Wandeling in mijn wijk.

Ik moest deze week naar de apotheek. De apotheek is niet zover van mijn deur en toch neem ik meestal de auto omdat ik dat combineer met andere boodschappen doen. Deze keer deed ik het  te voet. Het was een zonnige voormiddag en ik koppelde er een wandelingetje aan vast . Ik wilde wel eens zien  waar die grote kraan stond die nu al een paar weken mijn uitzicht  vanuit mijn keukenraam bepaalt.

Ik wandelde na het bezoek aan de apotheek langs het brede fietspad richting Sluis. Een voetpad is er niet . Wellicht dacht het gemeentebestuur dat er op dit stuk weg geen wandelaars zouden lopen. Maar je ziet er van langsom meer en meer mensen wandelen . Er staan wel villa’s maar er zijn nog grote delen waar geen woningen staan en waar je een ruim zicht hebt op velden en weiden en in de verte  de kerktoren van Knokke ziet en ook een massa bouwkranen die het uitzicht bederven

Ik wandelde dus netjes aan de kant van het fietspad  langs een boomgaard waar stokoude fruitbomen staan.

Sommige bomen hebben veel dode takken en toch groeit er nog fruit aan nl appels.

Deze leiding is de oorzaak geweest dat de weg een tijdje was afgesloten en we enkel via de Natiënlaan naar Sluis konden rijden en dat de mensen komende van Cadzand een andere route moesten nemen. Want op het kruispunt werd een rotonde gemaakt. En dat allemaal naar aanleiding voor de aanleg van een grote rotonde op de Natiënlaan. Het is nog niet genoeg dat er een grote balkonrotonde is in Westkapelle die aansluit met de A11 . Nu wordt er een beetje Knokke waarts nog eentje gemaakt. De werken zijn gestart en we moeten nu al uitkijken hoe we moeten rijden en omrijden!! Die werken zullen langer  dan één jaar duren.

Een heel eind in de weide ( foto is door inzoemen niet zo scherp)zitten twee ooievaars op een daar geplaatste paal. Deze palen staan hier verspreid in het landschap. Op de meeste palen is er een nest gebouwd door de ooievaars.

Ik liep langs een leegstaande villa. De bewoners waren lieve mensen die hier na het pensioen van de man ( een zelfstandige schrijnwerker ) kwamen wonen. Ze hadden een gehandicapte zoon voor wie ik nog de nodige formaliteiten heb gedaan om financiële hulp te bekomen. Zouden deze mensen nog leven en wat is er van de zoon geworden ?

 

Een nieuwe villa op het  stukje grond waar ik samen met de eigenaar van de grond 18 jaar heb getuinierd. Het doet wel iets om daar waar ik jaren heb doorgebracht om aardappelen te telen ,en tomaten ,prei ,selder ,bonen …en nog zoveel meer te zaaien en te planten  en ook klein fruit als frambozen, aalbessen, braambessen, stekelbessen en aardbeien…
De kinderen en later de kleinkinderen  kwamen helpen en niet te vergeten de uren die ik er versleten heb met praatjes te slaan met buren en voorbijgangers wonende in de wijk. Mijn grote groententuin was een uitlaatklep voor mijn job die geestelijk veel van me vergde. Mooie herinneringen…

En de kraan heb ik gevonden  in een straat niet zover van waar ik woon. Het huis dat er stond is afgebroken en er wordt een nieuwe woning opgebouwd. De bewoners zijn gestorven. De man( vroeger een bakker)en zijn vrouw ( die meehielp in de bakkerij) zijn hier ook komen wonen toen ze op pensioen gingen. De man deed zijn dagelijkse wandelingetje in de wijk  steeds met zijn handen op zijn rug en altijd klaar om een babbeltje te slaan. In de straat zag ik een stukje trottoir vol met mos . Gevaarlijk glad !

’t was een heerlijke wandeling vol herinneringen aan vroeger.  Zal ik zeker nog doen, want toen we een hond hadden deden we grote wandelingen in de omgeving.

