Nog een paar bonbons.

Eenmaal “geproefd ” van de kunstige bonbons wilden mijn vriendin en ik ook de andere wel eens bekijken. Deze week reden we opnieuw naar de zeedijk kant het Zoute en van daaruit wandelden we de dijk af tot het Lichttorenplein.  Benieuwd welke landen de kunstenares Laurence Jenkell  verder gekozen heeft .
Er zijn twintig verschillende ” bonbons” verspreid over de zeedijk. Ik heb er een paar niet, die staan nog verder op de zeedijk en aan het CC Scharpoord. Het was te ver wandelen want we moesten ook nog eens terugkeren naar de auto die in de Bronlaan geparkeerd stond. Het laatste eindje was meer slepen met de voeten dan wandelen, pff. Gelukkig geen gevolgen.

Er was die dag erg veel wind op de zeedijk en mijn vriendin trok zelfs een jasje aan. Ik vond de wind wel pittig maar typisch voor de kust. Dus bleef ik er maar verder blootarms van genieten. Al moet ik toegeven dat we de wind van achter  hadden en bij het terugkeren de Kustlaan kozen waar je enkel bij het voorbijwandelen van de zijstraten bijna omver werd geblazen! In ieder geval heb ik er een zomerkleurtje aan overgehouden. Dan zie je er ook seffens veel gezonder uit , niet te vergelijken met de bleekscheet die ik een tijdje geleden was ,hahaha!

Het was kalm op de zeedijk en hier en daar zag je toch al strandbars goed bevolkt.

Ook die dag zag je veel jongeren op grote go-carts de zeedijk onveilig maken. De grote go-carts hadden de uitbaters ervan allemaal samen gezet daar waar de zeedijk smaller wordt. De jongeren hadden er maar in  te stappen en al joelend reden ze over de zeedijk.  Wellicht schooluitstap . Je kon maar beter aan de kant lopen. Ik gun ze die dolle pret best, want vanaf 1 juli mogen ze nog enkel op het fietspad rijden of op de rijweg ( zeedijk is dan voor twee maanden afgesloten voor autoverkeer)

Wij gingen om een ijsje bij de Post in het Zoute( er is er ook eentje in Duinbergen) . En we installeerden ons op het speciaal terras  hiervoor vlakbij het strand. We waren niet de enigen hé.
Neen al die fietsen op de tweede foto waren niet van ijsjes eters . Het beste en gemakkelijkste voertuig op de zeedijk. Eenmaal de vakantie gestart ga je opnieuw honderden fietsen aan de rand van de zeedijk geparkeerd zien staan.


De windbroeken zijn weer bovengehaald en ze wapperden stevig heen en weer, zeker met zo’n strakke wind.
Het was nog rustig bij de nieuwe redderspost.

En nu de bonbons. Een paar moeten jullie nog zelf gaan zoeken.


Een compositie van bonbons


Oostenrijk
Singapour   Finland  België  Israël
Frankrijk

Rusland

Estland
Indonesië

Spanje


Onbekend.
Wellicht een galerij die er ook eentje gemaakt heeft!

Bijna terug aan de auto nog een foto van een hotel dat in feite al afgebroken moest zijn.Het doet me een beetje denken aan Gaudi 🙂

Aftrap 2

Mise en Plage is nu al een gigantisch succes. Maar de andere activiteiten moeten niet onderdoen. Hoewel er rekening werd gehouden met mogelijk wat minder weer en je “onder dak” had kunnen tafelen is dit met zo’n mooi weer niet nodig.
Mijn vriendin en ik reden zo ver mogelijk tot aan de zeedijk. De streek goed kennende kan je altijd best parkeren op de grens met Duinbergen. Ik heb een parkeerkaart voor een jaar en kan bijgevolg overal staan waar de parkeermeter een groene band heeft. Dus liefst niet een parkeerplaats in een oranje of rode zone. Want daar moet ik bijbetalen.

We wandelden op de zeedijk richting Casino . Het was rustig en op het strand weinig beweging en de meeste strandkabientjes waren gesloten. Zwemmen in zee zat er blijkbaar nog niet in want er waren geen redders te zien op het stuk zeedijk en strand waar wij wandelden. Ook weinig leven in de vele strandbars en beachclubs. Ze moesten precies er nog allemaal aan beginnen. Eigenlijk heerlijk om nu op de dijk te wandelen of op het strand te lopen.

