wandelen

Nog een good day !!Ze beginnen zich op te stapelen! Dank aan één van de zware pillen die ik niet meer moet innemen wegens doosje leeg !! Alleen nog wachten op de resultaten van de controle op 8 oktober!

Ik las onlangs een artikel over op reis gaan en dat mensen het dikwijls ver buiten de grenzen zoeken terwijl er in de eigen omgeving ook zoveel moois is. Na wat rusten na de middag ( zonder gaat het nog niet want het doosje van een tweede zware pil is nog niet helemaal leeg) trok ik er te voet op uit in mijn eigen omgeving. Meestal rij ik door de wijk met de auto of per fiets gewoon met de bedoeling om boodschappen te doen. Nu  kon ik eens rustig rond kijken.

 

Ik wandelde door verschillende dreven ( alle straten noemen hier dreven  met namen van bloemen en bomen ) Ik stelde vast dat de bomen erg gegroeid waren en dat er aan veel woningen verbouwingen waren gebeurd. Het gras staat overal weer groen en er zijn nog relatief veel bloemen te zien.

Op het einde van een dreef had ik een klein inkijkje in een tuin waar een fontein met groene armen water sproeide zoals uit een douche!
Aan de andere kant van de straat was het riet dat het hele beekje overdekte helemaal afgesneden. Het is een kronkelend watertje tussen een grote weide en een villa.

Ik sloeg een weg in anders zou de wandeling me te ver leiden nl naar de grote baan richting Sluis. Ik zag er veel koeien bijeen staan aan een schuur. Ik denk dat het tijd was om gemolken te worden. Anders lopen ze verspreid in de verschillende weiden rond de boerderij. De velden lagen reeds geploegd en geëgd. De mais oogst was vroeg binnen dit jaar !

In de omgeving van de boerderij staat een Mariakapelletje. De kapel in de Sacramentstraat is er geplaatst naar aanleiding van het 25- jarig jubileum van de boerinnenbond (1911-1936) en ingehuldigd in oktober 1937. Ter herinnering aan het gouden jubileum kreeg het de vermelding: ‘Dankbaar aandenken – 50 jaar boerinnenbond: 1911-1961’ Jaarlijks is er in mei een bedevaart naar dit kapelletje.

Wanneer ik vroeger met de twee kleinzoons  ging fietsen en we kwamen langs dit kapelletje trokken ze allebei de remmen toe gingen rusten en… picknicken op het bankje vóór het  kapelletje.
  Ik wandelde in een  lus terug naar huis. In de verte zie je de auto’s op de Natiënlaan aanschuiven  om de badstad te verlaten .

Binnenkijken in tuinen is altijd leuk. Op de bovenste foto een strakke tuin.
Maar ik merk toch dat de kleine kiezeltjes die in cirkels werden getrokken  vervangen zijn door tegeltjes! Minder werk .
Op de onderste foto een kinderfiguurtje  in een fonteintje.

Ik wandelde langs een tuin waar een heel oude boom stond die erg kort was gesnoeid. Rondom de boom zag je honderden kleine paddenstoeltjes.
De bewoner van het huis stond geleund op een vensterbank te genieten van de zon. Hij was indertijd een collega van mijn vader en hij kwam een babbeltje slaan en nodigde  me uit om dicht bij de boom  een paar foto’s te nemen.

Jaren geleden stond hier een oude boerderij die heel mooi en authentiek gerestaureerd werd.  Een toen bekende persoon in de politiek verbleef er af en toe en de concierge moest zorgen dat het grote domein met een grote vijver en vol oude bomen onderhouden werd! De naam van de boerderij is ook de oorspronkelijke naam van de wijk waar ik woon, Reigaartsvliet. De geschiedenis heeft te maken me Het Zwin zelf. Wil je meer weten? Smeer je kuiten maar in : ( klik)

Nu blijft er niets meer over van deze boerderij en concierge woning. De bedoeling was om de grond te verkavelen voor een tiental villawoningen met zwembad of vijver. Dit is nooit doorgegaan .De promotor kreeg nooit toestemming om te bouwen. Maar jammer genoeg is de oude boerderij en concierge woning allang afgebroken en de vijver is helemaal verloederd.
De vijver paalt aan de grond waar ik indertijd een  grote  groentetuin had en tijdens de zomermaanden putten de eigenaar van die grond en ik water uit deze vijver om de groentetuin te begieten.

