kwamen we erachter dat Flappie zowel bij haar als bij mij regelmatig eten kwam vragen. Zo verfomfaaid ze er in het begin bij liep zo mooi werd deze poes met zijn lange haren en dikke staart. Ze liet zich wel aaien en kwam in de keuken zolang de deur maar bleef openstaan.

Maar toen gebeurde er iets waarbij buur en ik ons afvroegen wat de oorzaak kon zijn. Poes verloor elk voorjaar haar vacht en dat was nu niet bepaald een mooi zicht. Verleden jaar liep ze rond met twee enorme flappen( vandaar de naam Flappie) aan weerszijden van haar lichaam. Je zag dat poes er last van had want die flappen wogen nogal . Buurvrouw had me verteld dat ze het jaar ervoor voorzichtig elke keer stukjes van de loshangende huid had afgeknipt. Verleden jaar heb ik het ook gedaan. Het was precies of je in een stuk leder sneed.

We wisten nu van elkaar dat poes zeker geen eten tekort kwam.  Tijdens de wintermaanden kon ze in het tuinhuis waar een kussen lag en bij buurvrouw sliep ze dikwijls in het portaal van haar voordeur. Ik begon haar vacht te kammen en dat had ze graag. Maar zo tam dat je haar kon oppakken zat er nog altijd niet in.

Dit voorjaar kreeg ik plots in de gaten dat ze een kale hals kreeg en dat er weer huid los kwam op de flanken. Toen ik dus voor het spuitje van Vlekje bij de dierenarts was  heeft hij me medicatie meegegeven. Elke dag deed er ik wat in haar eten. In elk geval de ontstekingen door het krabben genazen vlugger en de huid die loskwam was niet zo erg als vorige jaren.

De dierenarts vroeg om hem op de hoogte te houden. Ik kon dat het best doen met foto’s maken dacht ik. Gisteren heb ik die opgestuurd en een paar uur later kreeg ik al een telefoontje terug. Flappie is een langharige poes die regelmatig zou moeten geborsteld worden . Bij gebrek daaraan begint ze zichzelf te bijten en te krabben en kwetst ze zichzelf  zodra het warmer wordt met het uiteindelijke gevolg dat ze hele pakken haar verliest . Dit is eigen aan langharige poezen. Indien de toestand niet vanzelf opgelost geraakt is er maar één oplossing :  Poes naar de dierenarts brengen en haar onder verdoving laten trimmen.
Ik wacht nog even af en probeer haar nu dagelijks te borstelen en  te kammen ook buurvrouw zou dit doen. Gezien de ontstekingen van de haarpapillen door de medicatie genezen zijn vindt ze het borstelen leuk! De losse huidflap is aan de andere kant. Ik bespaar jullie het uitzicht. Ik durfde haar op dat ogenblik ( einde april) niet borstelen . Bij elke aanraking voelde je haar rillen.

Aardbeien en Damme

Wat hebben aardbeien nu met Damme gemeen? Niets.
Ik nam verleden week een namiddagje vrij. De boog kon niet alle dagen gespannen staan en  daarbij ik had last van mijn pols . De drukspuit uren stevig induwen was al lastig en daarna de verfborstel hanteren . Het bezorgde me kramp in mijn pols ( last van een beetje reuma ten gevolge van een vroeger auto ongeluk).
Ik belde een vriendin ( van de maandelijkse reünie ) op of ze geen zin had om mee te gaan om aardbeien in Moerkerke. Onmiddellijk bereid en zo reden we naar Moerkerke waar ze lekkere en zoete aardbeien kweken. Je kunt er sedert een week terecht aan de koelkasten die er opgesteld staan naast de serres en dit tot bijna  het einde van het jaar. Ter plaatse verorberden we al een half bakje. Ze zijn ook veel goedkoper dan in de winkel!! SSt ,niet verder vertellen ,ik vind ze zoeter dan die van Hoogstraten
Het was mooi weer , ik bedoel de zon scheen want de wind maakte het fris. We reden niet recht naar huis maar naar Damme. Daar maakten we een wandeling door het dorp en merkten dat het blijkbaar sluitingsdag was voor veel zaken. Maar vriendin die overal leuke adresjes kent wist een omheinde binnentuin zijn achter een klein restaurant . We waren de enigen niet die er van de zon genoten.
Zij nam een koffie met pannenkoeken en ik een muntthee met een dame blanche. Het ijs was lekker en de chocolade was warm.( maar het ijs van de Post is nog beter  hèhèhè !)