Welkom in Knokke-Heist


Alles is nog rustig

Op de zeedijk wordt reclame gemaakt voor Knokke Hippique.
Vandaag sluit het eerste weekend af. Volgend weekend ( vanaf donderdag tot en met zondag)
zijn er wedstrijden op top niveau. Ik ga dan zeker een kijkje nemen.

Straks zal er hier geen plaatsje meer vrij zijn!

Geen volk te zien!

Blijkbaar was het die dag “schooluitstapdag”.
We zagen verschillende groepen op het strand liggen luieren….

….of een beetje sport doen.

Omdat er nog een groot niveau verschil is ,zie je midden op de foto
een aangelegde zandhelling om naar zee te wandelen.

Een eenzaam kabientje .
‘k zal er een optie opnemen! 🙂

Een voorsmaakje van Sculpture Link.
Dit jaar zijn het uitvergrote snoepjes van de Franse  kunstenares Laurence Jenkell.
Elk snoepje is gewikkeld in de vlag van een land.
Wij zagen er op de korte wandeling een paar :

Vlag van  Portugal

Vlag van Letland

Vlag van Qatar

De andere snoepjes ga ik eens op een rustige namiddag met de fiets gaan opzoeken!

De aftrap is gegeven…

Dit weekend is de aftrap gegeven naar een nieuw toeristisch seizoen in Knokke-Heist.  Braderie in de winkelstraten, Beeldenroute langs de zeedijk, Knokke Hippique en Mise en Plage ,van dit laatste evenement heb ik een paar foto’s gemaakt.

Van donderdagavond tot en met zondagavond laten vijftien chefs uit de Zwinstreek het grote publiek van hun lekkerste gerechten proeven. De Star Buck-tent op het strand  vòòr het Casino biedt plaats aan 1.500 gasten. Het dak van de tent is al van ver te zien. De organisatie hoopt op 15 000 bezoekers gespreid over drie dagen! De lijst van de deelnemende chefs: klik hier. Meer foto’s van de binnenkant: klik hier:

De ingang naar het kook- en eet gedeelte

 

 

 

 

We zijn een jaar verder!

Als verwerking wat me gedurende  een jaar  is overkomen schrijf ik mijn ziekteproces neer . Het begon einde mei 2018 en het herstel loopt in 2019 nog een eind door. Voel je niet verplicht om dit allemaal te lezen. Voor mij is het een soort therapie om het jaar dat achter me ligt in zijn geheel te overschouwen en te verteren.

Einde mei 2018 kreeg ik het verdict van de specialist dat ik een chronische darmaandoening had (Colitis Ulcerosa)!  Ik heb wel gevoelige darmen  en dat lijkt het zwakke punt te zijn in de familie aan vaderskant. Zeven broers van wie er vier geopereerd zijn aan de maag. En zoals de specialist zei ” toen kwamen er geen pilletjes aan te pas , direct een stuk van je maag weg.” Dus mijn hele leven heb ik opgelet om niet te vettig of te kruidig te eten. Mijn moeder kon héél goed koken en ze heeft er haar hele leven opgelet dat we  gevarieerd aten in haar achterhoofd rekening houdend met de gezondheid van mijn vader.  Bijgevolg aten mijn broer en ik nooit te veel vet en zeker geen scherpe kruiden. Op jonge leeftijd kreeg ik zelf  last van mijn spijsvertering en moest ik met de hulp van de huisarts zoeken welk voedsel mijn maag niet goed verdroeg: zoals straffe koffie en eten klaargemaakt met olijfolie. Er zijn alternatieven genoeg dus dat was allemaal niet zo’n groot probleem.( Een groot probleem zou zijn dat ik niet meer zou kunnen snoepen ,hahaha! ) Nochtans is het uitzonderlijk om Colitis te krijgen op mijn leeftijd. Het zijn eerder jongere mensen die er mee te maken krijgen. Komt het misschien omdat ik me nog jong en kwiek voel en vol  energie?  🙂

 

