Mijmeren…

Het voorbije weekend heb ik dikwijls moeten denken hoe we lang vòòr corona moederdag vierden. De drie kinderen kwamen met echtgeno(o)t(e) en kinderen langs, de een wat vroeger dan de andere , maar ergens waren ze op die dag op een bepaald moment toch allemaal samen .
Later kwam er eentje met een ontbijtmand en werd er hier ontbeten en kwamen de andere kinderen in de namiddag. Het was niet altijd hetzelfde scenario, tenslotte was er ook nòg een moeder die ze moesten bezoeken.

De lockdown heeft alles op zijn kop gezet. Dit jaar kwam de dochter de zaterdag tegen de middag en was er een uitgebreide aperitief. Een paar uur later kwam de oudste zoon langs en was er koffie en taart. En bij de tweede zoon was ik uitgenodigd om zondagmiddag bij hen te gaan eten.

Wel aandacht voor Moeder , maar door al die beperkingen is de glans van wat een feestelijk familiemoment moet zijn er niet. Ik hoop dat het in de toekomst weer een echt familiemoment kan worden. Zo zien de kinderen elkaar ook eens weer want al wonen ze allemaal niet zo héél ver van elkaar, het is niet zo eenvoudig om even binnen te springen en daar zijn die familiemomenten dan goed voor.

Maar ik ben wel tevreden dat het dit jaar enigszins kon, verleden jaar was het een bloemetje afgeven en weer weg.

Terwijl ik op maandag liep te mijmeren over de vroegere moederdag familiemomenten zag ik een altijd maar een veranderende wolkenhemel tot de wolken in de namiddag precies aan de horizon onderdoken en een wolkenloze hemel tevoorschijn kwam. En toen kon ook de zon in volle glorie schijnen.

Dat duurde niet zo erg lang want er kwam onweer aan en regen. En we kregen een mooie regenboog te zien, zelfs een dubbele maar die scheen maar flauwtjes en is op de foto’s niet te zien.

De zon zat laag aan de hemel toen die helemaal paars werd en… opeens was het avond!

“De Put van Cloedt”

Een beetje geschiedenis hoe Lakeside Paradise ,dé plaats om aan watersport te doen , is ontstaan.

De Watersnood van 1953 heeft ook in België schade veroorzaakt. Ook in Knokke was een groot deel van het strand weggeslagen. Om dit te herstellen wenste men zandopspuiting toe te passen. Het zand werd landinwaarts gewonnen, tussen de Isabellavaart en de spoorlijn, waar de duinengordel zich ooit landinwaarts uitstrekte. Baggeraar Decloedt begon hier met de zandwinning, en uiteindelijk werd een complete zandzuiger in de put toegepast, waarmee de put tot een diepte van 27 meter werd uitgegraven. Het zand werd via leidingen over de spoorweg naar het strand geleid. Uiteindelijk werd de put tot de kleibodem uitgegraven, waarna een vijver ontstond.

foto van internet: zo zag de put eruit na de zandopspuitingen. Het was rondom beplant met bomen en struiken en hermetisch afgesloten en bewaakt

De omgeving van de put bleef lange tijd gesloten voor het publiek. Sommigen kwamen er wel op watervogels jagen. In 2012 werd de Put van Decloedt onderdeel van het watersportcentrum Lakeside Paradise. De put heeft een oppervlakte van 11 ha en een diameter van ongeveer 350 meter.

Ik heb in een vorig logje verteld over het bouwproject Duinenwater maar meer over het bouwen en niet zoveel over het meer zelf. Toen zijn we daar ook niet rond gaan wandelen, was veel te koud!(klik)

Het grote gebouw op de foto’s is het zwembadencomplex met een sportbad, instructiebad, spectaculaire glijbanen, uitgebreide wellness, groepslessen, fitness, …Door corona tijdelijk gesloten. Een wandeling rond het Duinenwater meer duurt ongeveer een uur tenzij je het joggend doet. Veel sporters komen hier lopen en rondom staan fitnesstoestellen.