En toen wandelde ik recht naar huis toe …

Avondwandeling in de bossen

Na een ochtendwandeling deed ik nog een avondwandeling. Terwijl vriendin gezellig bleef babbelen met de familie trok ik opnieuw het bos in achter de woning van Nichtje. Zij vergezelde me een eindje om zeker te zijn dat ik me niet van richting vergiste. Want dan zou het wel een héél lange wandeling worden. Dat was de bedoeling niet . Ik wilde gewoon de sfeer van een bos opsnuiven en al wandelend kwam ik een heel stuk lager uit in het dorp zelf waar ons hotel ligt. Even een blik op het kerkhof waar enorme familiegraven liggen  die teruggaan tot de negentiende eeuw ! Dit kerkhofje lag tegen de rotsen aan . Het kleine sobere kerkje waarin Nichtje indertijd is gehuwd zal ontwijd worden en gebruikt worden als een soort gemeenschapshuis.

Vandaaruit begon ik aan de klim terug naar boven langs de straat. Het is niet zover maar ik kwam toch buiten adem aan de woning van Nichtje. Ik vind de huizen die langs deze straat staan altijd zo vrolijk. Ze zijn schots en scheef gebouwd ten overstaan van de straat zelf  en veel van die woningen zijn in kleuren geverfd en in de tuin staan allerhande prullaria.

Tussen de huizen zie je  zo ver het oog reikt landerijen en weiden. Ik nam een afslag een paar huizen vòòr hun woning en zo kon ik de foto maken van het huis dat een eind van de straat af is gebouwd.( foto op een vorig logje) In de wei naast hun woning lopen twee bejaarde paarden , allebei bijna 30 jaar oud. De eigenaars bieden hen een rustige oude dag aan! Bij het terug komen in hun tuin zag ik een klein boompje staan gekregen van de gemeente voor de geboorte van hun kleinkind Léo. Alle kinderen die geboren worden in Echternach krijgen een levensboompje ( een perelaartje). Hun dochter heeft het in de tuin van haar ouders geplant.

 

wordt vervolgd

Een korte wandeling in Nieuwvliet

Was het zaterdag een weertje dat je deed verlangen naar meer, dan was het zondag terug naar af!

Met mijn vriendin reden we kort na de middag eerst naar Oostburg(Nl). Op weg daar naartoe zagen we de nevel over de landerijen en geen zon  te bespeuren. Nadien reden we door naar het Museumcafé Koekoeksnest in Nieuwvliet (Nl ).We wilden er een koffietje drinken . Ik was er al eerder en deze zaak herbergt zoveel prullaria en ook mooie zaken  dat je niet weet waar eerst te kijken.(klik) (klik) De blikvanger is het mooie mortierorgel

Het  bezoek viel ons deze keer enorm tegen. Héél weinig verlichting in het café en de attracties waren allemaal niet in werking. Een dooie boel en dat op een zondag . Er kwamen nochtans geregeld nieuwe bezoekers binnen. We bleven er dan ook niet lang en reden door naar Nieuwvliet-Bad (nl).
We wilden de zee eens zien. We vonden aan de voet van de duinen nog een parkeerplaatsje en gingen de trap op . Eenmaal boven sneed de wind in je gezicht  en was het bitterkoud. We zijn we niet lang gebleven. Veel beweging was er daar niet te bespeuren  noch van wandelaars , noch van fietsers. We zijn dan ook maar vlug terug naar de auto gegaan en naar huis gereden. In elk geval hebben we allebei een flinke slok zeelucht binnengekregen!

Een monument ter nagedachtenis van de watersnoodramp van 1953
met de D van Deltawerken(gebouwd om herhaling te voorkomen).
Dit monument staat op de duinen in Nieuwvliet-bad.

