Marc is gekomen!

Omdat ik niet tot bij hem geraak is Marc ,mijn schrijfzoon, samen met een begeleidster( die ik ook al jaren ken) naar hier gekomen. Het was een blij weerzien want door mijn ziek zijn heb ik hem lange tijd niet gezien en was ik ook niet op zijn verjaardagsfeest.
Hij is al verschillende keren alleen gekomen met de trein van Lokeren tot in Knokke. Hij vroeg dan zelf hulp aan de treinconducteur want Marc kan niet lezen noch schrijven. Dat lukte iedere keer goed. Maar de laatste jaren durft hij het niet meer. Er zijn zo dikwijls wijzigingen in het uurrooster en ook bij het al dan niet overstappen in Gent of in Brugge, dat het beter is dat iemand hem begeleid.

Ik had mijn best gedaan met koken want ik weet dat hij een smulpaap is! Na het eten wilde hij per sé de vaat doen die niet in de vaatwasser kon. Ik mocht helpen …alles in de kast zetten.
Daarna zijn we gaan wandelen in de omgeving. Hij wilde ook de tuin terugzien waar ik 18 jaar lang heb getuinierd samen met nog twee buren. De eigenaar van de grond is ondertussen 90 jaar geworden en verblijft  sedert een paar jaar in een rusthuis.
Nu wordt die lap grond klaargemaakt om te bebouwen. Ik heb er jaren met veel goesting getuinierd en de kinderen en kleinkinderen hielpen mee ! Zal het daardoor komen dat de kinderen en een paar kleinkinderen ook zo graag tuinieren?

Het is een gezellige dag geworden en Marc heeft zichtbaar genoten. Ik heb  hem beloofd dat ik op zijn verjaardag( half januari) zijn verjaardagsfeest zal bijwonen!

Myriam kwam mee als begeleidster. Op wandel en onderweg kijken naar de tuin die nu een wildernis is en waar zal op gebouwd worden.
Myriam nam een foto van Marc in de trein en ik sta hen uit te zwaaien op het perron

Tomaten

Kleinzoon Sébastien bracht in het voorjaar verschillende tomatenplantjes mee voor mij. kleine trostomaten, Roma-tomaten, grote trostomaten ,gewone tomaten en reuze tomaten. De kleine en grote trostomaten brachten zoveel op dat ik er verschillende zakjes heb ingevroren.
Nu het zo dikwijls regent en er nog zoveel tomaten staan heb ik hoezen gemaakt van heel licht plastiek( speciaal voor de tuin) . Op die manier hoop ik dat ze  niet rotten of barsten.

De opbrengst in de tuin loopt op zijn einde. Door de hitte periodes was er groeistilstand bij de boontjes, de sla ,de prei en de uien. Geen rijke geoogst bijgevolg . Nochtans kreeg de hele groententuin alle dagen water (regenwater uit het zwembad.  Zwemmen in het bad wordt er niet meer gedaan nu de kleinkinderen groot zijn. Ik heb het zwembad laten staan en de regen vult het elk jaar opnieuw , genoeg water voor een hele zomer bloemen en planten te begieten ).Maar ik mag zeker niet klagen over de  aardbeien. Wekenlang heb ik kilo’s aardbeien geoogst. Ik gaf er regelmatig mee met de kinderen en ook heb ik verschillende keren confituur gemaakt. De druiven (in de tuin bij de zoon )brachten zo massaal op dat ik er sap heb van getrokken en ook gelei heb gemaakt.

 

 

De Zavel

Klokslag 14 uur was het concert gedaan en in een mum van tijd was het in het park weer rustig. Velen kwamen tijdens hun middagpauze hun boterhammetje eten en  dan terug naar hun bureau!
Wij wandelden met ons groepje het park uit richting De Zavel. Zeer waarschijnlijk won men hier in het verleden zand (zavel is kleihoudend zand) . De Zavel  is een wijk in het historische hart van Brussel en is een plaats waar kunst, cultuur en gastronomie hoogtij vieren. Op de Zavel ontdek je het allerbeste van de Belgische chocolade zoals Godiva, Wittamer of Pierre Marcolini … Hier zijn ook veel antiekwinkels, couturierzaken, restaurants . In het weekeinde is er op dit plein een antiekmarkt.
Er was beloofd dat we in een chique patisserie een taartje mochten uitkiezen en iedereen repte zich natuurlijk,hahaha! De Zavel ligt op korte wandelafstand van het Warandepark.