Nog eens wandelen

Gisteren ,zaterdag, scheen de zon en omdat er voor de verdere dagen regen was voorspeld ging ik nog eens wandelen met mijn vriendin. Eerst wandelden we in de Steenbrugse bosjes maar namen een andere weg  en kwamen uit op een vroegere treinbedding  die nu dient als wandel en fietsroute..
De trein reed vroeger van Steenbrugge  over Donk en Sijsele tot in Maldegem waar er vroeger een verbinding was tot in Gent! Nu kan je op de verharde bedding fietsen en wandelen. Een héél mooie fietsroute die ik vroeger toen opa nog leefde heb gedaan. Gisteren waren er veel mensen die  wandelden en fietsten en zelfs een paar paarden wandelden in de berm. Meer weten over de vroegere spoorlijn dan  hier klikken .

 

We wandelden een ander stukje in de Steenbrugse bosjes waar de bomen al veel van hun mooie bladerdak kwijt waren  en  de ondergroei ook verminderd was zodat je bijna dwars door de bomen kon kijken.

Op de vroegere trein bedding was het redelijk druk. Ik heb een moment afgewacht dat het kalmer was om er een foto van te maken.

Op een splitsing van de weg kon je langs een dreef met bomen naar links of naar rechts. Naar links was terug naar de bewoonde wereld en naar rechts kon je richting  de Assebroekse Meersen ( wat we een tijdje geleden hadden gedaan). Naar de sompige weilanden . Dat hebben we niet gedaan deze keer want dat was te voet veel te ver.

De auto stond nl geparkeerd achter het  AZ St Lucas bijgevolg keerden we na een tijdje wandelen op onze stappen terug. De koffie gingen we bij haar thuis drinken vooraleer ik bij schemeravond terug naar huis reed.

Gelukkig zijn we gisteren gaan wandelen want vandaag heeft het de hele dag geregend!!
Er zal wel geen massa volk naar de kust zijn gekomen 😉

 

Nog een wandeling

Maandag moest ik voor de jaarlijkse controle naar de NKO arts (neus ,keel en oor). Ik heb vroeger al eens verteld dat ik jarenlang last heb gehad van sinusitis. Zodra het herfstweer werd had ik ervan. Vochtig en mistig weer en veel wind en hop ik had het weer zitten . Toen ik op reis eens een geweldige bloedneus kreeg ( in mijn slaap kreeg ik een zodanige bloedneus dat ik wakker werd en het hele hoofdkussen en het bed zelf doordrongen was). Eenmaal terug thuis ben ik in spoed naar een arts gegaan , die heeft een adertje dicht  gebrand en me opmerkzaam gemaakt dat ik reuze poliepen had en dat die de oorzaak waren van mijn sinusaanvallen. Hij sprak zelfs van opereren wat ik helemaal niet zag zitten. Na onderzoeken stelde hij voor om een tijdlang een dubbele dosis te pufferen. Wonder boven wonder waren die poliepen zo gekrompen dat ik praktisch geen last meer had en tot nu toe ook niet meer heb!! Ik ben die man eeuwig dankbaar, al moet ik nu voor de rest van mijn leven ’s morgens en ’s avonds even pufferen!!
O ik dwaal af  dus maandag was controle dag. Alles nog altijd oké. Maar ik volg ook altijd strikt zijn advies. Daarbij is het een plezier om bij hem langs te gaan  zowel hij als zijn vrouw( die het secretariaatswerk doet) zijn de vriendelijkheid zelve en je kunt er altijd met vragen terecht! De  afspraaktijd wordt  strikt nageleefd en in corona tijd is dat ideaal. Niemand in de wachtzaal

Hij heeft zijn woonst en praktijk  niet ver van een klein park met name  “Park 58 ” dat net geen 10 ha groot is en zijn naam dankt aan de Wereldexpo in 1958. Een strakke zeewind  hield me niet tegen om even in dat kleine parkje te lopen. Gelukkig was de zon van de partij want anders was het maar frisjes geweest .

Een drietal jaar geleden heb ik over dit parkje al geschreven.(klik ) Toen waren ze bezig om de heleboel eens te zuiveren van exoten.

De hoofdingang heeft nog altijd zijn mooie pergola.