Familiebezoek

Wat doet het me plezier om de Luxemburgse familie terug te zien. Ze kozen jammer genoeg één van de koudste weken uit om naar de kust te komen maar toch valt het nog mee omdat de zon de  laatste dagen  veel te voorschijn is gekomen en zo de ijzige wind wat mildert. Alleen de zeedijk hebben ze wat gemeden want daar vonden ze het toch wat te koud. Ze zijn in Luxemburg wel lange winters met regelmatig sneeuw gewoon maar die ijzige wind aan zee niet. (Wij die hier wonen in feite ook niet.)

Nichtje is  zondagavond toegekomen voor een  weekje samen met haar dochter en diens man plus de kleine Léo van zes maanden. Een flinke jongen maar hij had last van opkomende tandjes . Het jonge koppel wandelt zich al alle dagen te pletter. Gisteren waren ze bij mij ,vandaag ben ik meegegaan naar Sluis. Dat kleine stadje trekt hen erg aan. Midden de week zijn er geen drommen toeristen en het was aangenaam wandelen( aan de zonzijde). We bleven er ook eten en het jonge koppel liep de winkels plat terwijl nichtje  en ik  na een tijdje  verder reden om goedendag te zeggen aan dochterlief die een eindje verder woont. Ja op die korte tijd wil nichtje mijn drie kinderen ook eens zien. Twee van de drie heeft zij nu al ontmoet overmorgen komt de oudste zoon aan de beurt. We plannen niets op voorhand en kijken elke morgen welk weer het is. Een bezoekje aan Brugge zit er ook nog wel in.

Een kleine collage met Léo als middelpunt. Wat is mijn gezicht smalletjes geworden, ik schrok even van deze foto!! Daar moet verandering in komen of tenminste dat gaan we proberen. Tenslotte heeft de Lente zijn intrede gedaan en ik reken op wat milde temperaturen met veel zon!

 

winterse wandeling

Ik kan niet zeggen dat ik er helemaal bovenop ben , maar de moeheid en  het zich niet goed voelen lijken te verminderen. Ik heb ondertussen een andere huisarts opgezocht bij wie ik me een heel stuk beter begrepen voel en die helpt zoeken naar oplossingen voor bepaalde problemen ten gevolge van die zware verkoudheid(oa. blaasontstekingen) en het telkens hervallen( ik heb géén griep gehad hé ).
De vorige huisarts (die ik nog niet lang had en die ik genomen had nadat mijn huisarts zijn praktijk stopte) heeft nooit willen aanvaarden dat ik op bepaalde medicatie zodanig reageer  dat ik niet genees maar er zieker van wordt. Een vorige  keer heeft hij zelfs gezegd dat ik dan maar naar de kliniek moest gaan als ik zijn voorgeschreven medicijn niet verdroeg. Voor die verkoudheid gaf hij me medicijn met codeïne in en daar kan ik echt niet tegen en had het hem ook gezegd ! Ik word daar zo misselijk van!

Genoeg over ziektes en doktoren!

Ik ben vandaag gaan bowlen met de senioren in Blankenberge. Achteraf was ik doodmoe maar bij het terugkeren heb ik in Zeebrugge toch even halt gehouden en ben naar het strand gegaan. Hemeltje lief, het was ijskoud aan zee, de wind was ijzig en het zand striemde in je gezicht. Ik ben nu misschien wel kouwelijker door dat lange binnen zitten maar het is echt geen weer om te wandelen op het strand. De wind snijd je in het gezicht en doet je naar adem happen! Gelukkig was ik van kop tot teen goed “ingepakt”  , alleen mijn vingers ( ik had vingerloze handschoenen aan om foto’s te kunnen maken) sloegen blauw uit van de kou. Geen andere idioot was op het strand te bespeuren van Zeebrugge tot Blankenberge!

Even de stilte opgezocht…

…na de drukte van het carnaval gebeuren en na een oliebollen namiddagje samen met de senioren . Sommigen hadden zich toen verkleed maar de meesten vonden het al gezellig om samen te zijn.

