In de Westhoek

De 2 vorige laatste donderdagen van de maand was het telkens slecht weer en daarenboven ging het ook niet zo denderend met mijn gezondheid. Eén keer bezochten we een schoolvriendin in Brugge en tevens nicht van één van de oudcollegaatjes en de volgende keer hielden we reünie bij mij thuis.
Nu wilden we toch eens een echte uitstap maken. Ik had een reclame gelezen over het Bakkerijmuseum van Veurne en met de nieuwe A11 waren we er al na 50 minuten .

Het bezoek aan het bakkerij museum was leuk en tevens interessant omdat de vader van een collegaatje indertijd bakker was geweest en ze kon ons veel vertellen over de voorwerpen die er uitgestald lagen. Ik moet nog even de foto’s sorteren en daarom toon ik nu de foto’s van de stad  Veurne zelf waar we na het bakkerijmuseum een korte wandeling maakten. Het was die dag voor veel handelszaken een sluitingsdag! Het was dan ook bijzonder stil in het stadje. Het is nog vroeg in het voorjaar en we zagen ook weinig groen en bloemen in de anders zo fleurige stad. Ik geloof dat ik onbewust de enige fleurige bloembak  op de foto heb gezet!
We parkeerden in de omgeving van het vroegere huis waar de oudste zoon vòòr zijn huwelijk  heeft gewoond en wandelden langs prachtige huizen naar het centrum toe. Via een steegje kwamen we in het stadspark.

In het anders zo bloemenrijke park zag het er nog erg kaal uit. De metalen kiosk ingehuldigd einde 19e eeuw stond er verlaten  bij , maar op  zomerse dagen worden er daar aperitiefconcerten gegeven. De surrealist André Delvaux woonde en schilderde hier in dit gezellig stadje. De kiosk in het park ziet men  soms in zijn werk uitgebeeld.

 

De mooie Walburga kerk was gesloten . Ik was er vroeger al  eens en het interieur van deze kerk is  zeker een bezoek waard:  prachtige gebrandschilderde ramen, een mooie preekstoel met houten beelden en een groot orgel, mooie zijbeuken met altaren. De Sint-Walburgakerk is het enige voorbeeld in de kuststreek van een groots opgevat gotisch kerkgebouwIn de 10de eeuw werden de relieken van de heilige Walburga naar hier overgebracht ,vandaar de naam van deze kerk. Op de foto hieronder de Walburgakerk gezien vanaf het marktplein achter de vijf typische  geveltjes.(allemaal handelszaken) 
Enkele beelden in het park trokken de aandacht. Het zijn oa twee robuuste beelden
van de hand van Willem Vermandere en een vrouwenbeeld van George Grard (Vrouw die naar de zon kijkt)

Het marktplein is omringd met prachtige gebouwen.

Een deel van het stadhuis

Links de pui van het stadhuis, rechts enkele  opvallende gevels

Op de onderste foto links het Spaans Paviljoen ,aan de andere zijde van de straat de  oude vleeshalle
nu een bibliotheek en de toren behorende aan de Sint Niklaaskerk

Het werd toen langzaamaan tijd om naar de auto terug te wandelen. Het was al laat in de namiddag , het werd erg fris en we waren moe van het slenteren zowel in het museum als in het stadje ,we hadden ook nog een uurtje rijden voor de boeg. In elk geval was het een mooie namiddag .

De voorbije week!

Het was een week met onverwachte wendingen zoals het bezoek van het collegaatje dat mij heeft opgevolgd. Zij kwam inlichtingen vragen of ik me nog iets herinnerde van een gebeurtenis toen ik pas werkzaam was! Jammer genoeg kon ik haar en in feite de persoon die haar die inlichtingen vroeg niet helpen, want ik had in die zaak niet gewerkt :  Iemand die wilde weten waarom hij als vijfjarig kind bij zijn moeder was weggenomen en geplaatst werd . Later mocht hij terug naar zijn moeder maar zij heeft hem nooit verteld waarom hij een paar jaar niet bij haar mocht wonen. Zijn moeder is  ondertussen gestorven en dat niet weten vreet aan hem. Ik heb wel kunnen vertellen dat zoiets vroeger veel vlugger gebeurde dan tegenwoordig . Er waren in die tijd ook niet zoveel mogelijkheden om een kind te beschermen of een ouder te begeleiden. Ik vind het zo jammer dat ik die man niet kan helpen.

