Bosje van Heist

Het was al een hele tijd geleden dat ik in het Directeur-Generaal Willems park ,zo is de officiële naam ,had gewandeld. Dit bosje ligt tussen Duinbergen en Heist en is een aantal jaren geleden flink onderhanden genomen tot vreugde van velen en ook tot ergernis van anderen. Die laatsten vonden dat het eerder een kaalslag was dan een opkuis. Ach altijd als er iets gedaan wordt zijn er mensen vòòr en mensen tegen. Maar het mocht echt wel eens wat opgekuist en aangepast worden aan de huidige tijd. Nu is er een mooie zanderige speeltuin voor kinderen , liggen de paadjes er opgekuist bij en na een paar jaar is de ondergroei tussen de bomen weer op peil.


Ook het duinengedeelte oogt weer mooi . We zijn er niet helemaal doorgewandeld want mijn vriendin houdt er niet zo van om door de zanderige paadjes te lopen. Maar toch leuk om te zien dat er veel in bloei staat in dat gedeelte.

toen we de zeedijk naderden liepen we vlak naast de plaats waar vroeger het zwembad de Raan lag. Nu is er een duinengebied aangelegd met zelfs helmgras en kunnen kinderen daar ravotten op de kleurige balken die er geplaatst zijn.. Hopelijk blijft dit zo en komt er geen nieuwbouw op die plaats.

En toen kwamen we op de zeedijk in Heist. Ik heb geen strandbars gefotografeerd maar het strand en de duinen, de sportvelden op het strand en in de verte de contouren van de haven van Zeebrugge

Hoe kan het ook anders dat ik nog een beeld tegenkwam van Lavarenne ! Tenslotte staan de beelden over de hele zeedijk verspreid.

Beeldenroute

Zoals in een vorig log aangekondigd toon ik hier nog een paar beelden van de kunstenaar Nicolas Lavarenne.
Het beeld op de toren van de heropgebouwde vuurtoren( Toerisme bureau) valt niet onmiddellijk op! Ik heb ingezoomd wat de kwaliteit niet ten goede komt.

Op de zeedijk zelf staan bij verschillende Galerijen ook beelden buiten opgesteld. De beelden van William Roobouck vielen me het meest op omdat een groot exemplaar een tijdje in een grote tuin van een tuinbedrijf vlak bij de Natiënlaan heeft gestaan vooraleer het een definitieve plaats kreeg op de rotonde in de Heistlaan (Kn-H.)

Bij een volgende wandeling heb ik nog een paar beelden gefotografeerd.

Al deze beelden zijn terug te vinden op de zeedijk als je de hele wandeling doet van Heist tot in het Zoute. Ik heb ze nog niet allemaal gezien omdat ik de zeedijk nog niet in één ruk afwandelde. Maar alle beelden zijn mooi om zien en beelden het menselijk lichaam uit in allerlei houdingen.

En als je even wegkijkt van de zeedijk zie je altijd wel ergens een beeld voor één of andere winkel of galerie, zoals deze tube verf (of zou het tandpasta zijn?) .

Ik probeer de draad wat meer op te pakken om regelmatig te bloggen en om weer eens op blogtour te gaan. Ik heb de laatste maanden een soort blokkage en geraak moeilijk aan het schrijven. Het zal wellicht niet kunnen van de 2 prikken maar het is toch opvallend dat het sedert die inentingen zijn dat er een soort moeheid ontstaan is die ik niet kan verklaren.

wandeling gestart met de Shopping Shuttle

Shoppingshuttle Knokke-Heist
foto van een shuttle busje

Vriendin en ik wilden eens verder wandelen maar het vervelende is dat je ook rekening moet houden met de terug weg . En hoe verder we wandelen hoe verder we ook moeten terugkeren waar we de auto achtergelaten hebben. Dus kozen we deze keer om de gratis shopping shuttle te nemen die door de voornaamste winkelstaten van Knokke rijdt tot aan de Sparrendreef. Onderweg zijn er zeven haltes waar je kunt afstappen of opstappen. O en als je wilt kan je in de Sparrendreef overstappen op de Zwin shuttle die tot het Natuurpark rijdt. De shopping shuttle rijdt volgens de bestuurder/ster om het kwartier.

Wij reden tot aan het Albertplein , waar grote werken bezig zijn om een ondergrondse parking te maken. Het bekende plein onder de naam “place m’as tu vu ” kan zijn naam heden geen eer aan doen. Bijna geen terrasjes om zich te laten zien!!