Met Sébastien ben ik  gaan wandelen. Het was niet zo koud zoals de dag ervoor ( toen hebben we spelletjes gespeeld) en hij mocht kiezen waar we naartoe gingen. Niet moeilijk te raden want hij vindt het altijd fijn om naar het houten pad te gaan, dat nu een naam heeft nl Wiedauwpad, om over het water te lopen.

Omdat we dan maar een km verwijderd zijn van de zee, zijn we ook even naar het strand geweest. Het was er niet druk en het was er ook koud. We bleven er niet lang en keerden via dezelfde weg terug. Gewoonlijk nemen we dan een andere ,veel langere weg, maar oma zag dat niet zitten. Mijn conditie is momenteel beneden alle peil en ik was allang blij toen ik de auto terugzag!  Maar de buitenlucht heeft toch deugd gedaan.

 De storm heeft hier blijkbaar ook grote kuis gehouden . Veel bomen lagen omver of waren reeds afgezaagd!

Het water had  niet zijn hoogste peil bereikt. 

Er was heel veel gesnoeid.

De spectaculaire krom gegroeide spar heeft een paar takken verloren!

Sébastien bij het binnen gaan  en oma bij het verlaten van het pad.

Vorig jaar was hier nog een driehoekig pleintje met banken en veel groen! Blijkbaar wordt er gezorgd dat bij eventuele wateroverlast het water kan opgevangen worden!


Weinig volk aan zee en dan waren het meestal nog baasjes die hun hond uitlieten. Nu mogen ze  nl. nog vrij rondlopen.

Langs het Wiedauwpad keerden we terug naar de auto

 

De 44e Canadese Bevrijdingsmars

Vandaag, zondag 5 november, was er de 44e Canadese Bevrijdingsmars met als belangrijkste afstand  de 33 km lange tocht tussen Hoofdplaat en Knokke. Het Canadese leger stapte in oktober 1944 vanuit Hoofdplaat (nl), Oostburg (nl) via allerlei kleine dorpjes naar  Retranchement(nl) . Einde oktober bereikte het Royal Canadian Engineers Regiment onder leiding van  Sgt J.L. Hickman  het afwateringskanaal bij Retranchement. Tijdens het monteren van de  Baileybruggen over het kanaal raakte Sgt Hickman dodelijk gewond. Ter herinnering aan hem en zijn mede kameraden draagt de huidige brug sedert 1986 zijn naam. Er is een klein herdenkingsmonument opgericht waar elk jaar bij de bevrijdingsmars een kleine plechtigheid wordt gehouden . Daarna stappen  de deelnemers aan deze bevrijdingsmars naar het centrum van Knokke-Heist waar nog een plechtigheid wordt gehouden aan het Oorlogsmonument.
Vòòr ze Knokke zelf bereiken worden Canadese soldaten die mee stappen in deze mars opgewacht in de Oosthoek (een wijk) door de  Koninklijke Scoutharmonie St Leo van  Brugge   en zij begeleiden hen tot in het centrum van Knokke. Ik probeer elk jaar in de Oosthoek aanwezig te zijn om een paar foto’s te nemen . Ik weet dat de familie in Canada dit erg op prijsstelt. De vader van een vriendin heeft tijdens de oorlog meegeholpen aan de bevrijding in onze streek!

Dit jaar kon je een foto laten nemen met een helm of kepi op. De fotograaf kwam erbij staan  want alleen is maar alleen hé 🙂


In kleine groepjes stapten de wandelaars richting centrum van Knokke elk op zijn eigen tempo!

 

De juiste maat!

Gisteren was het in de namiddag mooi weer en  ik wilde de deur uit , ik was  lang genoeg binnenshuis gebleven met die vervelende verkoudheid( behalve zondagmiddag toen ik over de middag naar de rally ging kijken en dan weer vlug naar huis).
Ik moest absoluut nog een paar sandalen kopen en een paar wandelschoenen. Ik had op de laatste donderdag van mei samen met de twee vriendinnen drie paar schoenen gekocht in een winkel in Blankenberge. Een winkel waar je alle bekende merken kan vinden. Er was een mooie actie die week en ik wilde daar van profiteren. Ik kocht een paar sportieve lederen schoenen in jeanskleur , een paar wandelschoenen en een paar geklede schoenen. Ik ben niet het type om veel en dikwijls te winkelen , maar als ik winkel dan zorg ik dat ik geruime tijd voort kan.
De schoenen werden aan de kant gezet want tijdens de zomermaanden draag ik meestal sandalen en thuis loop ik veel blootvoets. Om in de tuin te werken staan er een soort klompen aan de achterdeur.