Een mail of ik wilde meewerken aan een soort promotiefilmpje over bijzondere vriendschappen zoals de maandelijkse uitstappen met mijn twee vriendinnen. Ik heb hierop nog niet geantwoord. Ik herinner me hetgeen er jaren geleden is gebeurd met een familietijdschrift dat een artikel wilde wijden aan grootouder /kleinkinderen.
Dat was een leuke ervaring al die verschillende interviews en de kleinkinderen keken allemaal al uit naar een groepsfoto met oma en opa . Ik kreeg de avond ervoor een kort telefoontje  dat de fotosessie niet doorging. Toen de interviewster ( een héél vriendelijke jongedame)me opbelde om te vragen hoe het gegaan was, viel ze bijna van haar stoel ( allé dat denk ik toch) . Zij was niet op de hoogte gesteld dat niet alleen de fotosessie niet doorging maar ook dat  het interview niet zou opgenomen worden in het tijdschrift  en je hoorde zo aan haar stem dat ze dit ongepast vond . Ze heeft zich wel 100 maal geëxcuseerd . Dat is al jaren geleden maar nu denk ik daar terug aan en ben niet van plan om ja te zeggen voor dit promo filmpje.  Hier kun je mijn ontgoocheling van toen lezen 😦klik) (klik)

Ik kreeg begin van de week een telefoontje van mijn buurman( van een paar huizen verder )dat er een elektriciteitspanne was bij hem. Waarom hij me belde? Hij verblijft nl voor drie weken in Spanje. De alarmcentrale had hem verwittigd dat het alarm niet meer werkte!  Uitgerekend op de dag dat eventuele kopers zouden langskomen.( buur is van plan om definitief naar Spanje te verhuizen).  Met de telefoon in de hand gaf hij instructies hoe ik moest detecteren waar er mogelijks kortsluiting was. Dat wist ik ook omdat ik het zelf al heb meegemaakt. Gevonden maar  wel een tijdelijke oplossing door de verlichting uitgeschakeld te laten . Maar wat bleek : de alarmcentrale verwittigde hem opnieuw. Het alarm had gewerkt op zijn eigen batterij en die was nu op! Deze morgen mocht ik vroeg uit  bed om de elektriciteitsman in de woning te laten.

Vandaag is het voor mij  een droevige dag. Ik heb Flappie ,de buitenpoes, gisterenavond naar de dierenarts gebracht omdat hij een ontstoken oog had . De dierenarts heeft hem gehouden  ter observatie. Er was blijkbaar véél meer aan de hand met poes en  ik kreeg vandaag de raad om poes te laten inslapen. Hij was juist zo goed op weg om een huiskat te worden…

 

Een korte wandeling in Nieuwvliet

Was het zaterdag een weertje dat je deed verlangen naar meer, dan was het zondag terug naar af!

Met mijn vriendin reden we kort na de middag eerst naar Oostburg(Nl). Op weg daar naartoe zagen we de nevel over de landerijen en geen zon  te bespeuren. Nadien reden we door naar het Museumcafé Koekoeksnest in Nieuwvliet (Nl ).We wilden er een koffietje drinken . Ik was er al eerder en deze zaak herbergt zoveel prullaria en ook mooie zaken  dat je niet weet waar eerst te kijken.(klik) (klik) De blikvanger is het mooie mortierorgel

Het  bezoek viel ons deze keer enorm tegen. Héél weinig verlichting in het café en de attracties waren allemaal niet in werking. Een dooie boel en dat op een zondag . Er kwamen nochtans geregeld nieuwe bezoekers binnen. We bleven er dan ook niet lang en reden door naar Nieuwvliet-Bad (nl).
We wilden de zee eens zien. We vonden aan de voet van de duinen nog een parkeerplaatsje en gingen de trap op . Eenmaal boven sneed de wind in je gezicht  en was het bitterkoud. We zijn we niet lang gebleven. Veel beweging was er daar niet te bespeuren  noch van wandelaars , noch van fietsers. We zijn dan ook maar vlug terug naar de auto gegaan en naar huis gereden. In elk geval hebben we allebei een flinke slok zeelucht binnengekregen!

Een monument ter nagedachtenis van de watersnoodramp van 1953
met de D van Deltawerken(gebouwd om herhaling te voorkomen).
Dit monument staat op de duinen in Nieuwvliet-bad.

Samenkomst in Brugge

Zoals ik gisteren al zei was ik met mijn Luxemburgse nicht, mijn schoondochter en een vriendin in Brugge. Eigenlijk was het niet zozeer om Brugge te bezoeken maar omdat we elkaar wilden ontmoeten en Brugge leek voor iedereen gemakkelijk bereikbaar omdat we van verschillende kanten moesten komen  en zo moest niemand ver rijden.
Het weer zat niet mee , het regende zachtjes. We gingen toch eerst eten en daarna zagen we wel .Bij Raymond  tegen de eiermarkt was het gezellig en het eten was er lekker. Op een bepaald ogenblik ging plots de muziek zo luid dat iedereen opkeek. Er was een jarige in de zaak die met een dessert met vuurwerk erop werd getrakteerd. Op de foto zie je de lichtflits van het vuurwerk.
De keuze van ons eten was: garnaalkroketten, zeetongen, steak tartaar en vol au vent met kip,riz de veau en garnalen. Enkelen namen nog een dame blanche als dessert.
Heerlijk en eerlijk eten in een stemmig brasserie kader. Gelukkig heeft de vernieuwingsdrift hier niet toegeslagen.

