Het is heimwee dat zo zeer doet

Op drie dagen tijd naar twee begrafenissen geweest. Een oud collega en een neef. Beiden zijn overleden aan longkanker. De ene had mijn leeftijd , de ander was amper 60 . Beiden zijn gestorven in het volle besef dat hun leven eindig was.
De ene heeft euthanasie aangevraagd omdat zijn lijden ondraaglijk werd , de andere werd enkel nog palliatief verzorgd. De ene was een stil persoon , iemand die je aimabel noemt. De andere was een levensgenieter  en liet het ook horen. Beiden hadden veel vrienden die er aan hielden om als eerbetoon aanwezig te zijn  .

Het  blijft wat nazinderen bij mij en mijn gedachten zijn bij hen die achterblijven met hun verdriet . Op het gedachteniskaartje van mijn neef stond een gedicht waar je troost kunt uit putten

Het is heimwee
dat zo zeer doet
dat me doet terug verlangen.

Dat de dagen van je ziekte
vaak zwaar waren,
ben ik niet vergeten
maar heimwee doet me zeggen:
je was er nog, ik kon je nog aanraken,
ik kon nog met je praten.

Het is heimwee,
dat me terugvoert
naar de dagen
van geborgenheid
en de dagen
die gewoon waren
de dagen overvol van geluk,
ook al hadden we onze misverstanden
en woordenwisselingen.

Het is heimwee dat me
telkens weer doet
overlopen van verdriet.

Willem Kuijntjes

 

 

Een week met veel downs

20160822_154819

Ik spreek niet over de kleine tegenslagen die je in een huishouden tegenkomt: het lint van een rolluik dat ineens afknapt omdat de veer in de rolhouder openspringt. Een knal van formaat als het rolluik naar beneden valt. Of de droogkast die ineens  zo’n snerpend geluid maakt dat je zin hebt om te schreeuwen . Het helpt niet als de zoon de droogkast openvijst om te zien of er iets loszit. Dat wordt dus een nieuwe aankopen. Dat zijn materiele zaken die je kunt herstellen.

Maar als je een telefoon krijgt dat iemand die al een tijdje ziek was overleden is dan krijg je een duw. Je wist dat het er zat aan te komen , toch overvalt je zo’n nieuws. Veel te jong, pas 53 jaar. Het blijft in  je hoofd rondmalen.
Als je dan een mailtje krijgt dat het hart van een excollega’s vrouw het begeven heeft na een paar operaties dan krijg je nog eens een duw.
Bij de overlijdens in het plaatselijk advertentieblad lees je dat je bloemist waar je regelmatig een bloemetje gaat kopen als je een mooi plantje of boeket aan iemand wilt geven er niet meer is.
Dan denk je nu is het toch wel genoeg geweest in die ene week.

Het emotionele zit ook in de begrafenisdienst waar je de familie begroet met een krop in de keel. Bij de man van 53 jaar gebeurde de burgerlijke begrafenisdienst in de aula van het crematorium waar ook de dienst heeft plaatsgehad van opa nu meer dan 4 jaar geleden. Ik was er sedertdien niet meer moeten zijn. Het heeft me meer aangegrepen dan ik had gedacht.
Er zijn geen woorden om te beschrijven wat er op dat moment allemaal door je heengaat. Ik heb mijn tranen de vrije loop gelaten…voor de man van 53 jaar en voor opa.