Wat doe je tijdens ” blijf in je kot”

We moeten “in ons kot blijven”. Voor velen lijkt dat niet haalbaar , ze zijn het niet gewoon om thuis te zitten en wellicht weten ze ook niet hoe ze kunnen genieten. Verder denken ze niet na dat al die maatregelen ook voor hun bestwil is. Erg toch dat er hier nu grensbewaking is om de hardleerse mensen terug naar huis te sturen!!

Ik heb er geen probleem mee. Ik weet altijd wel wat doen. De helft van de dag zijn er tegenwoordig berichtjes en telefoontjes. Ik kan nu uitgebreid ontbijten en kranten lezen en tot de middag in peignoir zitten zonder me schuldig te voelen. Ik ben al geen ochtendmens en schiet maar traag in gang  en zeker als er niets gepland is. Ook mijn poetshulp mag niet meer komen en dus weet ik op dat vlak ook wat  te doen. Ik neem er de tijd voor om allerlei klusjes te doen binnenshuis en omdat er aangeraden wordt om ook even in de buitenlucht te zijn ga ik de tuin in en daar weet ik na al die koude en regenachtige weken ook wat doen. Mijn tuinman die in het najaar veel gesnoeid heeft ,ging in het voorjaar de tuin mooi opkuisen vooral dan het grasveld dat vol onkruid en mos zit  .Maar de tuinman woont in Oostburg en dat wil zeggen dat hij de grens niet over mag! Wachten dus.

Deze week waren er toch een paar namiddagen met zonneschijn en dan ben ik de tuin ingedoken en heb wat snoeiwerk gedaan. Vandaag was er wel een scherpe wind maar ik zocht een beschutte plek op om struiken te snoeien. Een tweetal namiddagen was het heerlijk weer en kon je gerust in een pullover buiten bezig zijn. Dat geeft zo’n voldoening als je die opgeruimde perken ziet en bloembakken gefatsoeneerd zijn . Ja veel bloemen in de bakken zullen dit jaar nog kunnen meegaan.

Door zo verkouden te zijn geweest heb ik er niet aan gedacht om de grasmachine binnen te brengen voor onderhoud. Ik heb deze week telefonisch gevraagd in Aveve of ik de grasmachine mocht binnenbrengen om na te zien. Dat kon en de man was zelfs blij want hij had tegenwoordig weinig om handen. Het was wel vreemd  dat je aan de uitgang binnen moest gaan. De ingang was afgesloten. Ze mochten enkel nog dierenvoeding verkopen en bakgerief zoals bloem …en broodjes, koffiekoeken… Er was 1 persoon in de winkel en vier personeelsleden !  Ik moest niet eens binnengaan .De verantwoordelijke kwam al naar buiten om de machine uit de auto te halen. De zoon had de grasmachine in de kofferbak gelegd , zelf kon ik dat niet hoor! De zoon kwam even  langs om te zeggen dat zijn werkgever de zaak sloot en hij naar huis mocht!

Zodra de grasmachine weer in orde is ,kan er gedacht worden aan gras afrijden tenminste als het weer wat meewil. De eerste keer gras afrijden was een werkje voor de tuinman , maar zoals gezegd mag hij de grens niet over! Het grasveld is voor het ogenblik een ramp : veel mos en onkruid en op bepaalde plaatsen nog zompig .

Op een van die zonnige namiddagen heb ik de auto flink geschrobd. Was hoognodig, de hele winter werd die niet gewassen. Ik moest mijn kleren zelfs flink bijeenhouden bij het instappen om die niet vuil te maken. Foei ! Ik ben nog nooit naar een carwash geweest en  doe het liever zelf. In de winter is die in de kortste keren weer bespat .

De magnolia is één en al bloem. Machtig mooi . De boom staat wat beschut maar als de wind zo scherp blijft zullen de bloemen vlug afvallen.

Deze geranium heeft de winter overleefd en begint opnieuw te bloemen. De plak aubrieta is er ook al vroeg bij. En met deze muurbloem ben ik echt gelukkig. Vroeger zag je die in alle tuinen en als de plant bloeit geuren die  zo lekker. Mijn moeder noemde die “groveliers” Ik heb een tweetal jaar geleden een plantje gekocht en nu heb ik er overal in de tuin kunnen uitplanten dank zij de zachte winter.