Ik onderging een colonoscopie en mocht starten met pillen en suppo’s ( hiervoor kwam een verpleegster aan huis) . Gezien er niet zo vlug verbetering werd vastgesteld werden de dosissen verhoogd en toen begon de ellende. Telkens ik een pil innam stond mijn maag een dik uur in “brand” en dat gebeurde drie maal per dag!  Daarenboven moest ik nog het een en ander slikken om mijn maag en darmen te sparen. Kan je je voorstellen wat ik moest slikken ! Eind september kreeg ik daar nog eens bovenop een andere darmontsteking en tot einde december moest ik boven de medicatie voor de chronische darmontsteking zware antibiotica nemen. De ene ontsteking volgde op de andere en op den duur kon ik niet meer eten en nog erger ook niet meer slikken. Ik vermagerde zienderogen en einde december was ik 20 kg afgevallen. Ik leefde van de ene antibiotica kuur naar de andere. Eerst waren er 14 dagen dat het na een kuur goed ging maar einde december volgden de kuren zich onmiddellijk op. En maar zeggen ” je moet eten” want je vermagert te veel. Ik maar zeggen ” ik krijg niks binnen want ik kan niet eens meer slikken.” Ik leefde op soep, thee en papjes.

Uiteindelijk belandde ik bij een andere specialist . Toen hij begin januari 2019 het dossier doornam hoorde ik hem tegen zichzelf zeggen” Hier maken we korte metten mee. Want dat is niet verantwoord.” Op een week tijd had ik een CTscan gehad en werd er contact genomen met de hoofdchirurg. Ik schrijf bewust hoofdchirurg want pas achteraf heb ik begrepen dat de situatie ernstig was. Ik ben geopereerd door twee chirurgen. Einde januari zou de kijkoperatie gebeuren. Ik heb én een kijkoperatie èn onmiddellijk dezelfde dag een volledige operatie gehad. Ik verbleef langer dan normaal in de intensieve. De chirurg had gezegd dat zo’n operatie 2 uur duurde , het werden 5 uren. Nu heb ik niet alleen vier sneetjes maar ook een ferme snee over mijn buik. De revalidatie ( in werking stellen van de darmen) verliep niet van een leien dakje en gevreesd werd voor een nieuwe operatie. Gelukkig is dit niet nodig geweest.

Ik kon niet naar huis na een week zoals gebruikelijk is bij dergelijke operatie. Ik ben er meer dan veertiendagen moeten blijven. Dan nog mocht ik zelf beslissen of ik nog een week wilde blijven. Maar gezien ik opvang genoeg had thuis besloot ik niet nog een weekend  (= derde ) te blijven. Hoewel…ik was niks waard de eerste week.
Het herstel gaat langzaam ( de chirurg voorspelde een zestal maanden). Ik heb terug moeten leren eten , heb verschillende aanvallen gehad van vreselijke maagpijn. Na een operatie kan de maag nl. door de narcose in een soort stresstoestand belanden. Bij momenten dacht ik terug te moeten naar de kliniek maar gelukkig ging de pijn over( na inname medicatie), Slapen was moeilijk met een soort harnas aan om de darmen op zijn plaats te houden. De chirurg had me gezegd dat ik na een weekje mocht slapen zonder . En dat ik overdag  een gaine moest dragen. Dat draag ik heden nog , het geeft steun. Anders krijg ik  teveel pijn.


Ik dacht “nu gaan we er eens tegenaan zodat ik vlug weer de oude ben.” Niks van, ik ben erg vergeetachtig tot nu toe en ook vlug moe. Een moeheid die me verplicht om wat te rusten anders word ik misselijk. Concentratie is ook niet denderend, ik krijg hoofdpijn en dan mag ik weer wat gaan rusten. Denk je dat dit postje in één keer is geschreven?
Nog maar sedert kort durf ik alleen op stap gaan. Meestal gaat mijn vriendin mee als ik ergens naar toe wil of gewoon om mijn boodschappen te doen. Ik heb het gevoel dat ik waggelend loop  en dan neem ik haar arm. Met de auto ondervind ik geen problemen, het is enkel wanneer ik een eindje te voet loop.
Ik denk niet dat dit door de operatie alleen komt maar ook door de maanden ervoor van afzien en vermageren. Mijn hele lichaam moet herstellen.  Ik heb reeds 8 kilo teruggewonnen van de 20 die ik in zes maanden tijd verloren had! Het komt ook niet door inname van medicatie . Want ik moet niets meer slikken voor die darmen.

De huidige specialist breekt zijn collega niet af maar ze ( het was een vrouw) had nooit zover mogen gaan met de antibiotica kuren plus de pillen voor de Colitis. Bij bloedonderzoek is nu gebleken dat haar diagnose niet de juiste was. Ik heb helemaal geen Colitis Ulcerosa. Ik heb wel ontstekingen gehad in de dikke darm.(diverticulitis). Zij heeft  geen verder onderzoek gedaan en bleef bij haar eerste diagnose . Door de opeenvolgende antibiotica kuren had mijn dikke darm geperforeerd kunnen geraken met  zware gevolgen  zoals een stoma. Nu is het gebleven bij het wegnemen van een stuk dikke darm die teveel was aangetast.