De watertoren is van alle kanten goed te zien.( Bij een open monumenten dag ben ik eens naar boven geklommen. Een ware uitputtingsslag langs smalle ijzeren trappen rondom de toren ( aan de binnenkant hé! )tot boven aan .)

Natuur en bos (klik )wil  de natuurlijke habitat van de duinen herstellen langs de hele kust. Alle planten die hier niet thuis horen worden verwijderd. In dit park is dit oa al gebeurd maar het zal nog wel tijd vragen eer het zijn vroegere glorie terug heeft. Het is er kaal maar toch zie je al een duinlandschap ontstaan. Alleen hadden ze beter schelpenpaadjes aangelegd  want die asfalt weggetjes zien er niet zo natuurvriendelijk uit. Ik heb ze ook zo veel mogelijk geweerd op mijn foto’s.

Geef het Park nog wat tijd en het wordt opnieuw een heerlijk plekje dicht bij de drukke Elizabetlaan en niet ver van de zee.

17 oktober is Werelddag van het verzet tegen armoede .  Op die dag wordt armoede onder de aandacht van het grote publiek gebracht. In Knokke-Heist is het Koning Rocco en zijn raadsleden die ervoor zorgen dat elk kind gelijke kansen krijgt om te spelen en volop van het leven te genieten. Op verschillende plaatsen op het grondgebied zijn er voor kinderen allerlei doe-activiteiten  en meestal op plaatsen waar kinderen graag spelen zoals in dit Parkje. Meer uitleg over dit initiatief door op klik te drukken.(klik)

En wandelen maar…

Zondag ben ik opnieuw op de wandel geweest. Deze keer in de Steenbrugse Bosjes( bij Brugge). Samen  met mijn schoolvriendin reden we er naartoe. Te voet was het niet zo ver van haar woning maar  we moesten ook terug en daar bovenop nog een wandeling in het bos vond ze voor mij toch te veel. Ik zei maar niets maar achteraf gezien had ze wel gelijk. Ook gezien we nergens in de onmiddellijke omgeving van het bos wat konden uitrusten in een tearoom, gewoon omdat er geen tearoom was in de omgeving.

We parkeerden in de omgeving de auto en wandelden langs een woonzorgcentrum  en voorbij het  AZ St Lucas naar de ingang van de Steenbrugse Bosjes. Ik had er nog nooit van gehoord maar het was er wel een wandeling waard. In feite koos zij voor dit bos omdat het op een zondag in het Tillegembos en Beisbroek veel te druk is deze tijd en we wilden geen drommen wandelaars tegenkomen.

Het woonzorgcentrum de Zeventorentjes( verwijzend naar een oude boerderij in de omgeving dd uit de 14e eeuw met een duiventoren met 7 torentjes( klik) en nu uitgebaat als kinderboerderij.)
Vlak vòòr het zorgcentrum bevindt zich het AZ St Lucas. Rondom de parking prachtig verkleurende bomen!

Vlak naast het AZ St Lucas is er een ingang naar het bos.

De beek waar je over een brug het bos binnenstapt zit vol met eenden die in groep weg en weer over het water “varen”.

Vlak bij de ingang van het bos  zie je een massa rode paddenstoelen met witte stippen. Een  gids vertelde eens dat deze vliegenzwam vooral gedijt onder berkenbomen maar ook te vinden is bij beuken en eiken. Hier stonden er berken.

Het plakkaat en de verwijzing naar een wensboom deed ons naar een plek stappen in het bos waar we van ver al linten en kleurig ingepakte bomen( met breiwerk) zagen.  Een ontroerende plek met hartverscheurende berichtjes.

Vlakbij waren boomstammen bijeen geplaatst waar je een bezinningsmoment kon inlassen.

Zoals bij de vorige wandeling in de Assebroekse Meersen waren er dieren afbeeldingen gebeiteld in de boomstammen die als zitbank gebruikt worden.

De benaming bosjes …van mij mag het wel een bos genoemd worden al heeft het niet de grootte van het Tilleghembos of Beisbroek.

Mooie bomen met verkleurende bladeren en overal héél veel paddenstoelen

Op het einde van de wandeling even rusten op een bank samen met een vleermuis !

