En wandelen maar…

Zondag ben ik opnieuw op de wandel geweest. Deze keer in de Steenbrugse Bosjes( bij Brugge). Samen  met mijn schoolvriendin reden we er naartoe. Te voet was het niet zo ver van haar woning maar  we moesten ook terug en daar bovenop nog een wandeling in het bos vond ze voor mij toch te veel. Ik zei maar niets maar achteraf gezien had ze wel gelijk. Ook gezien we nergens in de onmiddellijke omgeving van het bos wat konden uitrusten in een tearoom, gewoon omdat er geen tearoom was in de omgeving.

We parkeerden in de omgeving de auto en wandelden langs een woonzorgcentrum  en voorbij het  AZ St Lucas naar de ingang van de Steenbrugse Bosjes. Ik had er nog nooit van gehoord maar het was er wel een wandeling waard. In feite koos zij voor dit bos omdat het op een zondag in het Tillegembos en Beisbroek veel te druk is deze tijd en we wilden geen drommen wandelaars tegenkomen.

Het woonzorgcentrum de Zeventorentjes( verwijzend naar een oude boerderij in de omgeving dd uit de 14e eeuw met een duiventoren met 7 torentjes( klik) en nu uitgebaat als kinderboerderij.)
Vlak vòòr het zorgcentrum bevindt zich het AZ St Lucas. Rondom de parking prachtig verkleurende bomen!

Vlak naast het AZ St Lucas is er een ingang naar het bos.

De beek waar je over een brug het bos binnenstapt zit vol met eenden die in groep weg en weer over het water “varen”.

Vlak bij de ingang van het bos  zie je een massa rode paddenstoelen met witte stippen. Een  gids vertelde eens dat deze vliegenzwam vooral gedijt onder berkenbomen maar ook te vinden is bij beuken en eiken. Hier stonden er berken.

Het plakkaat en de verwijzing naar een wensboom deed ons naar een plek stappen in het bos waar we van ver al linten en kleurig ingepakte bomen( met breiwerk) zagen.  Een ontroerende plek met hartverscheurende berichtjes.

Vlakbij waren boomstammen bijeen geplaatst waar je een bezinningsmoment kon inlassen.

Zoals bij de vorige wandeling in de Assebroekse Meersen waren er dieren afbeeldingen gebeiteld in de boomstammen die als zitbank gebruikt worden.

De benaming bosjes …van mij mag het wel een bos genoemd worden al heeft het niet de grootte van het Tilleghembos of Beisbroek.

Mooie bomen met verkleurende bladeren en overal héél veel paddenstoelen

Op het einde van de wandeling even rusten op een bank samen met een vleermuis !

Abdij van Zevenkerken

Op een zonnige zondag in september waren mijn Knokse vriendin en ik uitgenodigd bij een Brugse vriendin om een wandeling te maken in het bos bij de abdij van Zevenkerken( in de nabijheid van Brugge). Velen hadden dezelfde gedachte gehad want de eerste parking stond stampvol en de tweede parking erachter liep ook langzaam vol.
In corona tijd een ideale plaats om in de grote boomgaard van de cafetaria verbonden aan de Abdij te genieten . Het is er selfservice en buiten zoek je zelf een vrije tafel en wat stoelen om plaats te nemen in de zon of in de schaduw ( je kan tafel en stoelen zetten waar  het voor jou het beste uitkomt) .
Die dag was in de boomgaard  geen enkele tafel of stoel nog  vrij. Uiteindelijk zijn we binnen gaan zitten want na een wandeling in het bos waren we aan rust en drank en natuurlijk een versnapering toe .


De boomgaard (foto van internet). Hier zie je slechts het rechtse deel. Links van het pad is er nog zo’n stuk boomgaard.
Maar wij gingen dus eerst wandelen

Er waren zelfs auto’s die de moeite niet deden om naar de tweede parking te rijden en hun wagen achterlieten in de dreef!
Aan de Abdij is sedert 1910  ook een abdijschool verbonden. Onze huidige koning heeft er school gevolgd.

Wij wandelden tot aan de  St Andries abdijkerk. Deze huisvest zeven kerken of kapellen in verschillende stijlen, die herinneren aan de zeven grote basilieken van Rome. Uiterlijk is dit te zien aan de verschillende torens en koepels op deze abdijkerk. Meer uitleg op wikipedia

 

 

De hoofdkerk of basiliek van de heilige apostelen Petrus en Andreas, met koor van de monniken,

Onze-Lieve-Vrouwekerk, tweede hoofdkerk, in byzantijnse stijl en koepelvorm rechtover de eerste hoofdkerk.