Daarna nog een korte wandeling  door Brugge. Nichtje was hier al héél lang niet meer geweest. Gelukkig regende het toen niet meer maar aangenaam weer was het allerminst. We kwamen oa een buslading japanners tegen die tegen 100 per uur klikkerdeklikten! Ze liepen je bijna omver.
Nicht was verrast om hier een kerstwinkel van de duitse Käthe Wohlfahrt aan te treffen. Ze kon het niet laten om in één van de winkeltjes enkele kantwerkjes te kopen . Bij een uitnodigende etalage van schoenen stapte ze binnen en kocht een paar mooie wandelschoenen. Ondertussen had ik me geïnstalleerd in een leuke patchwork zetel en bewonderde allerlei accessoires die vroeger bij handgemaakte schoenen gebruikt werden en  hier  als decoratie dienden . En een stop bij de bekende chocolatier Persoone mocht ook niet ontbreken.
Nog een koffietje in de Hema om ons wat op te warmen ( vanaf 16 uur een grote kop koffie met een stukje gebak voor de prijs van 2 euro . Te onthouden bij volgende bezoekjes aan Brugge 🙂  ) Toen was het tijd om elk zijn weg te gaan (= te rijden).
Vandaag is nicht terug naar Luxemburg, ondertussen is ze behouden thuis gekomen. We zien elkaar in mei al terug want dan ga ik ginder naar de Pinksterprocessie kijken. Ik kom nu al ruim een halve eeuw in Echternach maar was er nog nooit geweest tijdens de Pinksterdagen!

Klasreünie

De eerste zondag van maart , dus gisteren, was er voor de 59ste keer klasreünie. Altijd een blij weerzien. De hele klas is niet meer aanwezig.Sommigen zijn nooit af gekomen en anderen zijn helaas gestorven. Van de 15 studenten die in 1959 afstudeerden aan het Kon. Lyceum in Brugge zijn we met 9 die elk jaar nog samenkomen. Niet iedereen is aanwezig want er zijn altijd wel omstandigheden waarbij er iemand niet aanwezig kan zijn.
Dit jaar waren we met zijn zevenen. De samenkomst is in Brugge in een restaurant waar we al jaren bijeenkomen. We worden er héél goed ontvangen en het eten is er overheerlijk. Waarom zouden we veranderen. Niet iedereen woont in Brugge maar het is wel centraal gelegen voor iedereen.
Volgend jaar is het een jubileum editie en daar gaan we een groot feest van maken. Daar zal je zeker nog van horen 🙂

Bij het voorgerecht heb ik nog foto’s gemaakt van het bord gerookte zalm, de garnaalkroketten en de vissoep. Maar bij het hoofdgerecht waren we allemaal zo aan het babbelen dat ik enkel nog lege borden kon fotograferen !  Irish beef  en lamskroontje. Een dame blanche en een koffie ging er als dessert ook nog in.
Het eten mag dan erg lekker zijn ,maar de hoofdmoot is toch bijkletsen en plannen maken voor een volgende reis .
Hopelijk kunnen we dit nog véél jaren samendoen!

Zo zagen alle laatstejaars( alle afdelingen)van het Kon Lyceum anno 1959 eruit. Herken je me nog?

 

Vriendinnendag

Ik kan deze keer niet zeggen dat het de laatste donderdag van de maand was en dat we weer onze maandelijkse reünie hadden. Wegens ziekte van een vriendin werd het een week verschoven. Omdat het zo koud was stelde ik voor om tot bij mij te komen . Na mijn korte wandeling op het strand gisteren, weet ik wel dat je maar beter binnen kunt blijven met dit gure weer. Ik heb een uur nodig gehad gewikkeld in een deken om te bekomen. Gelukkig niets aan overgehouden. Ook de buitenpoes, Flappie , is geleerd. Ze wilde gisterenavond niet binnenkomen maar deze morgen zat ze al aan de achterdeur te wachten. De hele dag bleef ze binnen en ook deze avond maakt ze geen aanstalten om naar buiten te gaan. Haar lekkere bedje naast de chauffage in de keuken bevalt haar best!

Dus was de reünie bij mij thuis . Ik heb pannenkoeken gebakken en een dozijn cupcakes . Na de koffie en  de gebruikelijke  babbels  speelden  we  spelletjes . Worden we weer kind ?  🙂 . Ach het is zo ontspannend en dat konden we alle drie goed gebruiken.