Waarom ik dit vertel?  Toen ik in augustus de schoenen wilde inlopen merkte ik dat ze wat strak zaten . Ik stak het op  gezwollen voeten door de warmte en ook op het feit dat ik steeds maar sandalen had gedragen. Zelfs spanners instoppen of nat papier erin proppen niets hielp tot ik in de gaten kreeg dat de schoenen , alle drie paar – een maat te klein waren!!! Daar stond ik: terugbrengen was geen optie , de aankoop was een paar maanden geleden gedaan en ik had de schoendozen in de winkel achtergelaten ! Het winkelmeisje die maat 40 was gaan halen in de reserves  had de verkeerde schoenen ingepakt! In het vervolg zal ik beter uitkijken 😦
Het paar wandelschoenen had ik zover uitgerokken zodat ik ze kon dragen , maar ook niet om er dag aan dag mee rond te lopen. Dus trokken Julia en ik gisteren terug naar Blankenberge en heb ik twee paar schoenen gekocht  maat 40( goed nagekeken deze keer):een paar sandalen en een paar wandelschoenen.
Die andere schoenen heeft mijn dochter meegenomen. Ze zag ze graag. Dan is er toch iemand die er deugd van zal hebben.

Van die schoenen heb ik geen foto’s genomen , maar wel van de zonnige wandeling op de zeedijk waar het strand er straks weer verlaten bij zal liggen! Van het Leopoldpark waar het nu kalm was  en van de Paravang en het jachthaventje.

Baggerboot in de verte De paravang Zicht op het haventje Het Leopoldpark met zijn minigolf, snookergolf, tennis….

 

Beisbroek

Na twee dagen bezig te zijn geweest verleden week met plukken en kuisen van druiven ,van sap trekken en bokalen vullen met druivensap , trakteerden we onszelf  de andere dag met een boswandeling.
Verleden jaar waren we op de  laatste donderdag van oktober gaan wandelen in het bos rond  het domein Beisbroek

Beisbroek is een 98 ha groot groendomein, opengesteld als wandelgebied. In het centraal gelegen kasteel vind je het natuurcentrum en de volkssterrenwacht. We bezochten vroeger al eens het natuurcentrum en ook de sterrenwacht. Deze keer wilden we gewoon wandelen in het bos. De twee dagen dat we met de druiven aan het werk waren konden we zelfs op het terras de druiven kuisen. Maar de dag dat we wilden wandelen was het al een stuk minder mooi weer en begon het ook nog te regenen toen we uit de auto stapten. Gelukkig was het maar een korte bui en verscheen de zon nadien en ze bleef  tot we terug op weg waren naar huis! Dat was nu eens een meevaller.
Blijgezind dwaalden we door de dreven  en zagen we overal paddenstoelen. Ik heb helemaal geen kennis van paddenstoelen , ik zou raad moeten vragen aan Mizzd die er héél veel over weet.

 De koepel van de Volkssterrenwacht Gelukkig was  het maar een korte regenvlaag en Julia raapte meteen kastanjes op! De regen was niet doorgedrongen in het bos en zoals je merkt scheen de zon tussen de bomen.

Kaart van de planeten die er als een beeld neergezet zijn. We kwamen beelden tegen van de Beeldenroute ,maar deze kant zijn we niet uit gegaan.We zagen bomen die stormweer niet hadden overleefd of afgestorven waren.  Overal paddenstoelen We kwamen op een heel andere plaats  op een weg uit.
Julia stelde voor om op onze stappen terug te keren maar dat zag ik toch niet zitten na een uur wandelen.
Als er een asfaltweg is dan moet die ergens naar toe leiden , dus vroeg ik het aan andere wandelaars.We waren amper een paar honderd meters verwijderd van  het bezoekerscentrum, oef !
We gingen op het terras van de tearoom zitten met zicht op het bezoekerscentrum en bestelden ons
een koffie met warme appeltaart en een bolletje ijs
( ik kreeg twee bolletjes !)en Julia een hele hoop slagroom!
Gelukkig waren de parasollen open want de ene noot na de andere viel op de parasol!
Toen we opstapten werd alles op het terras opgeruimd
en de parasollen gingen dicht want de zaak sloot rond 17.30uur.