Er is ook een sporthostel met alle mogelijke accommodatie om te logeren ,te eten en te drinken, met mooie terrassen en zelfs een aangelegd strandje waar je zicht hebt op startende wakeboarders. Het was er gezien de wind toch betrekkelijk druk !

Terwijl we rond het meer wandelden zagen we in de verte de bouwkranen van het dorp in opbouw Je ziet het nieuwe dorp zo uit de grond rijzen ,aan een ongelooflijke snelheid.


Rechts van het meer wordt er een stadsrandbos gecreëerd. Dat heb ik in het vorig logje ook al verteld. Maar nu zijn de werken volop bezig en zie je immense massa’s aarde liggen en hier en daar ook al grindwegen .
Op maandag 25 januari 2021 vond in het akkerland ten westen van het Duinenwatermeer in Knokke-Heist de eerste spadesteek plaats voor het aanplanten van een volledig nieuw stadsrandbos. Deze bijkomende groene long, gelegen tussen Duinenwater en Duinbergen, zal bestaan uit een echt ecologisch natuurbos in combinatie met een speelbos. Het gebied wordt doorsneden door waterlopen en wandel-, fiets en ruiterpaden

Jongeren waren met mountainbikes en quads op de hellingen met opgehoogde aard aan het rijden . Of dit voor het stadsbos moet dienen weet ik niet.
Verrassingen zijn bij dit project nooit ver weg. In elk geval komt er nog all weather infrastructuur zoals een bowling en karting en een golf is ook al in aanleg… blijft te volgen.

Hoe “de put van Cloedt ” een totaal project is geworden onder de naam ” Duinenwater” !

Rustig fietsen?

De maand mei is goed gestart. Tenminste voor mij toch. Het regende niet en met een jasje en sjaal aan kon je gerust op stap. Ik haalde de e-bike uit om een fietstochtje te doen. Nog voorzichtig, want ik hoor de chirurg na mijn operatie vorige zomer nog zeggen ” vooreerst niet zwemmen en fietsen en altijd zal je moeten voorzichtig blijven”. De eerste keer dat ik het erop waagde een paar weken geleden heb ik toch gevoeld vooral in de liezen dat het nog niet opportuun was om lang te fietsen. Tja het was ook een ferme buikbreuk geworden, na vier maanden moeten wachten wegens corona op een operatie, voor wat aanvankelijk een navelbreukje was.
Er lag nu toch al een paar weken tussen en ik wilde het opnieuw proberen. Het was echt nog wennen want ik heb bijna 2 jaar niet kunnen fietsen. Je verleert het niet maar het is toch weer wennen.

Ik fietste langs het brede fietspad naar Knokke toe want ik wilde toch een paar brieven posten voor mensen die geen pc hebben en die toch graag eens nieuws en foto’s ontvangen( brieven ontvangen is altijd een ietsje leuker dan een telefoontje , vind ik toch) De stad reed ik niet in maar koos een rustig parcours richting de wijk ’t Kalf waar je links het oude gemeentehuis ziet en de gerestaureerde molen die in het toeristisch seizoen af en toe nog werkt. Ik sloeg hier rechtsaf.



Tot nu toe viel het mee , het zal wel drukker geweest zijn in de winkelstraten en aan zee. Maar wennen aan de agressiviteit van andere fietsers is een ander paar mouwen.

Zo reed een koppel naast elkaar en toen ze me naderden maakte de vrouw geen aanstalten om achter haar medefietser te rijden. Het fietspad was absoluut niet breed genoeg om met drie naast elkaar te kruisen en zeker niet met die fietskar die achter haar fiets hing. Een ogenblik brak het angstzweet me uit want het fietspad -dat in feite voordien een voetpad was-lag hoger dan de straat en ik zag het niet zitten om daar bruusk af te rijden gezien het autoverkeer . Op het laatste ogenblik draaide ze vòòr haar medefietser af en die man belandde bijna in de landerijen naast het fietspad. We kruisten elkaar rakelings. Ik riep nog luid “amaai” Er kwamen nog fietsers af maar die reden toch netjes achter elkaar. Een stukje verder was er gelukkig een dubbel zo breed fietspad zodat het comfortabeler rijden was.
Om te vermijden dat fietsers wat verder op de weg in de problemen zouden geraken op een smalle baan( een oude baan die niet breder kon gemaakt worden) was er een fiets -en wandelpad aangelegd die slingerde tussen weiden waar paarden grazen en landerijen. Ik geloof dat alle fietsers dit pad gebruiken hoewel het een stuk langer rijden is tot aan een verbindingsweg van Sluis naar Westkapelle.
Ik was afgestapt om een paar foto’s te maken van de uitgestrektheid van het polderlandschap en van de paarden in de weide.