Wandelen is het motto!

Gezien ik voorzichtig moet zijn en tot nader order niet mag fietsen ( wat ik véél liever doe) probeer ik zoveel als het weer het toelaat wandelingen te maken.  Deze week reed ik naar Sluis, neen nu eens niet om te winkelen maar om op de wallen te wandelen rond Sluis. Matige zon en niet al te veel wind. De auto werd aan het kanaal achtergelaten en vriendin en ik wandelden het voetgangerspad op .

Vanop het voetpad heb je een mooi zicht op de omgeving. We waren er helemaal alleen en op het fietspad beneden zagen we ook niemand.

Ook hier had de voorbij storm  voor ravage gezorgd.

Aan de voet van de bomen veel paddenstoelen.

Waar je ook wandelt op de wallen is de molen overal te zien

De eerste helft hebben we afgewandeld maar dan zijn we naar beneden gegaan en zijn niet aan de tweede helft begonnen. Dat zal voor een andere keer zijn.

We wandelden door de rustige straten en hier en daar merkten we hoe vindingrijk de handelaars zijn. Bij een tearoom zagen we mensen in het deurportaal staan wachten tot plots de deur openging en er een paar dozen met pizza’s werden overhandigd. Bij een andere tearoom-restaurant hadden ze bij een ingang een paneel geplaatst met daarop take away. Ik las op het reclamebord dat je daar menu’s kon bestellen en dan komen afhalen. Een derde had een kleine toonbank vòòr de ingang geplaatst waar je kleine hapjes kon bestellen en ook koffie en frisdrank. Zoals je op de foto hierboven ziet liepen er héél weinig mensen in de winkelstraat! Nochtans zijn  alle andere winkels open!

Op het parkeerplein bij het Belfort had je alle plaats om je auto te parkeren!

Langs het kanaal niet de gebruikelijke terrasjes maar ook zie je geen enkele auto geparkeerd staan.

Het was wel een doordeweekse dag maar zo kalm en leeg heb ik het nog niet meegemaakt. En dan is het nog geen volledige lockdown.

 

 

Dag van de trage weg

Het voorbije weekend was het(het hele weekend lang)”De Dag van de Trage Weg”  .Trage wegen zijn onverharde wegen. Ze zijn interessant voor wandel- en fietsnetwerken en hebben een ecologische meerwaarde. Landbouwers gebruiken deze wegen nog vaak om hun landerijen te bereiken.
En met deze gedachte ben ik samen met een Brugse vriendin naar de Assebroekse Meersen gereden om daar op trage wegen te wandelen.

Het 420 ha grote gebied ligt op de grens met Brugge, Beernem en Oostkamp en wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. De meersen vormen een geheel van laaggelegen vochtige weiden en hooilanden, omringd door rijen knotwilgen en populieren

Het was ideaal weer om te wandelen en we waren niet de enigen die daar wandelden. Opvallend ook veel jonge mensen.

Boomstammen als zitbank met houtsnijwerk van dieren die hier in de omgeving te vinden zijn zoals een uil, een pad, een eend, een otter( denk ik toch)

Even werd gevreesd voor een regenbui. Maar het bleef droog tot we in de auto stapten.

Heel veel paddenstoelen zagen we niet maar het waren wel mooie

We kwamen veel jonge mensen in groepjes tegen die er stevig de pas inzetten!

Een leuke en lekkere afsluiting van een mooie wandeling in een tearoom bij het begin ( of einde ) van de wandeling . De laatste dag dat ze nog open waren!!!

 

Abdij van Zevenkerken

Op een zonnige zondag in september waren mijn Knokse vriendin en ik uitgenodigd bij een Brugse vriendin om een wandeling te maken in het bos bij de abdij van Zevenkerken( in de nabijheid van Brugge). Velen hadden dezelfde gedachte gehad want de eerste parking stond stampvol en de tweede parking erachter liep ook langzaam vol.
In corona tijd een ideale plaats om in de grote boomgaard van de cafetaria verbonden aan de Abdij te genieten . Het is er selfservice en buiten zoek je zelf een vrije tafel en wat stoelen om plaats te nemen in de zon of in de schaduw ( je kan tafel en stoelen zetten waar  het voor jou het beste uitkomt) .
Die dag was in de boomgaard  geen enkele tafel of stoel nog  vrij. Uiteindelijk zijn we binnen gaan zitten want na een wandeling in het bos waren we aan rust en drank en natuurlijk een versnapering toe .