De duiven storen zich niet aan mij en pikken gretig graan uit het gras. Ik strooi dat ’s morgens uit voor de merel die ’s morgens rondjes trippelt aan de achterdeur om mijn aandacht te trekken. Leuk zicht wanneer die dan met zijn familie komt graantjes pikken.
Op de blaadjes van de gekleurde haag zag ik hier en daar pimpampoentjes genieten van de zon.


De vergeetmenietjes bloeien en een struikje met frêle bloempjes op een steeltje bloeien ook en het longkruid eveneens  . Beide struikjes kreeg ik van buurtje, die ondertussen verhuisd is naar Le Pays des Collines.

De auto is terug mooi zilvergrijs na de wasbeurt. Ervoor was hij vaalgrijs ! En de grasmachine werd door de zoon in de kofferbak gezet

De forsythia links veertiendagen geleden en rechts vandaag . Een wolk van bloemetjes!

Een bacopaplantje heeft de winter ook overleefd en bloeit opnieuw en de pioen belooft weer prachtig te worden. Grote plakken mos heb ik te drogen gelegd. Kan van pas komen als ik bloemstukjes maak. Kost redelijk veel in de tuincentra en hier heb ik maar plakken uit de border en uit het gras te halen.

#werelddownsyndroomdag #steunkousen #downtheroad

Gisteren was het werelddownsyndroomdag en werd gevraagd om je steun te betuigen door een paar steunkousen te kopen . Maar ja de winkels zijn dicht . Dus de kast ingedoken en verschillende sokken aangetrokken. Eigenlijk een ideetje als je een gat hebt in één van je sokken 🙂

Zoals je merkt: geen tijd om me te vervelen

De lente begint

Er wordt gevraagd om dit verhaal zoveel als mogelijk te delen! Het is een verhaal dat vertelt  wat momenteel aan het gebeuren is.
Irene Vella schreef op 11 maart een prachtig, ontroerend gedicht over hoe Italië eruit ziet ten tijde van het Corona-virus.

 

Maar de lente wist het niet…

Het was begin 2020…
De mensen hadden een lange donkere winter achter de rug,
Februari was een hele onrustige maand geweest met veel stormen en veel regen
De natuur was onrustig, alsof ze de mensen iets wilde vertellen, alsof ze de mensen ergens voor wilde waarschuwen…En toen werd het Maart…

Het was Maart 2020…
De straten waren leeg, de meeste winkels waren gesloten, de meeste auto’s stonden langs de kant van de weg, de mensen kwamen bijna niet meer buiten en dat over de hele wereld, landen gingen op slot, de mensen konden niet geloven dat dit gebeurde, het was zo surrealistisch…Iedereen wist wat er aan de hand was

Maar de lente wist het niet
En de bloemen bleven bloeien
En de zon scheen…De eerste mooie lentedag sinds lange tijd brak aan
En de zwaluwen kwamen terug
En de lucht werd roze en blauw
Het werd later donker en ’s ochtends kwam het licht vroeg door de ramen

Het was Maart 2020…
De jongeren studeerden online, vanuit huis
Kinderen speelden onvermijdelijk vooral in huis
Pubers verveelden zich, ouders wisten niet wat te doen
Mensen kwamen alleen even buiten om boodschappen te doen of om de hond uit te laten
Bijna alles was gesloten …Zelfs de kantoren, hotels, restaurants en bars
Het leger begon uitgangen en grenzen te bewaken
Mensen moesten vanuit huis gaan werken
Ondernemers kwamen in de problemen
De meeste kinderen konden niet meer naar school
Er was ineens niet genoeg ruimte voor iedereen in ziekenhuizen, operaties en onderzoeken werden uitgesteld…Iedereen wist het

Maar de lente wist het niet en het ontsproot
Ze draaide onverstoorbaar haar jaarlijkse programma af
Ze schonk ons haar mooiste bloemen en haar heerlijkste geuren
Het was Maart 2020

Iedereen zat thuis in quarantaine om gezondheidsredenen of preventief
Sommige mensen mochten niet meer naar hun werk, anderen móesten
Elkaar omhelzen, kussen of een hand geven was ineens een bedreiging
Iedereen moest flinke afstand tot elkaar bewaren, dat was afschuwelijk
In de supermarkt waren allerlei schappen leeg
Allerlei leuke dingen gingen niet meer door, daar werd een streep door gezet en niemand wist wanneer dat weer kon
Mensen werden beperkt in hun vrijheid terwijl er vrede was
Over de hele wereld werden veel mensen ziek en het was besmettelijk…
Er was isolatie, ziekte en paniek….Toen werd de angst pas echt!!