Ik zag onlangs een reportage over een vrouw die kanker heeft overwonnen. Zij vertelde hoe ze zichzelf voelde tijdens de chemokuren en hoe langzaam de genezing- met allerlei nevenverschijnselen- is verlopen. Ik heb verbijsterd zitten kijken en luisteren. Het was precies zoals ik me voelde tijdens de antibioticakuren en nu met het herstelproces!
Ik heb veel steun gehad aan mijn kinderen en kleinkinderen en mijn vrienden. Waarvoor mijn allerhartelijkste dank!
Al de vertelsels dat ik gezien mijn leeftijd nu zal inboeten aan energie… vergeet het maar ik ga voor niet minder dan volledige genezing al ben ik nu een ferm stuk darm armer!
Het zal nog wel enkele maanden duren maar het zal lukken zoals ik nu al met veel plezier mijn tuin onder handen heb genomen. Gaat het niet zo vlug als voorheen met nu een uurtje en dan een uurtje( ik mag niet heffen hé ) en met de hulp van  zoon , kleinkinderen en vrienden zal dat lukken.

Terug naar het Zwin

 

Deze week ben ik nog eens naar de vernieuwde Zwingeul geweest. Cédric kwam een weekje bij oma logeren omdat hij stage moest doen bij een huisarts. Makkelijk om vlakbij te kunnen logeren en niet elke dag met de trein te moeten komen  🙂  !! Ik vond het natuurlijk fijn want zoveel zie ik hem niet meer nu hij in Gent op kot is. Tja waar is de tijd dat hij en zijn broer de vakanties bij oma en opa doorbrachten.

Het eerste wat hij zei was dat hij de zee eens wilde zien , het was al zo lang geleden. Dat hebben we gedaan op een late namiddag. Gezien ikzelf nog niet echt toe ben aan lange wandelingen , stelde ik voor om naar het vernieuwde Zwin te rijden . Het wandelpad errond was opengesteld sedert 30 maart en daarna konden we doorrijden naar Cadzand bad. Ik kon me  installeren  op een bankje en hij kon dan tot aan de waterlijn wandelen.

Het was mooi weer en op het pas geopende wandel-en fietspad kwamen we veel wandelaars en fietsers tegen. Nu konden we zien hoe ver de geul landinwaarts loopt. Een gigantisch werk is hier verricht met verbluffend resultaat. Het was eb en  hier en daar zag je zandeilandjes. Bij vloed moet het uitzicht nog indrukwekkender zijn.

Klik de foto’s eens aan dan heb je een veel mooier idee hoe indrukwekkend de natuur is in het Zwin!

Op verschillende plaatsen zijn rustplekken gemaakt  met banken zodat je op je gemak kan genieten van de omgeving. Ook zijn er ijzeren grillen om te beletten dat de dieren die er in de toekomst gaan grazen op de dijken en hellingen zouden weglopen. Alleen niet vriendelijk voor rolstoelgebruikers. Die kunnen daar onmogelijk overrijden( dit pijnpunt wordt nog bekeken en zal mogelijks opgelost worden met dichtklappende poortjes opzij)

 

   

Midden in de zwingeul op broedplaatsen zie je in de verte één van de grenspalen staan die er in deze streek op verschillende plaatsen te zien zijn! Waar je in de verte een duintop ziet ,daarachter ligt de zee.

De hele wandeling doen over dit nieuwe wandel-en fietspad zag ik niet zitten. We keerden terug naar de auto en reden naar Cadzand-bad waar ik me op een bank installeerde, terwijl Cédric naar de zee wandelde .

 

De  zee  was  héél  rustig( foto’s van Cédric)

 Cedric komt terug van zijn wandeling ( persoon vooraan)

Een massa kauwen vlogen op uit het helmgras, was wel even schrikken

 

We kochten ons elk een pizza in de enige pizzeria die er op het pleintje open was en gingen die thuis gaan verorberen. Ik zag het niet meer zitten om die ter plaatse nog op te eten. Bij iedere pizza kreeg je een stempel  op een kaartje waar je in de naast gelegen gelateria een ijsje kon halen. Je kon de stempels ook opsparen!  Dat hebben wij niet gedaan, hihi! De wachttijd voor de pizza doorgebracht met een ijsje te likken!!