ER zijn dan ook nog Verschillende kapellen waaronder deze van St Paulus.
Een monnik kwam discreet kijken wat we in de abdij kerk deden.
Nadat de twee vriendinnen een kaarsje hadden aangestoken verlieten we dit indrukwekkend gebouw.

Rechtover de abdijkerk trokken we het bos in, in een gedeelte waar we mochten wandelen.

Alle beekjes lagen droog en hier en daar was er al een paddenstoel te bespeuren.

Midden in het bos stond een klein  kapelletje op een balk, omwonden met namaakhortensia’s in felle kleuren 😦

Daarna gingen we “uitrusten” in de cafetaria.
Mijn stukje appeltaart kon niet meer op de foto…ik had die al binnen 😉
Het was een dag waarvan je er méér dan eentje in een week wil hebben.

Fort van Beieren

Het was een zonnige dag  met redelijk veel wind. En naar de windrichting te oordelen veel wind aan zee. Dus kozen we voor een uitstapje landinwaarts. We reden naar Koolkerke bij Brugge en gingen wandelen in het Fort van Beieren niet zover  gelegen van de Damse Vaart. Niet erg groot maar groot genoeg voor een gezellige wandeling. We waren niet de enigen en blijkbaar wordt dit domein ook veel bezocht door joggers. Er is ook een stuk van het domein afgebakend als loopweide voor honden waar ze naar hartelust vrij kunnen rondrennen.

 

 

De originele ingangspoorten staan wijd open. Je kan er altijd binnen!

Je wordt door een banner vlak bij de ingang uitgenodigd om blootvoets te wandelen. Dat zagen we niet zitten want er lagen immens veel hazelnoten op de grond.

Op de bovenste foto zie je restanten van een moestuin en serres.

Wij wandelden eerst tot de restanten van de moestuin . Daar kon je wel op blote voeten lopen. Heb ik ook gedaan :-). Het paard bleef ons volgen terwijl we rond de weide liepen.

Hier en daar staan nog héél oude bomen.

We trokken het kleine bos is .Ik was er jaren geleden eens met de kleinkinderen en toen was er nog veel te doen om het bos wandelvriendelijk te maken. Dat had wel iets en  de kleinkinderen vonden het  zelfs avontuurlijk. Nu zijn er mooie paden aangelegd en midden het  bos is er een bmx piste aangelegd voor de jeugd.

Een klein deel van de fietspiste deden we te voet. Best vermoeiend dat dalen en klimmen!

Je kan er ook genieten van de stilte op een open terrein. Er zat iemand naast haar fiets op het gras een boek te lezen. Je ziet tamelijk links op de foto de rug van de vrouw( donkere plek) die aan het lezen was.

Het oude houten verhakkelde brugje was er niet meer. Een nieuwe stevige brug lag over een uitgedroogd beekje.

We slenterden terug naar de ingang en  trakteerden onszelf in de gezellige cafetaria vlak ernaast ,een geklasseerde 17de -eeuwse langgevelhoeve.

foto internet. Ik vergat zelf een foto te nemen. Nu is er wel een volledig overdekt terras waar het lekker koel was ,want er was ook een terras buiten in de volle zon. Véél te warm !

De familie en wandelen in het bos

De springprocessie op de dinsdag na pinksteren is zo’n grote gebeurtenis dat de pelgrims niet enkel uit heel Luxemburg afkomen maar ook uit de omringende landen. Grote delegaties elk met hun eigen muziekkorps waren aanwezig. Dat schreef ik al in een eerder postje.
De meeste winkels waren gedurende een viertal dagen  gesloten! Alleen warenhuizen bleven open. Ook werd er op die dinsdag door de meeste mensen niet gewerkt.
Nichtje heeft ons al die dagen feestmaaltijden voorgezet. Zij had haar moeder en haar twee dochters uitgenodigd want het was feest en daarenboven was de familie ( dat ben ik dus 🙂  )uit België speciaal afgekomen om de processie mee te maken. Dat laatste was inderdaad wel waar. Ik ben nu al zoveel keer naar Luxemburg geweest maar nooit was ik er op de Pinksterdagen. 