Toen we eerst een wandeling maakten zagen we een koppel ooievaars op het dak van het stadhuis. Ik heb erg moeten inzoomen om de ooievaars toch enigszins te kunnen zien.

Op onderstaande foto zie je links op de schoorsteen iets wits. Dat zijn de ooievaars op een nest.

Een grappig winkeltje vlak naast de Damse vaart!

 Aan de andere kant van de Damse vaart  recht over het winkeltje staat een lange bank tegen een gevel. Ik was juist te laat om een foto te maken van fietsers die daar meestal uitrusten . Ze maakten zich klaar om verder te fietsen. Tegenlicht een foto van de molen in Damme.

Het was erg rustig  in Damme op deze doordeweekse namiddag en zeker door al die gesloten zaken. Zelfs de boekenwinkel was dicht.

Alleen het info kantoor hield open deur.

Op dit tuinterras hebben we genoten van een mild zonnetje en natuurlijk ook van dat andere hé  ;-).

Poezen

 

20170209_192431

Het is al een tijdje geleden dat ik het nog over Vlekje had. Ons dametje wordt in het voorjaar 18 jaar! Ze is wel een beetje stram in één achterpootje en als ze in haar mand of in de zetel ligt strekt ze dat pootje steeds uit. Wanneer ik merk dat ze bij het lopen erge last heeft, mag ik haar een pijnstiller geven. De  dierenarts  heeft een soort pasta meegegeven die ik in haar eten moet doen.

Tijdens de wintermaanden is ze met geen stokken buiten te krijgen zodat ze ook weinig beweging heeft wat haar stramheid ook geen deugd doet. De laatste weken staat ze af en toe aan de achterdeur en hypnotiseert mij tot ik die deur opendoe. Dan loopt ze even buiten. Vlekje is gewoon dat die deur altijd openstaat buiten de wintermaanden . Maar nu is het daarvoor toch te koud . Zodra ze ziet dat ik de deur tegenaan laat staan is ze al terug. Zelf krijgt ze de deur niet meer open, dus speel ik dan maar voor portier.
Deze namiddag heb ik even de plantenborder  aan het pad naar de voordeur wat opgeruimd. Uit de wind en in de zon! Dan komt Vlekje ook naar buiten en zit ze op de mat aan de voordeur rond te kijken. Maar ik naar binnen , is ook zij naar binnen .

Onlangs was er een probleem met haar stoelgang. Wellicht ook voortvloeiend uit het feit dat ze te weinig beweegt. Ze eet veel en drinkt veel, dan is het toch normaal dat er ook stoelgang moet zijn. De dierenarts heeft een laxeermiddel meegegeven. Ze blaakt van gezondheid zegt hij , alleen is ze veel te dik. Maar op haar leeftijd begin ik er niet aan om haar op dieet te zetten.

vlekje
Zie ze genieten in haar mandje op de vensterbank!

flappie1

Ik heb ook nog verteld dat ik een buitenpoes heb. Een paar jaar terug kwam die hier in de tuin , helemaal verwaarloosd en graatmager. In het voorjaar verloor ze aan weerszijden van haar lijf haar totale vacht . Ze liep dan een tijdje rond  met twee lappen want de huid kwam maar langzaam helemaal los . Onder die lappen zag je kort haar dat terug groeide. Een buurvrouw kreeg het voor mekaar om die lappen af te knippen. Tegen de zomer had die poes opnieuw een mooie vacht met halflang haar. Het volgende jaar was het weer van hetzelfde. Ik kon Flappie, want door die flappen kreeg ze de naam flappie, ook eens  bevrijden van die twee stukken huid aan weerszijden. Elke dag wat aaien en ondertussen een stukje afknippen. Dat ging niet zo gemakkelijk want het was precies leer waar je in knipte.

Het is een poes die negen op tien keer achtergelaten werd, want ze is niet echt wild maar eerder schuw. Ze blijft altijd in de buurt en heeft voor de eerste winter het aangedurfd om in het tuinhuis in een mand met een dekentje te slapen . Zelfs bij die koude dagen die we kenden  kroop ze in haar mandje. Ze laat zich aaien als je haar voorzichtig nadert en ik borstel haar regelmatig en ik hoop dat ze dit jaar niet weer haar vacht verliest. Wanneer de achterdeur openstaat komt ze in de keuken tegen je benen wrijven. Bij een bruuske beweging is ze terug naar buiten. Ik ben benieuwd of ik ze ooit zo tam kan krijgen dat ze binnen komt en blijft.