Op het hoogste punt van de Zavel legde men het parkje de Kleine Zavel aan. Een parkje  met bronzen beelden voorstellende de 48 ambachten en omgeven door een fraai uitgewerkte smeedijzeren afsluiting.

Tien levensgrote arduinen beelden staan  in het parkje opgesteld rondom het centraal geplaatste standbeeld van de graven Egmont en Hoorn. Beide graven worden voorgesteld op het ogenblik dat zij naar het schavot worden geleid. Egmont, met de hoed op het hoofd en een zakdoek in de hand, vertoont een wilskrachtige uitdrukking. De graaf van Hoorn houdt zijn fluwelen hoed in de ene hand en legt de andere op de schouder van zijn lotgenoot. 

De tien standbeelden stellen mannen voor wier politieke bedrijvigheid en begaafdheid tot de roem van de zestiende-eeuwse Nederlanden hebben bijgedragen. Eentje kent iedereen :Mercator.

Eenmaal boven zagen we deze mooie kerk die we gedeeltelijk ook al zagen vanuit het parkje: De Onze-Lieve-Vrouw-ter-Zavelkerk

De kerk valt op door haar 14 m hoge glasramen. De middelen om een toren te bouwen ontbraken indertijd. Onze-Lieve-Vrouw-ter-Zavel was de kerk van de Brusselse wapengilden, die er elk een altaar hadden. Er was die dag een doopplechtigheid en we konden enkel eventjes achteraan een kijkje nemen.

 

Maar waar bleef dat taartje nu dat ons beloofd werd?

Hier moesten we zijn midden op het plein van de Grote Zavel en toen ging een lichtje branden wanneer de voorzitter ons zei dat we een chique taartje gingen eten! Bij Wittamer (klik) een icoon voor vele generaties Belgische patissiers en chocolatiers.

Een plaatsje op dit terras bemachtigen is al een huzarenstukje. Emmy en ik gingen binnenzitten aan een tweepersoonstafeltje. Toen bleek dat dit het enige tafeltje binnen was en bedoeld voor mensen die een bestelling kwamen ophalen . We mochten blijven zitten en de sympathieke verkoper nam nog een foto van ons beiden! Op de achtergrond de medereizigers die op het terras zaten te puffen.  Want het was die dag erg warm. Wij zaten in de koele patisserie. 🙂

Toen was het tijd om de trein in het Centraal station te nemen om huiswaarts te keren. Een mooie dag was het letterlijk en figuurlijk! Voor mij nog extra mooi want Emmy bleef de hele namiddag bij ons.

 

Boterhammen in het Park

Omdat het vandaag zo’ n guur weer is  -veel wind , regen afgewisseld met wolken en een streepje zon -begin ik maar met een logje te maken van een zonovergoten dag op het einde van de maand augustus.
De senioren namen de trein naar Brussel-Centraal om in het Warande park naar een optreden te gaan kijken (en vooral luisteren)  in het kader van de week van “Boterhammen in het Park.”
Wij hadden gekozen voor een optreden met Bart Peeters. Of je nu fan bent of niet, hij weet zijn publiek enthousiast te krijgen. Van twaalf tot veertien uur heeft hij aan één stuk gespeeld en gezongen. Op de andere dagen van de week trad er eerst een uur een andere minder gekende artist op maar Bart Peeters gebruikte de twee volle uren!

Eerst een klein ontbijt in de Galerie Ravenstein en daarna de trappen op naar het Warande park. Hoewel het pas 11 uur was en het optreden  om 12 uur begon was er geen plaatsje meer vrij rondom de kiosk. Tegen het 12 uur naderde was er  zo véél volk toegestroomd dat héél veel mensen niet meer op het terrein waar het podium staat binnen konden. De dreven , grasperken, terras van een tearoom, ligweiden …overal mensen en nog eens mensen , oud en jong. De security liet enkel nog mensen binnen als er een paar mensen buiten gingen! Ach je kon hem van ver ook zien en de muziek was luid genoeg om het in het hele Warandepark te kunnen horen.
Ik zat samen met een paar vrienden op een bankje in het zonnetje te genieten van de muziek en van onze picknick. Je kon ter plaatse boterhammen kopen maar dan mocht je veel geduld hebben eer jij aan de beurt was om een boterhammetje of een andere snack te kopen.