Ook ben ik een ander nichtje wonende een paar kilometers verder gaan bezoeken( opa’s zus had drie kinderen: een zoon gehuwd met Nichtje en twee dochters). Nichtje en haar moeder kwamen mee en we hadden een gezellig onderonsje. In de grote tuin heeft haar man een miniatuur dorp met spoorweg gebouwd en de treinen  kunnen rijden !

De tuin van nichtje zelf is immens groot en grenst aan de achterliggende bossen. Er is ook een groententuin  en er staan talrijke fruitbomen.

Mijn vriendin en ik logeerden op vijf minuutjes wandelen in een hotel met alle mogelijke comfort. Wij hadden een kamer met zicht op weiden en koeien. Neen ze hebben ons niet wakker gemaakt ’s morgens!

Aan de straatzijde had je een bos. Gewoon de straat oversteken en je kon aan de wandeling beginnen.  Dat heb ik ook gedaan. Het is er niet druk maar erg mooi. Niet klauteren en geen glibberige trappen zoals de wandelingen in de Mullerthal. Mijn vriendin bleef acher op het terras. Zij kon niet ver wandelen wegens een val  een week ervoor in een lift die niet op gelijke hoogte kwam stil te staan en ze stapte in het ijle met alle gevolgen.

Bij het binnekomen in het bos zag ik deze houten kerstboom met een brievenbus erop. De verklaring kwam wat later. Een vroegere molen is omgebouwd tot een prachtig domein met mooi onderhouden groenpartijen en bijenvriendelijke bloemenweiden.

wordt vervolgd

 

 

Beisbroek

Na twee dagen bezig te zijn geweest verleden week met plukken en kuisen van druiven ,van sap trekken en bokalen vullen met druivensap , trakteerden we onszelf  de andere dag met een boswandeling.
Verleden jaar waren we op de  laatste donderdag van oktober gaan wandelen in het bos rond  het domein Beisbroek

Beisbroek is een 98 ha groot groendomein, opengesteld als wandelgebied. In het centraal gelegen kasteel vind je het natuurcentrum en de volkssterrenwacht. We bezochten vroeger al eens het natuurcentrum en ook de sterrenwacht. Deze keer wilden we gewoon wandelen in het bos. De twee dagen dat we met de druiven aan het werk waren konden we zelfs op het terras de druiven kuisen. Maar de dag dat we wilden wandelen was het al een stuk minder mooi weer en begon het ook nog te regenen toen we uit de auto stapten. Gelukkig was het maar een korte bui en verscheen de zon nadien en ze bleef  tot we terug op weg waren naar huis! Dat was nu eens een meevaller.
Blijgezind dwaalden we door de dreven  en zagen we overal paddenstoelen. Ik heb helemaal geen kennis van paddenstoelen , ik zou raad moeten vragen aan Mizzd die er héél veel over weet.

 De koepel van de Volkssterrenwacht Gelukkig was  het maar een korte regenvlaag en Julia raapte meteen kastanjes op! De regen was niet doorgedrongen in het bos en zoals je merkt scheen de zon tussen de bomen.

Kaart van de planeten die er als een beeld neergezet zijn. We kwamen beelden tegen van de Beeldenroute ,maar deze kant zijn we niet uit gegaan.We zagen bomen die stormweer niet hadden overleefd of afgestorven waren.  Overal paddenstoelen We kwamen op een heel andere plaats  op een weg uit.
Julia stelde voor om op onze stappen terug te keren maar dat zag ik toch niet zitten na een uur wandelen.
Als er een asfaltweg is dan moet die ergens naar toe leiden , dus vroeg ik het aan andere wandelaars.We waren amper een paar honderd meters verwijderd van  het bezoekerscentrum, oef !
We gingen op het terras van de tearoom zitten met zicht op het bezoekerscentrum en bestelden ons
een koffie met warme appeltaart en een bolletje ijs
( ik kreeg twee bolletjes !)en Julia een hele hoop slagroom!
Gelukkig waren de parasollen open want de ene noot na de andere viel op de parasol!
Toen we opstapten werd alles op het terras opgeruimd
en de parasollen gingen dicht want de zaak sloot rond 17.30uur.

Op weg naar de auto zagen we nog dit bijenhotel.