 

 

Maandelijkse reünie

Onze laatste maandelijkse reünie dateert van einde mei vorig jaar. Daarna ging die niet meer door omdat ik er te ziek voor was. Vorige maand deden we een poging om in het CC Scharpoord samen iets te gaan drinken. Meer zat er voor mij nog niet in. Maar deze maand zag ik het wel zitten om zoals vroeger méér te doen dan samen in een tearoom iets te drinken. Deze keer stelde ik voor om een kort wandelingetje te maken in het vernieuwde Park 58. Beiden keken verwonderd omdat ze niet wisten dat er daar  grote kuis is gehouden en dat Natuurpunt en de Gemeente Knokke- Heist een beheersovereenkomst hebben aangegaan.
Het duingebied “Park 58 ” in Knokke dankt zijn vrij ongewone naam aan de wereldexpo van 1958, waarbij een deel van dit duingebied ingericht werd als park. Ondanks zijn vrij kleine oppervlakte, nog geen 10 ha groot, behoort dit duingebiedje tot de floristische pareltjes van onze kust.
Een ander deel van het duingebied bleef evenwel onaangeroerd en precies deze originele duingedeeltes zijn floristisch het interessantst. De belangrijkste duingraslanden zijn nagenoeg in hun oorspronkelijke glorie hersteld en je treft bijna alle typische duinplanten van middeloud, kalkrijk duin opnieuw aan.

Omdat het Park 58 bestaat uit een ondergrond van oude duinen bevat het zand nog veel kalk uit de schelpenvoorraad, daardoor groeien er heel zeldzame planten zoals: geel zonneroosje, gewone vleugeltjesbloem, grote tijm, kuifhyacint, nacht- en kegelsilene en nog vele andere. Samenhangend met deze flora is er de daarop foeragerende fauna die dikwijls even zeldzaam is. ( Natuurpunt)

Maar om dat allemaal te zien zullen we toch nog eens moeten terugkeren. De opkuis van dit Park is nog niet zolang achter de rug en het doet nu nog wat kaal aan.

 

 . Park 58.
De pergola ingang is mooi groen tijdens de zomermaanden!  . . .

Het hele Park is opgekuist en nieuwe paden zijn aangelegd. Uitheemse bomen zijn verwijderd.
Het doet nu nog wat kaal aan. Het park was verwilderd en zo’n opkuis was hoogst nodig.

.         De watertoren van Duinbergen ligt op de rand van dit park.

Gemakkelijk te bereiken in Duinbergen niet zover van La Réserve via de Elizabetlaan

 

Lente

Toen we in het vorige logje naar het Zwin reden moesten via Sluis omrijden en dat deden we niet via de gewone weg maar we reden via de Burkeldijk, een landelijke weg waar nog bunkers van de 2e wereldoorlog te zien zijn . Je komt in St Anna ter Muiden vlakbij Sluis op de gewone weg uit.

Hoewel het bitter koud was  kreeg je in dit pittoreske dorpje toch het gevoel dat het lente was! Een dorpje waar de tijd is blijven stilstaan.

Er is kwistig met grenspalen omgesprongen om de grens tussen Belgie en Nederland te markeren. Je ziet er eentje in de Zwingeul zelf( of zijn er twee?), op het wandelpad naast de Zwingeul, in de landerijen in Cadzand en hier eentje op de Burkeldijk.
Daar ben ik toch even uit de auto gestapt: staat het bankje nu op Belgisch grondgebied of niet?

 

.

.

Ps Ik ben de draad van mijn gewone leven (al is het nog langzaam aan) terug aan het opnemen. Van de verloren 20 kg ben ik nu toch al 5 kg  bijgekomen. Dat zorgt er ook voor dat ik me niet meer zo slap en ijl in het hoofd voel , veel rusten is evenwel nog steeds nodig  : Ik moet er nog niet aan denken om een hele dag op stap te gaan. Korte wandelingen in gezelschap van mijn vriendin wiens arm ik kan nemen als ik het even lastig krijg.
Op de blogs heb ik al rondjes gedaan om wat bij te lezen. Onmogelijk om alles bij te lezen, lieve mensen, mijn achterstand is veel te groot.
Vorige donderdag zijn we weer gestart met de maandelijkse reünie met twee oud collega’s . Wat deed dat deugd!  Een paar foto’s komen er aan.