De boomgaard (foto van internet). Hier zie je slechts het rechtse deel. Links van het pad is er nog zo’n stuk boomgaard.
Maar wij gingen dus eerst wandelen

Er waren zelfs auto’s die de moeite niet deden om naar de tweede parking te rijden en hun wagen achterlieten in de dreef!
Aan de Abdij is sedert 1910  ook een abdijschool verbonden. Onze huidige koning heeft er school gevolgd.

Wij wandelden tot aan de  St Andries abdijkerk. Deze huisvest zeven kerken of kapellen in verschillende stijlen, die herinneren aan de zeven grote basilieken van Rome. Uiterlijk is dit te zien aan de verschillende torens en koepels op deze abdijkerk. Meer uitleg op wikipedia

 

 

De hoofdkerk of basiliek van de heilige apostelen Petrus en Andreas, met koor van de monniken,

Onze-Lieve-Vrouwekerk, tweede hoofdkerk, in byzantijnse stijl en koepelvorm rechtover de eerste hoofdkerk.

ER zijn dan ook nog Verschillende kapellen waaronder deze van St Paulus.
Een monnik kwam discreet kijken wat we in de abdij kerk deden.
Nadat de twee vriendinnen een kaarsje hadden aangestoken verlieten we dit indrukwekkend gebouw.

Rechtover de abdijkerk trokken we het bos in, in een gedeelte waar we mochten wandelen.

Alle beekjes lagen droog en hier en daar was er al een paddenstoel te bespeuren.

Midden in het bos stond een klein  kapelletje op een balk, omwonden met namaakhortensia’s in felle kleuren 😦

Daarna gingen we “uitrusten” in de cafetaria.
Mijn stukje appeltaart kon niet meer op de foto…ik had die al binnen 😉
Het was een dag waarvan je er méér dan eentje in een week wil hebben.

Oostkerke

Halverwege september ben ik samen met twee schoolvriendinnen  een wandeling gaan maken in Oostkerke (klik).Oostkerke is een klein dorp, gebouwd rond de Sint-Kwintenskerk die ca. 1100 werd gesticht. Bij de terugtrekking van het Duitse leger  in 1944 is de beschermde monumentale toren van deze kerk totaal vernield als ook een groot deel van de kerk zelf.  Maar na de oorlog volledig opnieuw opgetrokken door de bekende architekt Viérin( Brugge) als een getrouwe reconstructie van de toestand van het gebouw vóór de vernielingen van 1944. Op het kerkhof zouden nog een aantal grafzerken liggen uit de 14e en 15e eeuw.
De kerk  ligt in het midden van het dorp met een kerkhof rond de kerk en een kleine dorpskern met wit geschilderde huizen errond. En in de onmiddellijke omgeving van de Damse vaart. Met de fusie is het een deelgemeente geworden van Damme zoals ook andere dorpen in de onmiddellijke omgeving.

Als je dan weet dat er nog een oude gerestaureerde molen staat, een dorpscafé waar je aan volkspelen kan doen en een mooi Kasteel dan is het niet te verwonderen dat Oostkerke een druk bezocht dorp is dat in 1974 uitgeroepen werd als mooiste dorp van Westvlaanderen

 Ach ik weid veel te veel uit , maar ik heb graag achtergrond als ik iets ga bezoeken. Ik denk dat jullie dit ook wel willen, anders sla je de tekst maar over.

Terzake nu: We hadden eerst wat gedronken in het dorpscafé want we hadden daar afgesproken. Mijn vriendinnen kwamen van Brugge en ik van de kust. We gingen daarna wandelen en zochten een beschaduwde grindweg op omzoomd met karaktervolle knotwilgen en in de nabijheid van het Kasteel van Oostkerke. We waren september en dus allang voorbij de datum dat je het wel kon bezoeken.