Maar voor we in de shopping shuttle stapten parkeerde ik mijn auto en wandelden we naar de eerste stopplaats van de shuttle nl op het Verweeplein in de Lippenslaan. Onderweg zagen we de enorme kranen voor de bouw van een zeventien verdieping hoog torengebouw naast het station van Knokke-Heist . Je kan het de ingang noemen van het nieuwe dorp dat daar aan het ontstaan is nl Duinenwater. Wat ons op het hele wandelparcours opviel is de zomer bebloeming op de rotondes , kleine perken , bloembakken op de zeedijk.

Die bewuste dag( 6.7.2021) was het zwaar bewolkt maar het bleef gelukkig droog. Weinig wandelaars op de zeedijk en ook de strandbars liepen niet vol. Toch al meer mensen dan bij de vorige wandeling. Weinig beweging bij de redderspost en een evenmin bij het toerisme bureau. Op een stuk open strand was er werkelijk niemand te bespeuren.

We lasten een kleine rustpauze in op het Van Bunnenplein en gingen zitten op de nieuwe banken die de mannen van de gemeente gemaakt hadden . Lijken me niet zo praktisch maar kom, we konden even uitrusten vooraleer we de trappen afdaalden die beschilderd zijn met vlinders . En al window shoppend wandelden we de Lippenslaan af op weg naar mijn geparkeerde auto vlak bij het station.
We gaan dit nog doen met de shopping shuttle … En voor ik het vergeet…. we konden niet zomaar voorbij de cremerie de la Poste 🙂

Vakantie ?

Ik heb mezelf wat vrijaf gegeven. Een schrijver zou zeggen ik had een writer’s block Ik zag het even niet meer zitten. Er liep ook van alles verkeerd ,weliswaar kleinigheden maar het stapelde zich op en ik kon de rust niet meer vinden om mijn gedachten op papier te zetten.

Ondertussen had ik wel verstrooiing met het bezoek van de Luxemburgse familie die voor een week een vakantiewoning in Cadzand( Nl) hadden gehuurd . Mijn nicht met haar dochter en man en de kleine Leo. Zij wilden dicht bij zee logeren en daar zitten ze echt dicht bij zee. Alleen viel het weer die ene week fel tegen . De week ervoor liepen we hier een paar dagen te puffen , maar zij hebben zich moeten tevreden stellen met weinig zonnige dagen afgewisseld met regenvlagen. Zo dicht bij zee kunnen zijn is voor hen het aantrekkelijkste van hun vakantie. Zelf was ik erg blij met hun bezoek want ik ben al twee jaar niet naar Luxemburg kunnen reizen ( wegens gezondheidsproblemen). Maar er is wel flink bijgebabbeld bij mij thuis en in hun vakantiewoning in het vakantiepark de Roompot.

Daarna is de jongste kleinzoon een paar dagen naar Oma gekomen. Dat vind ik hartverwarmend dat hij en zijn oudere broer nog steeds graag een paar dagen naar oma komen. Ik was zo graag met hen nog eens op vakantie gegaan naar de Luxemburgse familie maar gezien corona durf ik dit toch niet doen, vooral omdat Sébastien nog niet is ingeënt ( sedert de leeftijdsgrens is verlaagd heeft hij nu een uitnodiging gekregen ) en volgende maand zijn beide jongens niet vrij (de ene jobstudent en de andere op stage ). Dan denk ik wel eens terug aan de jaren dat ze een goot deel van de zomervakantie hier waren en dat ik samen met opa met drie kleinzoons naar de Ardennen trokken waar we een woning huurden en de weekends kwamen de ouders dan achter! Mooie herinneringen.

Sébastien gaat graag wandelen of fietsen maar het was niet echt fietsweer en we moesten telkens rekening houden met regenbuien ,tijdens die paar dagen gingen we dan maar wandelen op de zeedijk. Daar maakte ik al een logje over (klik) en op de wallen in Sluis.

Op de restanten van de Westpoort hebben de jongens vroeger halsbrekende toeren uitgehaald om van de ene muur op de andere te springen en oma kon er niet bij om aan hun oren te trekken ;-).

Wanneer we met de fiets naar Sluis reden kwamen we over dit bruggetje toe en reden dan aan de voet van de wallen vlak naast het water rond Sluis.

Maar ondertussen heb ik al meerdere uitstappen gedaan en zal ik dit hier ook tonen. Ook heb ik in de tuin al heel wat planten mogen afknippen en zelfs in sommige bloembakken andere planten zetten. Gelukkig kon het aan héél betaalbare prijzen want het plantseizoen voor éénjarigen loopt al wat op zijn einde.