Die dag had ik ook afgesproken met Emmy,een Knokse vriendin die al héél lang in Brussel woont en een blog heeft. Leuk weerzien.Met mijn camera ben ik in het park gaan wandelen om sfeerbeelden te maken.

Eerst ontbijten in de Galerie Ravenstein en daarna de trappen op met mooie muurschilderingen richting het Warandepark

Na het concert zijn we naar de Zavel gewandeld ,maar morgen meer hierover.

ps: ik krijg de foto’s niet in een groter formaat op de blog. Wie kan me zeggen wat ik verkeerd heb gedaan ? Ik heb nochtans niets veranderd .

Update: die zoekt die vindt! Er was iets veranderd aan de weergave van de foto’s. Ik ben me niet bewust dit zelf te hebben gedaan.

Een terugblik (bis)

Eenmaal thuis kon de genezing verder worden gezet. Eerst en vooral moest ik zien dat mijn gewicht weer omhoog ging en dat lukte aardig omdat ik geen medicatie meer moest nemen en mijn reuk- en smaakzin terugkeerde. Voordien smaakte alles naar “karton”. Ik moest er wel een inspanning voor doen want na al die maanden heel weinig eten verdroeg mijn maag enkel kleine hapjes. De dokter raadde aan om meermaals( 6 maal) per dag een kleine maaltijd te nemen.

Het werd me ten stelligste aangeraden om de pillen voor bescherming van de maag niet te vergeten. In het ziekenhuis kreeg ik dat aanvankelijk via een baxter maar op het einde kreeg ik dag en nacht een pilletje. Maar zelfs met die medicatie kreeg ik soms zo’n aanvallen dat ik er ziek van was . Pijnstillers moest ik zoveel als mogelijk zien te vermijden  omdat dit weer langs de maag moest gaan. Zo’n aanval kon( en kan nog) een drietal dagen duren naar een piekmoment toe om dan weer af te zwakken. Niet te achterhalen welk voedsel die reactie kon veroorzaken.

Ik ondervond dat mijn geheugen niet zo goed was , ik vergat veel ( en nog) en kwam soms niet op de woorden wanneer ik iets vertelde. Zeurende hoofdpijn bij de vleet en ook niet goed kunnen slapen. Mijn vriendin zorgde ervoor dat ik zo veel als mogelijk buitenkwam en daarvoor deden we kleine uitstappen die voor mij vermoeiend waren maar ergens toch deugd deden. Platte rust nadien.

Het heeft ook maanden geduurd eer de evenwichtsstoornissen verdwenen. Aan de arm van de vriendin voelde ik me zekerder .Fietsen zat er de eerste maanden al helemaal niet in .

Ik kreeg ook tandpijn en dit ging maar niet over integendeel het werd zo hevig dat ik de tandarts opzocht. Een heleboel foto’s werden genomen maar geen enkele tand was ontstoken en  ik kon ook niet echt zeggen waar het precies pijn deed. Toen de tandarts verder vroeg bleek dat de pijn voortkwam van een mondstuk dat  gedurende de operatie in mijn mond was gestoken. Daar heb ik natuurlijk geen weet van door de verdoving. Alleen wist ik haar te vertellen dat ik regelmatig mijn mond niet dicht kreeg als ik aan het eten was en eerst een tik tegen mijn kin moest geven. Door de lange duur van de operatie was dit volgens haar de reden van die zogenaamde tandpijn en het niet dichtgaan van mijn onderkaak bij het eten.   Even nog wat geduld hebben was haar raad ! Inderdaad is dit na een tijdje overgegaan.

De kapster verwittigde me dat ik méér haar verloor dan normaal. Dat was een gevolg van de maanden antibiotica slikken en de huisarts schreef me speciale ampullen voor om de haargroei te bevorderen. Buitenstaanders hebben dit wel niet gemerkt , ik ben gezegend met een flinke bos haar. maar  aan weerszijden van mijn hoofd kreeg ik dunne plekken . Onlangs zei ze me dat er nu toch al overal nieuwe stoppels haar groeiden.