Op weg naar de auto zagen we nog dit bijenhotel.

Mariagrot Onze Lieve Vrouw in ’t Veld.
We reden langs een andere weg terug naar huis en kwamen deze grot
midden in het bos in de omgeving van Beisbroek tegen .
Het stond er vol brandende kaarsen . De kaarsen moet je wel zelf meebrengen

Anders bekeken

Een mens heeft zo zijn gewoontes. Zonder nadenken steeds naar dezelfde winkel rijden om je boodschappen te doen en dan beweren dat je geen vaste winkel hebt. Of steeds op dezelfde plaats parkeren hoewel je weet dat de winkel waar je moet zijn toch verder is dan verwacht . Daar denk je pas aan als je met twee zware boodschappentassen terug naar de auto moet.
Laatst kwam ik het tegen toen ik samen met dochterlief in Sluis boodschappen deed. We parkeerden de auto aan de Molen en deden in de nabije omgeving de boodschappen. Plots zegt ze” o ik zou nog vis willen kopen en naar de drogist gaan” Geen probleem we gingen te voet het stadje door want Sluis is niet zo groot  en lieten de auto op de parking bij de Molen staan.
Maar bij het terugkeren met twee zware tassen leek de afstand groter geworden en leken onze armen langer van het sleuren met de zware boodschappentassen .Toen gaf dochterlief ruiterlijk toe dat het nog niet zo’n verkeerd idee van me is om de parking te nemen midden in het stadje. Dan doe je aan de ene kant van het stadje je boodschappen en legt ze terugkerend in de auto en dan ga je naar de andere kant en doet daar je boodschappen. Moeder had een keer gelijk ,hahaha! Maar ja het was ook de macht van de gewoonte bij haar .

Nu was ik met een vriendin nadien ook nog naar Sluis en ik parkeerde op een grote parking dicht bij de winkel waar we moesten zijn, maar eerst had ik toch gevraagd of ze ook nog elders moest zijn ( denkend aan dat zeulen met die boodschappentassen met dochterlief). Neen dus. We gingen na het boodschappen doen nog wat wandelen en ik stelde voor om eens niet de weg te volgen die we gewoonlijk doen wanneer we daar een wandelingetje maken. Niet van rechts naar links maar van links naar rechts. Ze keek me een beetje verwonderd aan. Achteraf zei ze, je hebt wel gelijk. Het blijft dezelfde wandeling maar toch lijkt het anders. Het was nu niet echt een lange wandeling want daarvoor was het al wat laat .

… Anders hadden we die twee spidermannen niet gezien.… en kwamen we dit zicht op het kanaal niet tegen… zagen we deze oude muur met steunberen niet … en zagen we nu het binnenkomen van Sluis vanaf de andere kant… en zouden we amper oog gehad hebben voor dit kanon… en ook niet de geschiedenis van dit kanon gelezen hebben … zou Bonaparte hier ooit langs gekomen zijn? We konden het niet vragen: werken aan de gang.… zouden we nooit gezien hebben dat de kop van de lantaarn scheef staat en niet bij deze lantaarn alleen…zouden we nooit gezien hebben ( de bomen aan weerszijden van het kanaal belemmeren het zicht)
hoe mooi de bovenkant van dit gebouw is en de prikkelnaalden niet opgemerkt hebben
op de vensterbanken op de eerste verdieping( vroeger  Amrobank: soort beveiliging ?)

Toen zagen we dat de klok op het Belfort 18 uur aanwees en er geen tijd meer overbleef om bij Jopie iets te drinken! We moesten huiswaarts!