We beginnen er opnieuw aan…

Na meer dan een jaar kregen we de toestemming van het gemeentebestuur om de petanque veldjes te gebruiken op het sportcentrum Molenhoek in Westkapelle.

Gisteren was het de eerste keer dat we met een twintigtal senioren petanque speelden. Een behoorlijk aantal na zo’n lange tijd. Ook een blij weerzien voor velen want in coronatijd zochten we elkaar ook niet op en waren de weinige contacten steeds telefonisch.
Het weer was ons gunstig , het was een winderige maar zonnige namiddag. En iedereen speelde ontspannen ,geen gezanik wiens bal het dichtst lag of wie aan de beurt was.
Zo ontspannen dat ik vergat om wat foto’s te maken van die eerste keer 🙂

Ik heb wel even rondgewandeld op deze sportlocatie . Veel lokalen zijn ingenomen voor het vaccinatieprogramma en het is zelfs niet zeker of we in het najaar indoor zullen kunnen spelen. Tijd geeft raad en de zomer is nog lang ( als het weer wat meewil )

Het was een af en aanrijden van auto’s met mensen die hun eerste of tweede prikje kwamen halen. Even stond er ook een lange wachtrij tot aan de parking .

Naast het sportcentrum Molenhoek zie je in koeien van letters “No Sweat no Glory”op een heel lang gebouw staan. De hele zaak is omheind en goed afgeschermd van de buitenwereld. Daar zijn de oefenvelden van Club Brugge voorzien van alle moderne infrastructuur.

Molenhoek en het oefenveld liggen vlakbij het bedrijventerrein ” ’t Walletje” . Een uitgestrekt gebied met allerhande bedrijven , waar ook het gemeentelijk depot is, een afdeling van de politie, de helihaven, de parkbegraafplaats… En de uitbreiding van het bedrijvencentrum gaat nog verder.

Vanuit het centrum van Westkapelle rij je langs een spaarbekken naar het sportcentrum . Een prachtige beeldengroep staat er in dit spaarbekken van de hand van Jef Claerhout ” Ode aan de Vrouw” . Er is een klein parkje met zitbanken errond. Persoonlijk vind ik dat dit kunstwerk hier beter tot zijn recht komt want aanvankelijk stond het in het Zegemeer. Het moest indertijd plaats maken voor de” Wuivende krabben “van Paramarenko( die tot nu toe in herstelling zijn, want de krabben wilden niet meer wuiven . Terwijl ik aan het fotograferen was stond een man aan de overzijde de beeldengroep te filmen.

Ik heb van de eerste petanque namiddag genoten maar ook van het wandelingetje op deze rustige en groene plek.

Een stille start van de vakantie…

Deze week kreeg ik ’s avonds een berichtje van de kleinzoon ” oma mag ik morgen komen?” Tuurlijk mocht hij komen en zo startte de vakantie van de kleinzoon bij oma. Eerst nog even uitrusten van de examenstress en dat doet hij blijkbaar graag bij oma( ’t is niet de eerste keer) . Daarna worden er plannen gemaakt om met vrienden op stap te gaan, misschien kamperen. En in de maand augustus wordt hij jobstudent in het ziekenhuis in Brugge.

Zo gingen we dinsdag aan zee wandelen. Het was frisjes en er waren niet zo veel wandelaars op de zeedijk.

Op zee zagen we welgeteld één zeilschip. Verlaten stranden met ingepakte strandmateriaal en op elkaar gestapelde strandzetels, een gesloten lifeguard container die de redders gebruiken ,lege strandzetels in een strandbar en ook andere strandbars hadden hooguit een paar klanten, zelfs de mini gocart had niet veel werk.

De zomer moet nog op gang komen en dat is in feite elk jaar zo . De grote drukte begint pas half juli. Tenzij het weer wat meewerkt dan kan je al van begin juli de weekends op de koppen lopen.
Treurig zicht als je ziet hoeveel werk er al is gemaakt om de toeristen te ontvangen en je ziet bijna geen mens aan zee.

Naar de Lekkerbek toe zie je de duinen flink begroeid met helmgras en ja de honden mogen momenteel overdag niet meer op het strand lopen enkel nog richting ’t Zwin. Overal in de duinen bloeien de wilde roosjes. Het was al een hele wandeling tot we op de zeedijk ter hoogte van de strandbars kwamen èn de plaats waar de beeldenroute begon.

De bedoeling van de wandeling was ook een paar kunstwerken gaan bekijken ( 20 in totaal) die tijdens de zomermaanden op de zeedijk geplaatst worden.

