Room with a view !

Dit is méér dan twee weken mijn dagelijks uitzicht geweest! De foto’s zijn niet scherp: vóór het raam is er nog een soort glazen scherm : het ziekenhuis A.Z Zeno in Knokke-Heist.

 

Ik heb sneeuw gezien en regen en zonneschijn  en mist. Alleen de eerste dagen lukte het me (fysisch) niet om foto’s te maken. De zonsopgangen en -ondergangen waren spectaculair. De sneeuw toverde het landshap mooi wit en de mist verborg het dan weer. Het eerste eten was een zaligheid!

Oud en Nieuw

 

Ik wens iedereen voor 2019 een goede gezondheid toe !

~~~~~~~~~~~~~~

Het jaar 2018 is voor mij een jaar om vlug te vergeten of tenminste te proberen te vergeten want ik zal er blijvend aan herinnerd worden als er weer een opstootje aankomt.
Ik heb erg diep gezeten en geraakte er maar niet uit. Een chronische ziekte als Colitis Ulcerosa is bij veel mensen onbekend en wordt al vlug afgedaan” o een dikke darmontsteking . Dat is toch met een onderzoek ( colonoscopie ) en wat medicatie vlug genezen.” Je ziet het niet aan de buitenkant zoals veel andere ziektes maar innerlijk vreet het aan een mens.
Het is praktisch niet te genezen en de symptomen kunnen alleen onderdrukt worden met medicatie. Het is je eigen immuunsysteem dat overdreven reageert zelfs op goede cellen. Hoe het ontstaat is niet geweten maar erfelijkheid speelt ook een grote rol.

Ik was goed op weg maar door een paar misverstanden tussen patient, apotheker en specialist ,had ik einde augustus een tiental dagen niet de nodige medicatie( specialist op reis, apotheker kon zonder voorschrift het product niet eens bestellen en de huisarts mag bepaalde medicatie niet zelf voorschijven). Ik dacht zo erg zal dat nu toch niet zijn want ik moest toch de tiende dag op controle. Het was wel erg en de medicatie werd drastisch verhoogd.

Toen zijn de lichamelijke problemen begonnen: pijnlijke gewrichtsklachten waardoor ik bijna een week niet kon gaan en ook geen auto kon besturen. Eten was moeilijk met een pijnlijke slokdarm en maag.  Ik kreeg op de koop toe een darmontsteking van bacteriële aard en moest hiervoor 17 dagen antibiotica nemen. Daar was ik zo ellendig van. Of het nog niet genoeg was kreeg ik veertien dagen later terug een opstoot en moest ik een ander antibioticum nemen gedurende een week. De laatste opstoot was op 24 december en weer gedurende een week een antibioticum. Ik heb nu het gevoel dat het effect heeft gehad. Ik vraag me enkel af voor hoelang!

Ondertussen kreeg ik de nodige middelen( meestal voedingssupplementen) om toch enigszins probleemloos te kunnen eten zodat ik niet meer zoveel gewicht verlies. In die zes maanden sukkelen ben ik ongewild 14 kg afgevallen. Ondertussen is mijn specialist overgeplaatst naar het UZ Leuven en moet ik begin januari naar een andere specialist( een gevestigde waarde in het ziekenhuis hier). Al mijn hoop is nu gevestigd op deze arts.
Ik ben bezig om alle medicatie op te lijsten en een overzicht te maken van mijn gezondheidstoestand sedert oktober( laatste bezoek aan de specialist) tot nu.

Prettige Feestdagen

Ik wens iedereen een heel mooie Kersttijd!

Zelf ben ik verre van genezen . Ik heb een paar keer na elkaar een darmontsteking -nu van bacteriële oorsprong- gekregen.  Die is enkel maar te genezen  via antibiotica en daar zie ik zo van af. Er is ondertussen ook een middel gevonden waardoor ik tenminste voedsel kan binnenkrijgen zonder al te veel last te hebben van de slokdarm en de maag.
Begin januari moet ik terug naar het ziekenhuis voor onderzoek. Duim je mee met mij dat alles goed komt? Ik hoop oprecht dat de verbetering zich doorzet en ik niet telkens een terugval heb.
Colitis Ulcerosa is chronisch maar te onderdrukken. Alleen de nevenverschijnselen maken het moeilijker en zeker als je gevoelig bent voor medicatie.

wandeling in de groene gordel van Heist

Op een warme dag in augustus gingen de Senioren wandelen in de  minder bekende Groene gordel Heist-West. Die bestaat uit 3 afzonderlijke delen. Samen goed voor ruim 100 ha verrassende natuur. Zowel de Baai van Heist, Sashul-Vuurtorenweiden als de Kleiputten van Heist zijn specifiek.
Er staan plakkaten met uitleg maar  omdat die niet goed leesbaar zijn op de foto’s maakte ik een kleine resumé:

“De plassen en greppels van de Vuurtorenweiden ontstonden door een opeenvolging van veenvorming, afzetting van slib na overstromingen, geleidelijke inpoldering en turfontginning.
Rond de plassen groeit onder andere riet, lisdodde, waterereprijs, watermunt en harig wilgenroosje. Op de wat hoger gelegen, drogere bulten vind je kamgras en veldgerst.