Ik keek nog eens goed achter me en ook vòòr mij om te zien of er geen groep fietsers aankwam en juist toen ik de fiets opstapte klonk een geroep van aanstormende “coureurs” ( fietsbellen hebben die niet want dat maakt hun fiets zwaarder, hebben ze mee eens verteld) . Ik ben van nature geen schijtkonijn maar ik schrok vreselijk. Ik had nog juist omgekeken en niemand zien aanstormen!! Gelukkig stond ik nog aan de kant anders reden ze me overhoop.

Ik zal in het vervolg maar tijdens de week fietstochten maken dan heb je al die vrijetijdsfietsers en coureurs niet.
Gelukkig kon ik bekomen toen ik eenmaal die verbindingsweg overgestoken had . Ik maakte nog een rustig ommetje in de wijk waar ik woon.

1 mei



Meiklokje
Meiklokje tingelingeling,
kom mensen zing, zing, zing.
We mogen het weer beleven,
alles barst van het leven.

Zonnetje straal, straal, straal,
over zee, berg en daal.
Mensen dans, dans, dans.
vlecht een madeliefjeskrans.

Koppeltjes zoen, zoen, zoen,
in Mei moet je het doen.
We mogen het weer beleven,
alles barst van het leven.

(internet onbekend)

Bergjesbos,een speelbos

Vorige zondag ben ik nog eens naar Brugge geweest . De wind was ginder in elk geval niet zo ijzig als hier aan de kust. Met zijn drietjes (twee vriendinnen en ik zelf zoals met de wandeling in Brugge zelf). We gingen wandelen in een klein stukje bos in de omgeving van het AZ St Lucas. Ook in de omgeving van dit ziekenhuis waren we al eens wandelen in de Steenbrugse bosjes.
Dat klein stukje was toch anderhalf uur wandelen. Het bosgedeelte is niet zo omvangrijk , maar we wandelden ook op brede zanderige paden en langs villa’s verborgen achter struiken en langs weiden.
Onlangs zijn er opknappingswerken geweest in het bos zelf en ook op de wandelpaden om deze wandeling aangenamer te maken . Er werden her en der banken geplaatst waar je even kan uitrusten ( tegenwoordig om een drankje of snoepje binnen te slaan 🙂 )

Officieel noemt dit stukje natuurschoon Bergjesbos . Het is oa een speelbos en eigendom van de stad Brugge. In alle speelbossen of speelzones in bossen mag je bosspelen houden en de paden verlaten. Je hoeft er geen bijzondere toelating voor te vragen. Je mag er kampen bouwen en in bomen klimmen. Maar na elke activiteit moet alles wat gebruikt en meegebracht werd voor een bosspel weer opgeruimd worden. Ideaal toch voor jeugdverenigingen !

Een afgesloten plek in het bos toont sporen van gebruik. Er zijn daar buurtfeesten ingericht geworden! Ik heb foto’s gezien dat het gezellig en lekker was! ( geen foto geplaatst wegens privacy). Wellicht mag het ook gebruikt worden door jeugdverenigingen.

we wandelden verder op de zanderige bosweg met opgedroogde sporen van slijkerige gedeelten, langs afgesloten weiden, en mooi vergezichten van groenkleurende loofbomen .

Hier en daar grote villa’s die blijkbaar betere tijden gekend hebben. Zelfs een open garage met een een dak vol kapotte shingels, en woningen met een tuin die meer dan slordig is. Gelukkig ook woningen met een prachtige inrijpoort en een residentie waar het goed wonen is in een groene omgeving.