Mariagrot Onze Lieve Vrouw in ’t Veld.
We reden langs een andere weg terug naar huis en kwamen deze grot
midden in het bos in de omgeving van Beisbroek tegen .
Het stond er vol brandende kaarsen . De kaarsen moet je wel zelf meebrengen

Narumi gaat terug naar Japan

Het carnaval logje moet even wijken .
Narumi,  het lieve Japanse meisje dat twee jaar geleden een jaar lang verbleef bij de oudste zoon en zijn vrouw  is haar valies aan het pakken om terug te keren naar Japan.
Zij had zo’n heimwee naar haar gastgezin en haar vrienden alhier dat ze bijna twee jaar lang gespaard heeft door bij te klussen om toch maar eens terug te kunnen komen.
Zij was hier drie weken en heeft tijdens die drie weken heel wat rond gereisd om iedereen terug te zien. De jongeren die met AFS (klik) een jaartje in een gastgezin verblijven ontmoeten ook de andere AFS jongeren die in ongeveer dezelfde regio verblijven. Ze ontmoeten er niet enkel die jongeren maar ook de gastgezinnen en daar zijn ook vriendschappen uit ontstaan.
Ook wilde ze oma nog eens terugzien en om haar de trip te besparen ben ik zelf naar de oudste zoon gereden. Het is nog altijd dezelfde lieve en bescheiden Narumi gebleven. Zij heeft in Japan aan de universiteit de richting Franse taal gekozen en hoopt op die manier in West Europa te kunnen verder studeren. Parijs misschien? Met de Thalys is ze al vlug in ons Belgenlandje en bij haar gastgezin en vrienden.

dsc_1255

Narumi  juni 2015 op een bbq bij oma kort voor zij terug reisde naar Japan.
Onderstaande foto bij de oudste zoon zaterdag 25 februari 2017.
Goeie reis lieve Narumi en hopelijk tot weerziens!

narumi1

Wandelen in het bos en nog even naar zee.

Gisteren was het de laatste dag dat Sébastien hier was. Wat zouden we doen ? ” ’t Is allemaal gelijk oma”. Er was wel een tijdslimiet want zijn papa kwam hem ophalen . Ik stelde voor om naar het bos te gaan . Niet het Koningsbos want daar waren we al een paar keer , maar aan de andere kant van de weg waar je een stuk bos hebt met uitzicht  op het golfterrein van de Royal Zoute Golf Club.
Daar voelde je de scherpe wind niet . Er waren serieus opknappingswerken gebeurd aan de paden en aan de rand was er veel ondergroei gekapt en  de nieuwe omheining gaf een mooi uitzicht  op het golfterrein. Vroeger kon je met moeite het golfterrein zien.boswandeling

boswandeling5

Op dat ogenblik scheen de zon en staken de kleuren van de greens prachtig af tegen de stammen van de berken en het donkere groen van de sparren.

boswandeling1 boswandeling2
Eenmaal terug uit het bos wandelden we langs prachtige villa’s. Hier een paar villa’s die ik al héél lang weet zijn.

boswandeling3
We wandelden terug naar de auto . Je hebt er geen erg in als je in het bos wandelt maar we moesten een flink stuk terugwandelen.
We wandelden langs ” den hul”, de villa waar de familie Lippens verblijf hield en nog houdt. Op een rond punt staan in een driehoek banken . Er staan er zo een paar in het bos . Telkens met een andere naam op( hier de naam van de zuster van onze huidige burgemeester). Waarom een naam op de banken? Zodat je weet als je op een rond punt komt dat je niet in een rondje hebt gelopen !!

boswandeling4 We reden nog even door naar de zee. Maar daar was de wind snijdend en we bleven er niet zo lang. Juist lang genoeg om naar de zee en de golven te kijken. Praktisch geen wandelaars langs het strand, hooguit een man met zijn hond en wij zelf..boswandeling6

Het water van de zee was groenig en de schuimkoppen vuilwit.

boswandeling7

We keerden terug naar de zeedijk waar de zon juist terug te voorschijn kwam vanachter donkere wolken. En zoals je kan zien, er waren geen wandelaars op de zeedijk.boswandeling8

boswandeling10

Om te bewijzen dat wij daar waren :een selfie in een spiegel!! Op de achtergrond een villa op de zeedijk. En op weg naar de auto die wat verder geparkeerd stond zagen we shetland pony’s die liepen te grazen in het afgebakend deel van het zwinreservaat. Wat een mooie beestjes.

boswandeling9

Terug thuis hebben we ons opgewarmd aan een stapel pannenkoeken die ik vlug gebakken heb en voor de rest deden we spelletjes tot papa Sébastien kwam ophalen. Ik heb geen pannenkoeken over want ik gaf ze allemaal mee zodat ze bij hem  thuis ook pannenkoeken konden eten. Neen echt, geen eentje heb ik achtergehouden. Ik heb al te veel lekkere dingen gegeten de afgelopen weken…

Een vroeg Kerstfeest!