 

.

Prachtig toch hoe die half verminkte bomen blijven groeien!

Bloeiende stengels wilde calla’s stonden massaal aan de grachtkanten.

De toren van de St Kwintenskerk overheerst het landschap.

De koeien en schapen trokken zich nergens van aan maar opvallend graasden ze in de schaduw!!

Een kapelletje in de nabijheid van het Kasteel. De witgeschilderde kapel, opgedragen aan Onze-Lieve-Vrouw, werd opgericht in 1936. Een gedenkplaatje vermeldt “Herinnering aan het 25 jarig bestaan van den Boerinnenbond 1911-1936”.

Poortje dicht !

Deze was ook dicht.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte het kasteeldomein zwaar beschadigd door beschietingen en een strategische overstroming. In de jaren ’50 werden de tuinen en het gebouw volledig hersteld. Het Kasteel van Oostkerke kreeg bij de heropbouw na de Tweede Wereldoorlog internationale uitstraling door de ontwerpen die de Nederlandse tuinarchitecte Mien Ruys (1904-1999) maakte voor het kasteeldomein.
Baron van der Elst kocht de omliggende gronden en de oude molen en liet het domein in al z’n glorie restaureren. Zo integreerde tuinarchitecte Mien Ruys de oude ringmuren, de molen en opnieuw uitgegraven ringgracht in haar ontwerp. Het Kasteel van Oostkerke is eenmaal in het jaar te bezoeken op open monumentendag . Ik schreef hier al over dit bezoek( klik)

Een privé weggetje naar de slotbrug( ingang)

Na de wandeling nog even de St Kwintenskerk bezoeken

De sobere binnenkant van de vernieuwde toren. Een wandeling rond de kerk en de oude grafzerken uit vorige eeuwen.

De knielende figuren aan de ingang doen  denken aan het treurend echtpaar van Kate Kollwitz in de Duitse soldatenbegraafplaats van Vladslo.
Foto onder: de contouren van een vroegere  Romaanse kerk Deze werden in 1989 zichtbaar gemaakt.

Fort van Beieren

Het was een zonnige dag  met redelijk veel wind. En naar de windrichting te oordelen veel wind aan zee. Dus kozen we voor een uitstapje landinwaarts. We reden naar Koolkerke bij Brugge en gingen wandelen in het Fort van Beieren niet zover  gelegen van de Damse Vaart. Niet erg groot maar groot genoeg voor een gezellige wandeling. We waren niet de enigen en blijkbaar wordt dit domein ook veel bezocht door joggers. Er is ook een stuk van het domein afgebakend als loopweide voor honden waar ze naar hartelust vrij kunnen rondrennen.

 

 

De originele ingangspoorten staan wijd open. Je kan er altijd binnen!

Je wordt door een banner vlak bij de ingang uitgenodigd om blootvoets te wandelen. Dat zagen we niet zitten want er lagen immens veel hazelnoten op de grond.

Op de bovenste foto zie je restanten van een moestuin en serres.

Wij wandelden eerst tot de restanten van de moestuin . Daar kon je wel op blote voeten lopen. Heb ik ook gedaan :-). Het paard bleef ons volgen terwijl we rond de weide liepen.

Hier en daar staan nog héél oude bomen.

We trokken het kleine bos is .Ik was er jaren geleden eens met de kleinkinderen en toen was er nog veel te doen om het bos wandelvriendelijk te maken. Dat had wel iets en  de kleinkinderen vonden het  zelfs avontuurlijk. Nu zijn er mooie paden aangelegd en midden het  bos is er een bmx piste aangelegd voor de jeugd.

Een klein deel van de fietspiste deden we te voet. Best vermoeiend dat dalen en klimmen!

Je kan er ook genieten van de stilte op een open terrein. Er zat iemand naast haar fiets op het gras een boek te lezen. Je ziet tamelijk links op de foto de rug van de vrouw( donkere plek) die aan het lezen was.

Het oude houten verhakkelde brugje was er niet meer. Een nieuwe stevige brug lag over een uitgedroogd beekje.