Natuurlijk hebben we wat zitten genieten in het zonnetje op één van de nieuwe zitbanken en we beëindigden de wandeling met een goeiendag aan een drietal vaarzen die ons kwamen begroeten.

Op de achtergrond: daar trokken we het bos in om in een grote lus een heel eind verder terug op dezelfde straat uit te komen!

Een geslaagde en gezellige namiddag en we hebben daar alleszins geen last gehad van de ijzige wind !

De lange rei en Potterie rei

Toen we door de Tudorboog stapten kwamen we uit op een mooi stukje Brugge dat enigszins buiten de gouden driehoek van Brugge valt ( het centrum waar de meeste toeristen te vinden zijn).
De Lange rei en aan de overkant de Potterie rei zijn van groot belang geweest voor de economie van Brugge. Veel huizen zijn beschermd erfgoed en tonen de welvarendheid van Brugge indertijd. De tijd ontbrak om deze mooie afgewerkte gevels te fotograferen.
Hier enkele foto’s. De eerste foto is een rij mooie hedendaagse sociale woningen. Verder veel mooie gevels en gerestaureerde huizen. Een wereldbol op een dak trok de aandacht. Ik dacht seffens aan Mizzd !

De Brugse reien zijn kanaaltjes in het centrum van Brugge genoemd naar de Reie, de rivier die vroeger doorheen de stad stroomde. Omwille van de vele reitjes met boogbruggen wordt Brugge ook wel het Venetië van het Noorden genoemd. Typisch op veel reitjes zijn de zwanen en rondvaartbootjes voor toeristen.

Ter duinenbrug met zicht naar het centrum en naar de rand van de stad.

Wij stapten de ophaalbrug Ten Duinenbrug – genoemd naar de abdij Ten Duinen over en kwamen aan het Seminarie en de aanpalende Heilige Maagd Mariakerk

De Heilige Maagd Mariakerk in Brugge was de kerk van de abdij Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen en werd nadien de kerk van het Grootseminarie van het bisdom Brugge
Al sedert 1637 hangen zesentwintig klokken voor een beiaard in de toren , zoals werd gegrift in de grootste van die klokken

Het Grootseminarie van Brugge was het seminarie voor priesterkandidaten van het bisdom Brugge. Vanaf 1 september 2018 is de opleiding verhuisd naar het Seminarie in Leuven. Het seminarie in Brugge behoudt haar belang voor al wie benoemd wordt in het pastorale werk.  Er is ook nog een afdeling van de Universiteit van de Verenigde Naties en het Europacollega  .

Het Hospitaal van Onze-Lieve Vrouw ter Potterie was een van de middeleeuwse zorginstellingen in de stad Brugge en dateert van de 13e eeuw. Vóór de gevel van de kerk werd in 1880 een houten luifel geplaatst, speciaal voor de devotie tot Maria. Je kunt knielen op het bankje en op die manier bidden. Het beeldje van Maria staat achter glas met aan weerszijden een brandend kaarsje

foto van internet. . Ik stond er vlak voor en kon geen totaalbeeld fotograferen. Een kerk met een héél rijkelijk interieur.

Zo langzamerhand naderden we het einde van onze wandeling Als afsluiting nog een foto van een moderne reconstructie van een middeleeuwse tredkraan die een aantal jaren geleden gemaakt werd door leerlingen van een technische school in Brugge.

Een héél mooie en interessante wandeling in leuk gezelschap.

Kleine Parken in de Brugse binnenstad

Na het bekijken van de openlucht tentoonstelling op de muren van de gistfabriek, wandelden we met ons drietjes verder. Eén van de vriendinnen ging ons een tweetal parken tonen die eigenlijk enkel goed bekend zijn bij de mensen die er rondom wonen. Tussen twee huizen sloeg zij plots een oprit in. We kwamen aan een groot dubbel hek waarvan er eentje op een kier stond. Ik las het plakkaat op dit hek ” enkel open de weekends en de vakanties” Een park dat dus niet altijd te betreden was! Maar het was paasverlof en kinderen speelden er.