En de dagen zagen er allemaal hetzelfde uit…
En de weken duurden ineens veel langer…
En iedereen hoopte dat er niet nóg meer strenge maatregelen zouden volgen…
De mensen zaten vast in een film en hoopten dagelijks op dé held…
De wereld was vertraagd terwijl het geen vakantie was, niemand had dit verwacht…Iedereen wist wat er gebeurde

Maar de lente wist het niet en de rozen bleven bloeien
De Magnolia stond in de knop
De vogeltjes begonnen aan hun nestjes

En toen…
Het plezier van koken en samen eten werd herontdekt
Iedereen gaf elkaar tips over leuke dingen die je met je kinderen kon doen
Er was weer tijd om te schrijven en te lezen, mensen lieten hun fantasie de vrije loop en verveling ontsproot in creativiteit
Sommigen leerden een nieuwe taal
Sommigen ontdekten kunst
Sommigen ontdekten dat ze niet écht leefden en vonden de weg naar zichzelf terug
Anderen stopten met onwetend onderhandelen
Iedereen had van de één op de andere dag veel meer tijd voor het gezin
Eentje sloot het kantoor en opende een herberg met slechts vier mensen
Anderen verlieten hun vastgeroeste relatie om de liefde van hun leven te vinden
Anderen boden aan om voor kwetsbare mensen boodschappen te doen of te koken
Iedereen wist ineens wat een ‘vitaal beroep’ was, deze mensen werden helden, ze werden meer gewaardeerd dan ooit
Anderen gingen op afstand muziek met elkaar maken of zingen om op deze manier samen te zijn
Mensen kregen oog voor eenzaamheid en verzonnen dingen om er iets aan te doen
Mensen herstelden van hun stressvolle leven
Mensen die elkaar niet kenden begonnen spontaan een praatje met elkaar
Sommigen maakten vliegers van papier met hun telefoonnummer erop zodat eenzame mensen ze konden bellen
De overheid ging bedrijven en zelfstandigen helpen zodat ze niet failliet zouden gaan of mensen zouden moeten ontslaan
Gepensioneerde zorgpersoneel bood zichzelf aan om te helpen in de Zorg
Uit alle hoeken kwamen vrijwilligers, iedereen wilde iets doen
Om 20:00 uur s ‘avonds gingen mensen uit allerlei landen klappen voor alle artsen, verpleegkundigen en zorgpersoneel die keihard aan het werk waren om in de zorg alles draaiende te houden

Het was het jaar waarin men het belang erkende van gezondheid en verbinding, van saamhorigheid, van sociale contacten en misschien ook van zijn roeping, dit deed iets met het collectieve bewustzijn, dit deed iets met alle mensen…
En de economie ging bijna kopje onder, maar stopte niet, het vond zichzelf opnieuw uit
Het was het jaar waarin de wereld leek te stoppen, het jaar waarin we met elkaar in de geschiedenisboeken zouden komen…Dat wisten we allemaal

En de lente wist het niet,
En de bloemen bleven bloeien, en de bomen liepen uit
En het werd steeds warmer
En er waren veel meer vogels

En toen kwam de dag van bevrijding…
De mensen keken tv en de premier vertelde iedereen dat de noodsituatie voorbij was
En dat het virus had verloren!
Dat iedereen SAMEN had gewonnen!!!
En toen ging iedereen de straat op…
Met tranen in de ogen…
Zonder maskers en handschoenen…
De buurman werd geknuffeld, alsof hij een broer was
En de wereld was mooier en liefdevoller geworden
En de mensen waren humaner geworden
En ze hadden weer waarden en normen
De harten van mensen waren weer open, en dat had positieve gevolgen
Doordat alles stil had gestaan kon de aarde weer ademen, ook zij was genezen van wat de mensen háár veel eerder hadden aangedaan