Tijdens de zomermaanden  begon ik enorm last te krijgen van gewrichtspijnen over mijn hele lichaam: schouders, rug, ellenbogen  , knieën , enkels , vingers en tenen. Lang geleden heb ik een auto ongeval gehad en na een aantal jaren doken de eerste gewrichtspijnen op . Volgens de huisarts was de oorzaak terug te vinden bij het ongeval. Dat was tot nu draaglijk geweest maar  de opstoot   was zo erg in augustus dat ik daardoor gestopt ben met bloggen : mijn hele lichaam deed pijn ook op de pc typen was te moeilijk. Ik kreeg geen pijnstillers (omwille van de broze toestand van mijn maag) maar volg nu een kuur met alternatieve medicijnen en dat brengt soelaas weliswaar langzaam aan.

Bij controle bij de chirurg kreeg ik de horen dat de operatie heel goed gelukt was en dat ik ferm veel chance heb gehad dat ik geen stoma heb of het had ook fataal kunnen zijn… De genezing zal zeker een jaar duren en geen 6 maanden zoals hij aanvankelijk vertelde. Ik kan daar best mee leven . Ik kan er ook niets aan doen dat ik zo moeilijk medicatie verdraag en de genezing daardoor trager verloopt. Ik hoop alleen dat ik van nu af aan gespaard mag blijven van  verdere nevenverschijnselen.
De maanden medicatie en antibiotica die ik heb ingenomen voor een ziekte die ik uiteindelijk niet had heeft een ware puinhoop veroorzaakt in mijn lichaam. Gezien mijn leeftijd is de genezing ook niet meer zo vanzelfsprekend.

Denk nu niet dat ik al die maanden passief heb geleefd. Veel rusten dat wel , maar toch veel de deur uit voor een paar uurtjes. Soms heb ik de andere dag wel eens platte rust moeten inbouwen omdat ik teveel gevergd had van mijn lichaam. Het huishouden en de tuin dat kan ik al een tijdje weer aan. Het zwaardere werk zoals snoeien is wel voor de tuinman.
Dat was  een overzicht hoe het met mij de afgelopen maanden is gegaan na een zware operatie die er niet mocht geweest zijn. Ik heb veel foto’s gemaakt  maar had dikwijls niet meer de kracht om ze allemaal te tonen en die ga ik jullie in volgende blogjes tonen.

 

Een terugblik.

Een terugblik op het voorbije jaar !

Begin februari werd ik geopereerd aan de dikke darm na meer dan een half jaren sukkelen. Sukkelen , ik mag beter zeggen afzien. Einde mei 2018 kreeg ik de diagnose dat ik Colitis Ulcerosa had ( een chronisch dikke darm ontsteking). Ik heb daar al meer over verteld in vorige blogposten. Ik kreeg steeds maar zwaardere medicatie en omdat dit blijkbaar niet genoeg hielp heb ik daar bovenop nog vier maanden antibiotica moeten nemen. Verbetering kwam er niet  en op den duur kon ik niet meer eten noch slikken en bestond mijn menu uit soep, thee en beschuitjes… ik vermagerde 20 kg. Ik voelde me zo ziek na iedere pil die ik drie keer daags moest innemen.
Begin januari 2019 nam een andere specialist mijn dossier over en na één consultatie en een ct scan nam hij contact op met een chirurg en werd een operatiedatum bepaald. Toen de specialist mijn dossier inkeek heb ik hem horen vloeken !! Hij hielp me de paar weken te overbruggen tot aan de operatiedatum en einde januari werd ik geopereerd en werd een groot stuk dikke dam weggesneden. Achteraf heb ik vernomen dat het hoogdringend was en ik veel geluk heb gehad dat ik dit nog kan na vertellen!