Dit jaar is het de 28ste editie van Sculpture Link en zijn het de sierlijke beelden van Nicolas Lavarenne met als thema ‘ Veerkracht’ die over de hele lengte van de zeedijk opgesteld staan. Ik heb ze telkens tweemaal gefotografeerd omdat ze best vanuit verschillende standpunten te bekijken vielen.

Bij verschillende galeries staan ook beelden buiten zoals :

De hele zeedijk afwandelen zagen we beiden niet zitten want we moesten ook dat hele eind terugwandelen tot waar de auto stond. Ik wandel op een andere keer dan weer verder tot ik ze alle 20 heb gezien .
En juist toen we in de auto stapten voelden we al de eerste spetters van een volgende bui. Zo hebben we letterlijk tussen twee buien “droog” kunnen wandelen.
Als afsluiter nog een foto van een juwelierszaak die zijn etalage aan de buitenkant met droogboeketten had versierd en zo een zonnig tintje gaf aan een grijze regendag !

Mijn tuin

Vlak voor we de ene stortbui na de andere te verwerken kregen vergezeld van donder en stortbuien om U tegen te zeggen, had ik op een zonnige dag rondgelopen in de tuin om foto’s te maken.
De foto’s zijn een beetje overbelicht. Ik kan ze niet opnieuw maken want ondertussen zijn er veel planten die er wat verzopen bijhangen en anderen die ik maar beter kan afknippen. Een kerselaar lijkt nu meer op een treurkerselaar met al zijn takken naar onder hangend!

Het heeft in het voorjaar veel geregend en de planten vonden dit blijkbaar zeer goed ,want de bloemen en planten zijn zodanig gegroeid en bloeien zo massaal dat de tuin ontploft lijkt. Ik ben nu bezig om de ravage na al die regen wat op te ruimen.

De laatste foto is van mijn groententuin waar momenteel de aardbeien rijp zijn en ik dagelijks een emmertje van 5kg te plukken heb en het zijn dan nog heel veel grote aardbeien. Iedereen die langskomt moet er meenemen en nu komen ook de aalbessen die massaal aan de struik hangen. Verleden jaar was de oogst ook goed maar dit jaar is uitzonderlijk.
De groenten doen het ook goed maar groeien meer normaal . Gelukkig maar anders moet ik op de markt gaan staan 🙂

…en dan op zoek naar een ijsje !

Na het bekijken van de beelden op de canadasquare gingen we naar de zeedijk .

Maar we zagen eerst nog een stuk steen liggen en dat bleek ook een kunstwerk te zijn van de kunstenaar Eugène Dodeigne als aandenken aan Gustave Nellens, casino-uitbater en promotor van Knokke-Heist. “De menselijke figuur, refererend naar de oermoeder, werd door de kunstenaar uit een eeuwenoude Bourgondische steen gekapt.”

De Casino gebruikt ook de bekende “golfkar” Ik vraag me af ze zo hun bezoekers ophalen 😉 Ik heb de tijd nog gekend dat er ’s avonds rijen mensen stonden te kijken bij diezelfde ingang naar de limousines die kwamen aanrijden en waar je bekende filmsterren of andere artiesten rijkelijk uitgedost zag uitstappen!

Vlak naast de ingang viel me door een speling van het zonlicht een plakkaat op dat me tot nog toe altijd ontgaan is nl waarom deze plaats de naam draagt van Canadasquare . Inderdaad het zijn de Canadezen die Knokke en omstreken hebben bevrijd. Dat uit zich niet enkel met het benoemen van een plein, maar brengt ook de jaarlijkse 33 km mars van Hoofdplaat (Nl) tot in Knokke( klik) dit in herinnering. Dit is nl. de weg die de bevrijders gebruikt hebben om onze streek te bevrijden.. En zelfs na zovele jaren later is er het succesvolle “For Freedom Museum” die ons aan deze tijd doet herinneren.

Een foto van het Casino gezien vanaf de zeedijk mag zeker niet ontbreken!

Op het strand was het nog erg rustig. En overal had je nog plaats op de terrasjes. Juni is de maand waar de schoolgaande jeugd en de hogeschool studenten nog examens hebben.

Wij gingen een ijsje eten ,neen deze keer niet bij De Post maar bij een oudcollega die indertijd zijn job heeft gestopt en samen met zijn vrouw een bekende ijszaak overnam. Het heeft hem geen windeieren gelegd . Ondertussen heeft hij al een tweede goed draaiende zaak.