En toen kwam de zomer….
Omdat de lente het niet wist
En hij was er nog steeds
Ondanks alles
Ondanks het virus
Ondanks de angst
Ondanks de dood

Omdat de lente het niet wist,
leerde iedereen
de kracht van het leven…

Irene Vella

 

Respect

Om respect te tonen aan iedereen die zich op een of andere wijze inzet om
zijn medemens te helpen in het Corona tijdperk
werd de actie “hang een laken uit je raam” op touw gezet!
Zelf heb ik een schoondochter die in de verpleging werkt.
Dank aan alle  mensen die op een of andere wijze helpen om Corona de nek om te wringen

 

Stadsmuseum in Lokeren

Bij mijn bezoek aan Lokeren voor de verjaardag van Marc zijn we achter het gezellig diner in een mooi restaurant nog eens een wandelingetje gaan maken. Zo schitterend was het weer niet om een lange wandeling te maken, het was die dag grijs en frisjes . Daarenboven kreeg Jessica, de vriendin van Marc , die slecht te been is en daardoor meestal in een rolstoel zit ,het ook koud.
Maar Myriam de vroegere begeleidster van Marc  had er iets op gevonden. We zouden het Stadsmuseum bezoeken en daar zou ik antwoord krijgen op mijn vraag wat die drie Hazenbeelden betekenden die op een pleintje staan!

Ik had er in 2014 al een foto van gemaakt en het Stadsmuseum bevindt zich op de achtergrond met een mooie tekst op de zijgevel ( die ik bij mijn laatste bezoek fotografeerde). Wij liepen er niet voorbij maar stapten nu wel binnen! Gratis toegang, dat vind je tegenwoordig niet veel meer. We hadden wel een beetje pech want het hele museum was niet open door omstandigheden maar waar we wel mochten rondkijken dat was voor ons nu het belangrijkste.

Ik laat de tekst op de vele panelen voor zich spreken.

 

En hier komt het verhaal waarom er drie hazen op het plein vòòr het Stadsmuseum staan:
de Haarsnijderijgeschiedenis!  Het slachten van konijnen en hazen voor het maken van vilt voor hoeden en pelsjes .Een vuil en ongezond werk dat vooral door de arme bevolking werd verricht..

 

Dus de drie hazen verwijzen naar het industrieel verleden van Lokeren.
Op het plein vòòr het stadsmuseum staan de drie hazen nu in een geel jasje gehuld. Wij vroegen het voorbijgangers maar niemand wist waarom de hazen verkleed waren. Carnaval misschien of een plaatelijk feestgebeuren?

Een mooi einde van een gezellige dag. Marc en Jessica genoten zichtbaar van dit bezoek aan het Stadsmuseum en aan mijn nieuwsgierigheid was voldaan. 🙂 Bij een volgend bezoek stappen we er nog eens binnen want er was nog véél meer te zien en dan zagen we niet eens de bovenverdieping (die op dat ogenblik niet te bezoeken viel)

Leuk adresje

Soms kom je totaal onverwachts op een leuk adresje om een koffietje/theetje te drinken en waar het zo gezellig is dat je spontaan met de andere bezoekers een babbeltje slaat. Zo’n adresje hebben wij in Blankenberge ontdekt dank zij Pauline.

Toen we haar kleine expo bezochten in de bibliotheek van Blankenberge was er juist een fotosessie met een krant bezig en nadien verdween ze voor een interview. Ze vroeg wel om wat te wachten maar dat wachten bleef duren en we gingen een wandelingetje maken in de stad en zouden dan later nog eens binnenlopen. Het was een miezerige koude dag en we zochten al vlug een tearoom die open was . Het leek wel sluitingsdag voor veel zaken. Maar we troffen het niet met de tearoom die wèl open was. Er zaten veel rokers op een buitenterras met elektrische verwarming boven de hoofden, maar wij verkozen toch maar om binnen te zitten. Er zat niemand binnen ,we waren de enige klanten. De thee die ik wenste hadden ze niet en de koffie met veel slagroom die Julia vroeg hadden ze ook niet en er was ook niks zoets te verkrijgen. Nochtans stond er van alles op de kaart. Terwijl we met elkaar zaten te babbelen sloeg de uitbater er telkens zijn snabbel in. Wat een onbeleefdheid . Die kent het spreekwoord horen, zien en zwijgen wellicht niet! We wilden juist opstappen toen Pauline opbelde om te vragen waar we waren. Zij was in de buurt en wij vlug afrekenen en naar buiten.