We slenterden terug naar de ingang en  trakteerden onszelf in de gezellige cafetaria vlak ernaast ,een geklasseerde 17de -eeuwse langgevelhoeve.

foto internet. Ik vergat zelf een foto te nemen. Nu is er wel een volledig overdekt terras waar het lekker koel was ,want er was ook een terras buiten in de volle zon. Véél te warm !

Shuttledienst in de badstad, laatste deel

We naderden het einde (of begin) van de Kustlaan  en waren halverwege onze wandeling.

Op het Vanbunnen plein stapten we vanuit de Kustlaan de trappen op en zagen mooi vlinders op de zijkanten van de trappen.

Op het plein zat er behoorlijk volk op de verschillende terrassen te genieten van de zon. Even wandelden we naar de zee toe en  zagen op het plein een mooi kunstwerk van Philippe  Aquirre y Otegui (klik) een man en een vrouw die elkaar steunen en een poort vormen en als symbolisch gebaar de passage vormen van de binnenstad naar de Zeedijk of omgekeerd. Deze kunstenaar heeft op de speelplaats van de school ” de Pluim”  iets speciaals gebouwd  een soort toren waarin ruimte is om te bezinnen, uit te rusten of samen met de leraar les te krijgen. Eerstdaags maak ik er een foto van!

Op de zeedijk één van de vele mooie bloembakken die een grens vormen van de zeedijk met de rijweg. Over de ruim 6 km lange zeedijk zijn overal zo’n mooi bloembakken te zien.
In een strandbar is het druk maar rustig. Geen storende muziek dit jaar!

Maar het werd zo langzamerhand tijd om de Lippenslaan af te wandelen want we moesten nog een flink stuk wandelen. Een deel van de Lippenslaan is in één rijrichting afgesloten en in het midden zijn plankenvloeren gelegd waarop enorme plantenbakken staan  , hier en daar onderbroken om terrasjes neer te planten voor de handelaars. Kwestie om hen in coronatijden meer ruimte toe te bedelen. Er werden hiervoor planken vloeren aangelegd zodat je niet het gevoel had op een vrijgekomen parkingplaats te staan. Toevallig was het die dag sluitingsdag voor veel zaken zodat de terrasjes leeg bleven.

Hoewel we toch plekken zagen waar terrasjes gewoon op de parkingplaatsen stonden. Ik schreef het al het was die dag sluitingsdag voor veel handelaars en bijgevolg erg rustig.

Deze foto’s zijn genomen een tijdje vroeger toen we voor de eerste keer op de lippenslaan gingen wandelen en we halverwege terugkeerden omdat ik het fysiek nog niet aankon. Ter hoogte van het Verweeplein( het marktplein)  zat er toen wel veel volk op de terrasjes waar je er hier eentje van ziet. Door bloembakken midden op de weg kon je niet rechts omkeren. Allemaal om het autoverkeer wat te ontmoedigen in het centrum.

Enkele winkels hadden opvallende stukken buitengeplaatst. Ja waarom zou je nu eens niet neervlijen op een kopie van een bekend schilderij. En die reuzehond daar stond je wel even stil voor en zeker door de geur die uit de winkel kwam. Een jonge chocolatier was op dat ogenblik bezig met een workshop chocolade pralines maken voor kinderen. Bedrijvig waren de kinderen!!

Deze zomer bolden er ontelbare scooters door Knokke-Heist. Een handelaar heeft daar op ingehaakt en vòòr zijn winkel en tegen de muur aan de overzijde stonden er een massa op kopers of huurders te wachten.

In het kader van kleinschalige evenementen was er dit jaar een rollerskate piste neergezet op de parking voor de Margarethakerk. Of dit een groot succes is geworden weet ik zo niet. Toen ik de foto’s nam was het er kalm. De piste heeft er twee volle maanden gestaan.

Ter hoogte van het Verweeplein stapten we opnieuw in de shuttlebus en die bracht ons tot vlakbij de parking aan het station! Allebei waren we het eens dat we nog met de shuttle tot ergens in het centrum zouden rijden en te voet terugkeren . Ja we zijn allebei van leeftijd hé; 🙂 🙂 🙂