Gisteren heb ik bijna iedereen( één kleindochter kon niet komen) bijeengekregen voor het familie kerstfeest. We moesten geen moeite doen om in de sfeer te komen. De lichtjes buiten had ik aangestoken en omdat het grijs en mistig weer was waren  die tegen de middag al goed te zien  en dat gaf toch een gevoel van  ” Welkom ” !

Ik geloof dat iedereen in opperbeste stemming was,want er werd de hele  dag wat afgelachen met doldwaze grappen. Het was ook al een tijdje geleden dat we allemaal samen waren.

kerst

In het midden staat Margaux , mijn achterkleinkind. De foto  is niet scherp omdat ze nogal veel bewoog en zwaaide . Maar ze was zo grappig in haar elfenjurkje, dat ik die toch maar plaats. In april wordt ze twee jaar. Echt een kerstplaatje!  De oudste kleinzoon was pas een paar dagen terug uit Ierland , die wilde het feestje niet missen. Ook de gastmeisjes resp. uit Frankrijk en Turkije waren er ook bij. Twee lachebekjes!  Voor zover ik ze mooi op foto heb kunnen krijgen nog de overige leden van de familie.

Elk jaar is het een probleem om een passend geschenk te vinden voor iedereen. Ik heb dit verleden jaar al opgelost door iedereen hetzelfde te geven (of toch ongeveer).Verleden jaar was het iets uit de winkel van Rituals. Dit jaar had ik een idee gekregen toen ik deze zomer op de folklore markt rondwandelde en een mevrouw zag die demonstreerde hoe ze op handdoeken, lakens, kussens… tekeningen en namen borduurde met een borduurmachine. Ze woonde in onze gemeente  dus gemakkelijk om contact op te nemen.

Kijk hieronder eens wat iedereen (= 18 personen) heeft gekregen : een gepersonaliseerde badhanddoek . Op iedere badhanddoek was hun naam geborduurd. Ik was echt verrast dat er zo enthousiast op gereageerd werd. Ik had die allemaal in  verschillend kerstpapier ingepakt en na het eten moest iedereen zijn pakje zoeken ( er hing een naamkaartje aan elk pakje) en dan allemaal terzelfdertijd openen. Best grappig hoe het papier eraf werd gescheurd, ’t was van om ter eerst , 🙂
Zie je het enthousiasme op de foto  hieronder. Ik bespaar jullie de andere foto’s anders wordt het hier een badhanddoeken verhaal 🙂

kerst1

Ik begin er niet meer aan om voor zoveel mensen zelf te koken  en zeker niet meer sedert opa overleden is. Ik bestel bij een keurslager alles en dit jaar had ik gevraagd of ik het warm kon ophalen. Dit kon omdat het nog geen feestweekend was!( Volgend jaar vieren we kerst ook zo vroeg daarvoor alleen al, hahaha, geen uren in de keuken staan , zelfs niet om het eten op te warmen)

Deze keer was het parelhoen in fine champagne saus met druiven, een enorme groentekrans en natuurlijk mochten de veenbessen en gestoofde peertjes ook niet ontbreken. De kroketjes die de beenhouwer zelf maakt  was het enige wat er moest klaargemaakt  worden en die had ik op voorhand opgehaald en toen het eten werd opgehaald maakte ik de kroketten ondertussen al klaar. De oven was nog warm want we hadden warme hapjes gemaakt als voorgerecht en  dochterlief had de borden voorverwarmd in de oven . Maar die borden waren zo heet dat er eentje zijn mouwen van zijn pull gebruikte om het bord vast te houden. En de schalen met de gerechten die in een speciale  koffer staken waren ook zo heet , gewoonweg niet mogelijk om die schalen op tafel te plaatsen. Maar ten huize dekindertjes weten ze daar wel raad op. Iedereen hielp met de schalen in de keuken op het aanrecht te plaatsen waar er vlug keukenhanddoeken waren gelegd om de keukenbladen niet te schroeien en daar kon iedereen zijn eigen bord volscheppen! Dat was nogal een leuke bedoening. En als je nog wilde opscheppen waren die schotels nog altijd erg warm.

kerst2

Vòòr iedereen ’s avonds huiswaarts keerde werd de living terug op orde gesteld , want de meubels waren wel van plaats veranderd . Twee tafels waren bijgezet zodat iedereen gemakkelijk kon zitten . Veel handen maken het werk licht en als ik de deur achter hen sloot was het huis weer in zijn gewone doen en de keuken opgeruimd. Dank je wel lieve kinderen en kleinkinderen!