En dan moet je horen dat er indertijd een verkeerde diagnose werd gesteld en dat ik helemaal geen chronische dikke darm ontsteking heb gehad. Een ontsteking zal ik wel gehad hebben maar toch niet de levenslange chronische ontsteking.

zicht vanuit mijn ziekenhuiskamer

Eerst werd geprobeerd met een kijkoperatie  maar mijn toestand was zo ernstig dat ik op hetzelfde ogenblik een operatie heb ondergaan die meer dan 5 uur duurde( de chirurg had me verteld dat zo’n operatie ongeveer anderhalf uur duurde). Ik ben twee dagen op intensieve moeten blijven en dan mocht ik naar een kamer waar ik meer dan veertien dagen kon genieten van het mooie uitzicht en de goede zorgen van dokters en verpleegsters. Achteraf kom  je pas te weten dat mijn toestand precair was en dat dit de reden was dat twee tot driemaal per dag de chirurg langskwam en ook de hele dag en nacht verplegend personeel zag langskomen. Voor verveling geen tijd en sommige verpleegsters kwamen op den duur even uitblazen van hun hectische werk ! Deur dicht en even een babbeltje slaan.

Toen de derde week ingezet werd  zei de chirurg dat ik een dag mocht bepalen wanneer ik naar huis wilde. Mijn zelfredzaamheid moest groot genoeg zijn . Ik dacht dat  het wel zou gaan met de hulp van de kinderen en een reuze goeie vriendin( die me tot nu blijft helpen ).
Het was moeilijker dan ik vermoed had. Maar na een paar weken lukte het me om samen met mijn vriendin boodschappen te doen.

Ik heb tijdens die weken in het ziekenhuis prachtige zonsondergangen gezien

Toen ik pas uit het ziekenhuis kwam was het enige wat ik wilde onder een dekentje kruipen in de zetel. En dan nog liefst met mijn kleren aan. Ik had allang genoeg in het ziekenhuis in een slaaphemd rondgelopen. Ik heb een hekel aan pyamas. De pijpen slingeren ofwel rond mijn benen of kruipen omhoog. Dan nog liever een slaaphemd tot aan mijn knieën. Ik had wel pyamas mee maar ik verdroeg de elastiek niet op de ferme snede op mijn buik .
Na een paar dagen kon ik al behoorlijk rondlopen en na ruim een week maakte ik zelf mijn eten klaar. De frigo en diepvries waren volgestopt. Er was gezorgd voor thuishulp om maaltijden klaar te maken maar die dienst maakte het zo ingewikkeld dat ik na twee keer het voor bekeken hield en zei dat ik mijn plan wel zou trekken. De hulp werkte in blokken van twee uur. Ze kwam om 14 uur om eten klaar te maken! Dat kon toch de andere dag opgegeten worden, zei ze ! Ja mijn oor, die dag moest ik bij manier van spreken op mijn kin kloppen. Gelukkig haalden de kinderen eten aan of maakten ze eten voor me!
Ik kwam op woensdag thuis. De donderdag kwam iemand van de mutualiteit op bezoek kijken hoe zelf redzaam ik was.
Daar ging het helemaal niet over . Ik kon mijn kleren af en aandoen en ook mezelf wassen en zelfs naar boven gaan slapen ( al was dat op dat ogenblik meer naar boven kruipen). Ik wilde enkel iemand om eten klaar te maken want die kracht had ik niet en eten aanhalen kon ik evenmin. Ik zou na een “interview” (?)van twee uur hulp krijgen vanaf de volgende maandag. En ondertussen vroeg ik haar? Mijn kinderen konden toch voor eten zorgen! Alsjeblief die gaan ook werken hé!
Ik heb het twee blokken van twee uur volgehouden en toen gezegd dat er niemand meer moest komen. Paniek , plots konden er twee blokjes van telkens twee uur vanaf, voor de niet verstaanders ineens kreeg ik vier uur na elkaar hulp… Ik had meer dan genoeg van die papierneukerij en zei met klem dat ik geen hulp meer nodig had en moest het nog eens ferm herhalen. Schrik dat ik zou klagen bij de dienst zeker! Ach dat mens volgde letterlijk de papierwinkel.
Mijn kinderen en mijn vriendin hebben me door die eerste weken gesleurd en ondertussen had ik ook opnieuw een poetshulp gekregen.

Vlekje heeft me veel gezelschap gehouden en heden zit ze ’s avonds nog steeds te wachten tot ik in de zetel kom zitten!

wordt vervolgd