We vertelden haar wat we tegenkwamen in deze tearoom. ” Kom dan breng ik jullie naar een zaak waar het echt gezellig is.” En of het gezellig was!
Hier een paar foto’s van een bloemenzaak die sedert een  jaar minder bloemen verkoopt maar wel veel oude spullen, kitscherige hebbedingen maar  ook mooie zaken. Een hoek van de zaak was ingericht als tearoom met oude tafeltjes en stoelen. Je kon er zelfgemaakt gebak eten en ook per persoon een schaaltje met allerlei koekjes bestellen. Omdat we niet wisten wat dit inhield bestelden we één schaaltje voor twee personen. Gelukkig maar want het was bijna een maaltijd  ,hahaha! De kelner kwam bij iedereen een praatje slaan en zo geraakte iedereen wel even  met elkaar aan de babbel.
Een volgende keer gaan we daar zeker terug wat gezelligheid opzoeken! Café Fleur een opvallend buitenbeentje in de binnenstad van Blankenberge op de hoek van de Visserstraat . Inspiratie hadden de uitbaters opgedaan in de grootstad New York.

 

 

For Freedom Museum

“Send it to Belgium, To Fred Jones. One day he’s going to start a museum, to tell our story. Why we came, why we bled and sacrificed our young lives!”
Dit waren de woorden van vele Canadese veteranen die meehielpen aan de opbouw van de huidige collectie. Danny Jones en Freddy Jones, de twee zoons van Dennis Jones, hebben  reizen ondernomen naar het verre Canada  om de bevelhebbers van toen te interviewen en zo de geschiedenis nog dieper te doorgronden.
De bedoeling van de twee zoons was om een museum in te richten met alles wat ze kregen ivm met de oorlog in onze streek. Privé collecties werden geschonken en veel Canadese veteranen bezorgden uniformen en voorwerpen die verband hielden met hun verblijf aan het front.

Hun vader ,Dennis Jones, Normandië veteraan uit Crewe/Cheshire (UK) huwde met een meisje uit Knokke-Heist. Het militair uniform dat vader Jones droeg tijdens zijn huwelijk zal later het eerste uniform van de collectie vormen.

Het militair uniform van Dennis Jones

 

Er werd een locatie gevonden voor dit buitengewone project. De gemeentelijke school van Ramskapelle met bijhorend gemeentehuis uit 1876 werd gerestaureerd. En in 2009  werd  het For Freedom museum door Minister van Landsverdediging Pieter De Crem, Gouverneur van West-Vlaanderen Paul Breyne en Burgemeester Graaf Leopold Lippens geopend!

For Freedom is uitgegroeid tot een niet alledaags museum dat zelfs door de cruise reizigers die een korte stop hebben in de haven van Zeebrugge bezocht wordt. Voortdurend wordt de collectie aangevuld of is er een korte verrassende gebeurtenis zoals een F16 dat tentoongesteld werd in het aanpalend grasperk.

 

Wij bezochten het museum met de senioren in het kader van 11 november . De gids gaf vooraf een boeiende uitleg en tijdens de rondgang in het museum vertelde hij veel weetjes en soms waargebeurde anecdotes . Gezien de bezoekers grotendeels mensen waren uit de streek  werd er  nog veel aan toegevoegd. Van “zelf nog weten” en van “horen vertellen door ouders en grootouders”.

In grote uitstalramen staan levensechte mannequins. De eerste reeks waren Duitse uniformen. Eentje droeg een gasmasker ( een metalen koker die hij rond zijn hals droeg ). Vreesde men in Wereldoorlog II opnieuw gasaanvallen? Een hospik  met een verzameling medische spullen.

De gids legde ons het verschil in rang en stand uit  in de Duitse uniformen  van land -lucht- en zeemacht.

Een fles wijn van het jaar 1942 prijkt hier in één van die kasten. Ieder leidinggevende moest op de een of andere manier zorgen dat zijn manschappen ontspanning kregen om de gruwel van de oorlog even te vergeten. Hier was dit met een accordeon!