Toen we binnenstapten zagen we een héél grote ommuurde groene ruimte met héél oude en hoge bomen op een terp en overal struiken. Rechts zagen we ook een dubbel hek dat dus ook dezelfde tekst op het hek had.

We wandelden het ander hek uit en kwamen in nog een park terecht. Hier waren er paadjes aangelegd, was er een leuke speeltuin , liep er een beekje met een bruggetje door het park. Er was ook meer passage want het leunde aan bij een woonwijk. . Er stonden veel bomen en sommige zagen er uit alsof ze vroeger leibomen waren.

Dit park behoorde indertijd toe aan de cisterciënzersorde . Deze kloosterorden hebben hun stempel gedrukt op de omgeving, onder meer door het uitbouwen van grotere groene binnenruimten bestaande uit parkachtige tuinen, moestuinen en boomgaarden. We wandelden het park uit en gingen naar een ander park een straat verder dat de naam droeg Hof De Jonghe

Dit bijzonder stadspark is ontstaan uit twee verschillende verkavelde domeinen.
Het Hof De Jonghe is een informele naam voor de hofweide rond een boomgaard en een schapenweide. Een klein parkje werd aangelegd in 1971 op de blekerijgronden van de voormalige leerlooierij-wolwasserij .

Het Hof Campers is de verzamelnaam voor de tuinen van onder andere de directeurswoning van de marmerij Campers. Zowel de tuinen als de directeurswoning werden door de stad Brugge aangekocht in 2014 om de twee domeinen aan elkaar te koppelen.
Vanaf eind 2015 tot en met 2017 werd er druk aan de herinrichting gewerkt. Al de tuinen gingen op de schop en de weg die langs de twee domeinen liep werd heraangelegd. Op 9 september 2017 werd het park officieel heropend.

Die twee domeinen, Hof De Jonghe en Hof Campers, vormen samen een zeer bijzonder stadspark. Het ligt goed verborgen middenin een rustig stukje van de stad. Al zo’n veertig jaar is deze landelijke idylle toegankelijk voor het grote publiek, maar toch is het niet zo bekend en als je er binnenwandelt krijg je het gevoel op privé domein te lopen.

Tot voor een paar weken liepen er hier schapen rond. Waar die nu zijn ? Misschien op wandel langs de Damse Vaart met de herder. Er mogen enkel schapen op deze weide grazen met toestemming van de stad die een schapenkweker heeft aangeduid.

Moesten we op onze stappen terugkeren ? Neen langs een smalle gang wandel je hier recht naar de Lange rei toe onder een poort in Tudorboogstijl. Ik denk niet dat er hier auto’s binnen mogen of kunnen. Maar alle huizen die je ziet hebben zicht op al dat groen en mogen er vrij gebruik van maken. Zoals je bij de huizen ziet stappen ze via hun achterdeur op een grasveld. De groene stoelen die in deze Hof staan mogen ook vrij gebruikt worden( In andere parken staan ook dergelijke groene stoelen geplaatst door de stad Brugge). Het fruit van de fruitbomen in de schapenweide mogen door de bewoners die rondom wonen geplukt worden . De stad verwittigt hen als er mag geplukt worden.

en we wandelden nog verder…

Tentoonstelling in openlucht

Vrijdag ben ik  samen met twee vriendinnen gaan wandelen in Brugge.  We gingen eerst een openlucht tentoonstelling bekijken.

Eind vorig jaar lanceerde Cultuurcentrum Brugge een oproep aan al wie Brugge tijdens de lockdown en in coronatijden op de gevoelige plaat vastlegde om foto’s op te sturen.
Deze oproep bleek een groot succes: 244 Bruggelingen zonden in totaal 663 foto’s in! De jury selecteerde 60 foto’s en die zijn nu sedert 13 maart aan de muur van de DuPont-fabriek (de ‘Gistfabriek’ in de volksmond) gelegen aan de Komvest te zien . Het is verbazend te zien hoe deze fotografen Brugge zien in coronatijd. Je kunt langs de fotomuur wandelen In een grasveldje ervoor waren de narcissen al uitgebloeid( moet prachtig geweest zijn met de foto’s als achtergrond ).Een rij bomen gaven grillige takkenschaduwen op de muur en dus ook op de foto’s.