Op de weiden broeden onder andere de waterral, waterhoen, meerkoet, slobeend, kleine karekiet, rietzanger, blauwborst en de Canadese gans. In de winter en tijdens het trekseizoen laat ook de watersnip zich al eens spotten.”

Door de aanhoudende droogte wandelden we in een eerder verdord landschap en kregen we weinig vogels te zien en nog minder bloeiende planten.

. .

.

.

Wij namen de lange route maar je kunt halverwege ook via dit trapje de wandeling aanvatten.
.

Zicht op de twee vuurtorens tegenaan de zeedijk.

.

De meeste wandelaars gingen via een steile trap naar beneden
om  terug te keren naar de start via de oude vuurtoren .
.

Een vriendin en ikzelf verkozen om over de lichtenlijnbrug( klik) tot aan de Baai van Heist te wandelen…

…waar ook een plakkaat met de nodige uitleg staat.

 De Baai van Heist is een natuurgebied  van 50 ha groot

.
Na de wandeling werden we getrakteerd op een koffie met pannenkoek.

Mijn familie (1)

Toen  de hele familie verzameld was in Kemmel op het plein genaamd de Dries ( een woordje uitleg over Dries) gingen we ontbijten in het Labyrint gelegen aan de Dries. Een uniek café en restaurant met oude volksspelen en gezelschapsspelen. Op de eerste verdieping is er een archeologisch museum die Keltische vondsten van onder de Kemmelberg toont. In de tuin is een echt labyrint. Maar daar konden we niet van genieten. Het Café-restaurant was in feite gesloten door omstandigheden. We konden er enkel ontbijten.

 

Daarna  bewonderden we op het plein het Gapertje. De nodige humoristische uitleg kregen we van Ingrid en Luc.

Toen stapte iedereen in de auto en reden we door naar de Kemmelberg

Maar er was geen tijd uitgetrokken om de commandobunker te bezoeken en dat vonden we allemaal wel jammer. We schikten ons naar de organisatoren, Luc en Ingrid, die het programma van deze dag hadden gemaakt.

 Op de Kemmelberg( 156 meter hoog daarmee de hoogste heuvel van de West Vlaamse bergen) beklommen we de Belvedère uitkijktoren en genoten van het weidse uitzicht . Jammer was het die dag geen helder weer. Want anders kun je tot 40 km ver kijken. De huidige toren is pas gebouwd zes jaar na Wereldoorlog I . De vorige was een houten toren.

Iedereen trok langs een smalle wenteltrap naar boven om van het mooie landschap te genieten.

Daarna reden we verder en sommigen gingen te voet maar ja de auto’s moesten mee want we keerden niet langs hier terug.

“Op de Kemmelberg staat sedert 1932 een 16 meter hoge zuil als herdenking aan de Franse soldaten die sneuvelden tijdens de slag bij Kemmel in de Eerste Wereldoorlog. Deze zuil symboliseert de Romeinse godin Victoria, godin van de overwinning, met opengesperde vleugels en een lauwerkrans in elke hand. In de volksmond wordt dit beeld wel eens De Engel genoemd.”
Het beeld is van de Franse Beeldhouwer  Adolphe Masselot.

“Op de helling van de Kemmelberg – die in 1918 ‘kale berg’ genoemd werd vanwege de grondige vernietiging van alle vegetatie – verzamelt een ossuarium de stoffelijke resten van 5.294 Franse soldaten. De meesten sneuvelden tijdens de slag om de berg, slechts 57 van hen zijn geïdentificeerd. Op de zuil van het ossuarium prijkt de Franse haan. ”

Zij die de auto bij de Engel hadden geparkeerd moesten de heuvel op om die te halen!Ondertussen hield Margaux de wacht met haar poppen bij het standbeeld van de Franse helden.

Toen de zeven auto’s weer bij elkaar waren reden we door naar  de Lettenberg!

“De Lettenberg of Calvarieberg, is een heuvel bij Kemmel. De berg ligt tegen de Kemmelberg aan. De top ligt op 95 meter hoogte.”
In de Lettenberg kan je nog vier betonnen bunkers uit de Eerste Wereldoorlog terugvinden. De schuilplaatsen zijn door Britse soldaten gebouwd in het voorjaar van 1917. Ze vormden de toegang naar een ondergronds hoofdkwartier. Dit ondergronds hoofdkwartier is niet meer toegankelijk. In april 1918 vielen de bunkers in Duitse handen. Eén constructie werd een medische post.  Eén schuilplaats biedt nu onderdak aan vleermuizen. De Lettenbergsite is toegankelijk via een wandelpad. ”

.

Eén van de beelden van de kruisweg

“De eerste kruisweg werd na 1927 geplaatst door Alexander Joseph Sels, nadat hij de Lettenberg had gekocht van de familie Delobel. De Lettenberg is met de bunkers een herdenkingssite van WO I, met de kruisweg een spirituele site en tot slot met de nieuwe kruisweg een moderne artistieke herdenkingsplaats. Jaarlijks worden op Goede Vrijdag een gebedstocht en kruisweg georganiseerd naar het Calvariekruis op de Lettenberg”

.

Het liep tegen de middag en in Wulvergem gingen we eten.

wordt vervolgd !