Omdat de mannen zouden weten waar ze gedropt werden droegen ze een zijden halsdoek met een kaart op gedrukt zodat ze zich min of meer konden oriënteren.

Zoals de kaart vermeld werd in 1999 (!) op de terreinen van de Veurnse suikerfabriek het wrak opgegraven van een Duits jachtvliegtuig. De zware poldergrond had het lichaam van deze piloot gemummificeerd!

Hun vrije tijd brachten de soldaten door oa in een pub. Omdat er zoveel verschillende talen werden gesproken onder de soldaten bedachten de pubhouders een oplossing: De naam van de pub werd  vergezeld met een afbeelding  . Geen spraakverwarring mogelijk!

Waar gebeurd: op een boerderij in de Hazegrasstraat verbleven er een zestal Duitse soldaten op de hooizolder.
De Canadese bevrijders waren in aantocht en kwamen eveneens binnen in de schuur van de boerderij . Zij hadden een gewonde Duitse soldaat bij die door hen werd verzorgd.
Toen de boer ’s ochtends in de stalling kwam kreeg hij bijna een beroerte: boven Duitsers op het gelijkvloers Canadezen. Hij is dan naar boven gegaan heeft de zes Duitse soldaten ingelicht over de toestand en hen aangeraden zich over te geven. Hun toestand was hopeloos want de bevrijding was al in veel delen van België een feit. Dat beseften ze maar al te goed en zo werd een bloedbad vermeden!
Geen verhaaltje maar echt gebeurd. Ook mijn vader heeft dit nog verteld.

Van de geallieerden waren er ook heel veel uniformen. Kasten vol! Een kleine impressie…

Onder oorverdovende lawaai van bombardementen wordt hier een beeld getoond hoe de Canadese genie onder leiding van Sgt Hickman met bootjes naast elkaar het kanaal in Retranchement overstaken nadat de brug door de Duitse luchtmacht en ook de Bailey brug die ze aan het opbouwen waren was vernield
Dit is hen gelukt  maar Sgt Hickman bezweek aan zijn verwondingen . De vernieuwde brug in Retranchement draagt ter zijner nagedachtenis  naam ” Hickman brug”. Elk jaar wordt aan deze brug  in Retranchement bij een kleine plechtigheid een eresaluut gebracht. Ik toonde hier foto’s van in het logje ” de Canadamars”( klik)

De Canadezen worden hartelijk verwelkomd door de toenmalige melkman toen ze door de Lippenslaan reden. Dit tafereel speelde zich af ter hoogte van een hotel waar nu de huidige winkel Vandenborre is.
De man gezien op zijn rug  gaf  het bevrijdende telefoontje dat Knokke bevrijd was!

Nog een hangar vol onderdelen opgegraven, gevonden of geschonken, afkomstig van tanks, vliegtuigen, restanten van bommen…
Op het grasveld een Messerschmitt ,torpedo’s , zeemijnen…
In een tweede hangar(klik) worden de vissers herdacht die tijdens de oorlog op  zeemijnen voeren..

Ga zelf eens kijken , dan ontdek je nog veel meer…

Buren bij kunstenaars

Buren bij kunstenaars, dat is het jaarlijkse open-atelierweekend in West-Vlaanderen. Beeldend kunstenaars zetten dan de deuren van hun atelier open en gunnen je een kijkje achter de schermen. Het ideale moment om beeldend werk en inspirerende ateliers te ontdekken! Dit jaar vond  Buren bij kunstenaars plaats op vrijdag 18, zaterdag 19 en zondag 20 oktober 2019.

Er waren verschillende adressen waar je terecht kon om kunstwerken te bewonderen zowel bij particulieren als op plaatsen waar verschillende kunstenaars samen tentoonstelden. Ik koos voor dat laatste . Dan had je ook geen gedoe om telkens een parkeerplaats te vinden en op een zondag is het niet zo vanzelfsprekend om een parkeerplaatsje te vinden.
Zo was  er een tentoonstelling in een school in Heist