Ik heb er een aantal gefotografeerd die mij aanspraken. Kijk je even mee?

 

De muur waarop de 60 foto’s hangen. Geen enkele foto kon ik gaaf fotograferen door de schaduw van de takken van de bomenrij die ervoor stonden
feeërijke verlichting in de omgeving van de Dyver( in het kader van Wintergloed in december 2020.)
de vismarkt
zicht op het Van Eyckplein
Brugse zwanen
zonder woorden!

Wij waren niet alleen om deze buiten tentoonstelling te bekijken. Enkelingen en gezinnen met kinderen wandelden lans deze muur die toch niet in het toeristisch hart van Brugge ligt.
Daarna zetten wij onze wandeling verder… vervolgt.

Zwinduinen omgekeerd

Ik bedoel dat ik deze keer in omgekeerde richting door de Zwinbosjes heb gewandeld. Kleinzoon kwam een paar dagen naar Oma en ik had hem verteld van de geitenbokken die ik van ver heb gezien en van de konikpaardjes. Hij wilde daar ook eens gaan wandelen. 
We reden naar de rand van de Zwinbosjes en parkeerden de auto dichtbij een pad waar we even door een duinengebied konden wandelen( gelegen dichtbij het knuppelpad waar ik zo dikwijls gewandeld heb toen de twee kleinzoons nog jonger waren. Elke keer ze naar oma kwamen wilden ze daar wandelen. Ze vonden het altijd  leuk om op een plankenpad boven het onder water gelopen duinengebied te wandelen).

Waar we bij een vorige wandeling op dit zelfde pad een heel grote plas vonden en we aan de slijkerige rand  moesten lopen zagen we nu enkel een klein plasje . Verder stonden er veel struiken mooi in bloei en zagen we de knoppen bijna openbarsten van de duindoorn die in het najaar zo mooi rood-oranje bessen draagt. We kwamen op het pad uit waar een gedeelte voorbehouden is voor fietsers en een deel voor voetgangers. Het was druk maar genoeg ruimte voor iedereen. 

We wandelden tot we aan het draaipoortje kwamen om in de Zwinbosjes te geraken. Ik geloof dat veel wandelaars kozen voor deze weg want te voet is het nog een flink stuk wandelen tot aan de Haas van Flanagan  of nog verder tot aan het Zwinnatuurreservaat.

Ik wilde een foto van  Sébastien en toen snelde een dame toe en vroeg of ze geen foto moest maken van ons beidjes! Lief toch.

We wandelden dan verder en hopla daar stapten twee konikpaardjes  rustig door de zanderige weg en stoorden zich helemaal niet aan de wandelaars die langs hen liepen en foto’s maakten. In de struiken was een derde paardje aan het knabbelen aan de struiken. 
De geiten zag ik pas toen we al lang weer op de zeedijk wandelden. Ze lagen met een aantal in een duinpanne te zonnen. .

Blijkbaar vinden veel mensen het fijn om door dit duinengebied te kunnen wandelen. Het is redelijk groot en je loopt er elkaar niet voor de voeten.

Dichtbij de zeedijk stapten we terug door zo’n poortje en wandelden een eindje de zeedijk af en trokken dan naar het strand .

Deze plek is vooral geliefd voor “waterratten” . Twee surfersclubs zorgen dat ze aan hun trekken komen. Bij de ene was er blijkbar een les bezig en bij de andere werden catamarans op het droge gesleept ( het was al ver in de namiddag)

De werken om het strand te verhogen en te effenen waren nog volop bezig. Bij de winterstormen heeft de ene surfclub veel schade geleden . Daarom waren ze bezig met zand aan te voeren en te verhogen. Ik las in de plaatselijke krant dat het zand vrijgekomen bij de werken aan het Albertplein ( place m’as tu vu ) voor de bouw van ondergrondse garages overgebracht werd naar het strand vlak vòòr deze surfclub. Het werd daar ter plaatse met zeewater gezeefd en dan op het strand uitgestort. Ik kon er niet dichterbij komen.( klik de foto’s aan )