 

Het Drongengoedbos

Toevallig zijn we met de senioren deze week ook naar een bos geweest ! En wat voor een bos! We hebben er maar een klein stukje kunnen doorwandelen. In feite moet je er een dag voor uittrekken maar ja dit was een namiddaguitstap en onder leiding van een ervaren gids deden we een bospaddenstoel wandeling. Het was die dag erg frisjes. Het bleef droog tot het einde van de wandeling. Daarna was het huiswaarts rijden in de gietende regen.

Maar eerst bezochten we nog een mooie tearoom”De Muze” . Landelijk gelegen en zeker een bezoekje waard. Het ligt niet ver van de autoweg Aalter -Maldegem.
Niemand van onze senioren rijdt tegenwoordig graag via de werken aan de A11 naar huis en zeker niet in de gutsende regen. We deden aan carpooling.

“Het Drongengoedbos is het grootste aaneengesloten bos van Oost-Vlaanderen. Dit 750 hectare groot bos- en natuurgebied strekt zich uit over de gemeenten Ursel (Knesselare) en Maldegem. Het bos met zijn vele fraaie dreven en heiderelicten is de ideale uitvalsbasis voor uren wandel- en fietsplezier.  Natuurpunt bezig een deel van het Drongengoedbos terug in zijn oorspronkelijk staat te herstellen. Vroeger was het grotendeels heide en venen en die worden nu terug aangelegd.”

dsc_0549

dsc_0622

paddenstoelen paddenstoelen1 In dit bos hebben we veel soorten paddenstoelen gezien. De gids maakte ons wegwijs waar en bij welke bomen bepaalde paddenstoelen groeien. Hier enkele voorbeelden.

paddenstoelen3

paddenstoelen4

We wandelden er niet alleen. Het is herfstverlof en veel ouders met kinderen wandelden eveneens in het bos. Nu eens kleurrijke lanen en dan weer kale gedeelten met veel mos.

paddenstoelen5

Op de eerste foto hierboven heeft  Natuurpunt terug poelen gemaakt die werken als overstromingsgebied. Sedertdien is er geen overlast meer van water in Ursel en omgeving.
Een herderin heeft in dit gebied een 200tal schapen en er lopen ook paarden . Zij gaat met telkens een groot aantal schapen op pad en begeleidt hen te paard.

dsc_0625

Als afsluiter van de wandeling en om de kilte uit onze kleren te krijgen een stuk  warme appeltaart met koffie of thee.

Het Koningsbos

Tot nu toe had ik nog geen wandeling gemaakt in een herfstig bos. Daar kwam verandering in op Allerheiligen toen Sébastien en oma naar het Koningsbos gingen.( Een bos niet te vergelijken met de grote bossen in het Brugse . Maar toch de moeite om er eens rond te wandelen). Gewapend met elk een camera gingen we paddenstoelen zoeken. Maar hier vind je geen spectaculaire paddenstoelen. Wel de moeite om van die kleine paddenstoeltjes een foto te maken. Ik zal maar zeggen “proberen “, want dat lukt niet altijd zo goed. De foto’s van de paddenstoelen zijn van ons beiden maar wie wat trok weet ik zelf niet meer zo goed.
In elk geval was het een leuke wandeling en we kwamen op een heel andere plaats terug het bos uit zodat we langs enkele mooi lanen terug naar de auto moesten wandelen

Het gemeentebos, lokaal beter bekend als ‘t Sparrenbos, werd ter gelegenheid van het 25-jarig koningschap van Boudewijn herdoopt tot Koningsbos. Het bos bedekt een rug van de Blinckaertduinen, een hoge duinrug die het zonlicht weerkaatst en vandaar een ‘blinker’ of ‘blekker’ wordt genoemd. Het centrale deel van dit duinbos is sterk golvend door de vele duinruggen en duinvalleien. Ideale exploratie-site voor de kids.”koningsbos koningsbos1