Een kleine greep van de tentoongestelde werken. De kunstwerken door verschillende personen gemaakt stonden tentoon in een grote zaal in een school in de deelgemeente Heist.
De kunstenaars waren er aanwezig en je kon een babbeltje slaan. De mandala schilderijen waren heel expressief ( bovenste foto links) maar de mandala pompoenen in aardewerk ( links onder) moesten niet onderdoen

~~~~~~

Wij wandelden verder naar een ontmoetingsplaats waar iedereen welkom is nl. de Spelotheek De Wip ( een steunpunt voor opvoeding, onderwijs, therapie en vrijetijd).

Deze kunstenares verzamelde alles wat ze gebruikte als materialen in een  naslagwerk. Het bovenste kunstwerk bestond oa uit bewerkte theezakjes en geweven stof. Prachtig om zien.

Kunstwerkjes gemaakt met theezakjes!!

Patchwerk en schilderijen.

Mijn voorkeur ging uit naar de poppetjes in ragfijne stof gekleed en bewerkt  met verf /vernis ?

Ook De Vuurtoren( basisschool voor buitengewoon onderwijs) deed mee aan Buren bij Kunstenaars. Met touw, parels en veren maakten de leerlingen dromenvangers om de slechte dromen tegen te gaan.

Twee verdiepingen vol kunstwerkjes ,teveel om hier allemaal te tonen. Op de bovenste verdieping werd je getrakteerd op een snoepje en een drankje in een gezellige ruimte met een keukentje , tafel met stoelen en zetels rond een salontafeltje. Je kon er ook even napraten.

~~~~~~

We hadden ons vergist van inkom toen we de school wilden binnenstappen. Op de folder stond een verkeerd huisnummer. We werden binnengelaten en wij maar op zoek naar de tentoonstellingszaal. We vonden die niet tot we te weten kwamen dat we in het rusthuis zaten! Zij die ons binnenlieten dachten dat we op bezoek kwamen bij een van de bewoners. Iemand heeft ons dan begeleid want je kon enkel naar buiten door een code in te tikken. Om weglopen van de bewoners te verhinderen!!
Enkele beelden van dit rusthuis  dat al volop in herfstsfeer baadde en waar de pompoenen ook kunstwerkjes waren! Prachtige glasramen en een buitenterras waar het bij zomers weer aangenaam zitten is en een kapel met een mooi glasraam waar kan gemediteerd worden.

De Onze-Lieve-Vrouwekerk in Brugge

De Onze-Lieve-VrouweKerk ligt vlak naast het Gruuthuse . Deze kerk bepaalt met zijn 115 m hoge torenspits, samen met het Belfort en de Sint-Salvatorskathedraal, de skyline van Brugge. De kerk heeft een grote en lange restauratie achter de rug en in feite is die restauratie nog niet helemaal klaar. Omdat de kerk zo’n grote aantrekkingskracht heeft wordt er tegenwoordig inkomgeld gevraagd voor een gedeelte van de kerk( oa de praalgraven en het hoogkoor). Na verschillende restauraties is het interieur van deze kerk één pracht en praal .

Bij het binnenkomen zie je prachtig bewerkte biechtstoelen

Deze kerk geniet onder meer bekendheid omdat Maria van Bourgondië er begraven ligt. Tijdens archeologisch onderzoek in 1979 werd haar stoffelijk overschot geïdentificeerd. De praalgraven bevinden zich in het hoogkoor van de kerk.
Het praalgraf naast Maria van Bourgondië is die van haar vader Karel de Stoute. Hij ligt er evenwel niet begraven. Aan hun voeten fungeren leeuw en hond als symbolen van de mannelijke kracht en de vrouwelijke trouw.

Onder de praalgraven werden drie graven blootgelegd die rijk beschilderd zijn. Hier eentje van de drie

Boven de koorbanken hangen dertig wapenschilden van ridders van het Gulden Vlies.  De wapenschilden herinneren aan het kapittel van de Orde van het Gulden Vlies dat in 1468 in deze kerk werd gehouden.

Een van de kapellen rondom het hoogkoor met de taferelen van de kruisweg.

De mis wordt opgedragen vòòr het hoogkoor afgesloten met een fraaie poort.

 

 

Het pronkstuk van de Onze-Lieve-Vrouwekerk is de Madonna met kind

Het wereldbekende werk van Michelangelo, Madonna met kind, is een van de voornaamste kunstwerken  in de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Het werd in Italië aangekocht door de Brugse koopman Jan van Moeskroen (Giovanni di Moscerone) en in 1514 aan de kerk geschonken. Het familiegraf van de schenker ligt aan de voet van het altaar, vóór het beeld.
De restauratie werken zijn op deze plaats nog steeds bezig.

 

De bewogen geschiedenis van het beeld:

Het beeld werd in 1794 door de Franse bezetter en in 1944 door de Duitse bezetter weggehaald, maar kon telkens opnieuw naar Brugge worden teruggebracht. In september 1944 werd het beeld opnieuw gestolen ditmaal door Duitse soldaten in opdracht van Hitler. De Madonna belandde in de zoutmijnen van Altaussee in Oostenrijk  waar ze gestapeld lag tussen ontelbare andere gestolen kunstwerken! Het beeld werd  op 17 mei 1945 gevonden door een korps van kunstkenners. Tijdens de tweede wereldoorlog werd een speciale eenheid  vnl museummedewerkers aangesteld en naar de fronten gestuurd om kunstwerken en historische gebouwen te beschermen. Na de val van Nazi-Duitsland moesten zij de gestolen schatten in mijnen en bunkers opsporen.

Over deze zoektocht is een film gemaakt met bekende acteurs zoals George Clooney, Bill Murray, Matt Demon, Cate Blanchett, John Goodman… (klik). Ik heb deze film gezien en is zeker het bekijken waard

Gruuthuse Museum in Brugge deel2

Het Gruuthuse museum heeft op de tweede verdieping aan de buitenzijde een heel mooie loggia . Vanuit deze loggia heb je een prachtig zicht op het Bonifaciusbruggetje waar dagelijks honderden mensen over dit brugje ,opgetrokken uit grafmonumenten, wandelen. Kijk beslist eens omhoog om te speuren naar het kleinste gotische venstertje van de stad. Door dit raampje konden de heren en dames van het aanpalende Gruuthuse kijken of hun boot al klaar lag aan de aanlegsteiger. Hieronder een zicht van het kleinste venstertje vanuit het museum zelf.

Opvallend is ook dat de bewoners van dit stadspaleis een soort kapel/bidplaats hadden van waaruit zij rechtstreeks konden kijken in de OLVr kerk

de bidkapel…
…met zicht op het altaar in de OLVr.kerk

 

De bidkapel gezien vanuit de OLVr.kerk

Morgen een bezoekje aan de Onze Lieve Vrouwkerk die jaren niet te bezoeken was wegens restauratiewerken.

 

 

Het Gruuthuse Museum in Brugge

Onze seniorengroep bezocht  vrijdag 11.10.2019  het stadspaleis van de heren van Gruuthuse. Dit paleis heeft een  grondige restauratie ondergaan. De gevels zien er stralend uit. Vernieuwde zalen, een nieuw museumconcept en bijzondere collectiestukken wachten om herontdekt te worden.
Het Gruuthusemuseum toont drie cruciale periodes in de rijke Brugse geschiedenis:
De Bourgondische bloeiperiode van de stad
De iets minder bekende 17e en 18e eeuw
De’ historistische ‘heruitvinding’ van Brugge in de 19e eeuw.

Deze drie periodes komen tot leven in meer dan 600 collectiestukken die elk een eigen verhaal vertellen. Van majestueuze wandtapijten tot unieke gotische glasramen, van elegante houtsculpturen tot historisch kant, schilderijen, porselein en zilver.

Het nieuwe museumpaviljoen( met zijn voor -en tegenstanders !) op het binnenplein is gebouwd tijdens de meest recente werken aan het Gruuthusepaleis in 2019. Je vindt er de ticketbalies en informatie over Musea Brugge.

De inkomhall met een groot wandtapijt, wandversieringen en zijn prachtig bewerkt plafond, geeft je al een voorsmaakje wat je in dit paleis te zien zal krijgen.

Het motto van  Lodewijk van Gruuthuse was” plus est en vous”

foto uit catalogus en meer over het leven van Lodewijk (klik) de man die dit stadspaleis zijn grandeur gaf in de 15e eeuw.

Een rijke koopmansfamilie

Het gebruik van kant in de kledij was een teken van rijkdom


De kookhaard in de keuken

Henri Stuart,hertog van Gloucester, broer van de latere koning Karel II van Engeland. Tijdens zijn verblijf in Brugge werd hij opgenomen in de schuttersgilde.

wordt vervolgd met enkele leuke weetjes!