We verlieten de zeedijk want we moesten terugwandelen naar de auto die in de nabijheid van het cc Scharpoord geparkeerd stond. Dat was nog een flink eindje terugkeren.
Tussen de straten met villa’s stapten we naar het Zegemeer. Op een wandelpad rondom het meer is het rustig en aangenaam wandelen. Sedert een aantal jaren wandel je ook vòòr het Hotel La Reserve.( een paar foto’s van la Reserve plaatste ik in een eerder logje toen we met de senioren daar langsliepen)
Aan de rand van het meer was het water ondiep en zag je ook vissen zwemmen en liepen er eenden te genieten van het mooie weer.

Het was een mooie genietersnamiddag ,eentje die zich mag herhalen…

Wat wordt het deze zomer…

…Het is tot nu toe toch nog een vraagteken. en niet alleen wat het weer betreft. De Coronacijfers gaan wel naar beneden maar zullen de vakantiemaanden nu de regels al zoveel versoepeld zijn ons geen parten spelen ?
Ik heb absoluut nog geen nood aan verre reizen en zelfs niet aan reizen dichtbij. En zeker niet om naar festivals of bijeenkomsten te gaan waar veel volk bijeenkomt. Eerst maar wat afwachten…

Ondertussen doen veel steden hun best om ontspanning aan te bieden op een manier dat het toch veilig blijft. Zo ook mijn eigenste gemeente.

Zo had ik in het plaatselijk weekblad gelezen dat er een tentoonstelling was op de graspleinen vòòr het casino en aan de oprit van Hotel La Réserve. Deze openluchttentoonstelling van enkele kunstwerken kreeg de naam ” De eerste parade”

‘De Eerste Parade’ maakt een subjectieve wandeling door de Belgische beeldhouwkunst van Constant Permeke tot Thomas Lerooy, en transformeert zo het Canadasquare in een heel bijzondere openluchtbeleving. Bescheiden, ingetogen en aaibare beelden van Belgische kunstenaars waaronder George Grard, Nadia Naveau, Mark Manders en Valérie Mannaerts vormen een contrast met de drukke publieke ruimte. Elk kunstwerk toont de kracht van het menselijke kunnen, maar ook de schoonheid van de kwetsbaarheid van het bestaan.

Op een namiddag waarvan je niet wist hoelang het mooi weer zou zijn en wanneer de regen en onweersbuien zouden losbarsten ,gingen vriendin en ik naar de Canadasquare waar de kunstwerken te bewonderen vielen.

Omdat je een straat moet oversteken om nog beelden op een grasveld te zien werd hiervoor zelfs een stuk weg onderbroken door het plaatsen van betonblokken. Je moet met de auto nu rond het plein rijden en voor het Casino afdraaien en terugkeren aan de andere kant van het plein.

Dan kijk je recht op het hotel ” La Réserve” . Op de oprijlaan stonden ook nog enkele beelden.

Wat nog meer opviel waren de auto’s die daar geparkeerd stonden !

Na het opsnuiven van cultuur zijn we naar de zee toe gewandeld op zoek naar een ijsje . Morgen toon ik onze verdere wandeling.

Aardbeien

Tegenwoordig kan je bijna het hele jaar door aardbeien kopen en eten. Maar de lekkerste zijn toch deze uit je eigen tuin! Sedert deze week kan ik aardbeien uit eigen tuin plukken en geloof me maar dat ze lekker zijn. Als het weer wat mee wil ( en niet zoals vandaag de hele dagen regenen!) dan heb ik het vooruitzicht om een paar weken elke dag wat aardbeien te kunnen plukken. Op de foto hieronder zie je de allereerste aardbeien een paar dagen geleden geplukt. Vandaag heb ik er minstens een bakje met volrijpe aardbeien meegegeven met de zoon .


Deze aardbeien eet ik liever zelf op of in milkshake , bij een ijsje, op een taart…maar om confituur te maken ga ik kleine aardbeien kopen.

Vorige week ben ik met mijn vriendin naar een aardbeienteler geweest om kleine aardbeien te kopen voor confituur . De prijs viel goed mee nl 2 euro voor een kilo. Het was drukkend warm die dag en met de airco op hoge stand gingen we naar de aardbeienteler in Moerkerke.
De fruitboer was juist de automaten terug aan het opvullen. Ik geloof dat iedereen in de omgeving daar hun aardbeien gaat kopen! Je kunt er in feite dag en nacht terecht. Met cash geld of met bancontact.

Terwijl we de koffer van de auto vulden met de aardbeien zagen we een hele rij aardbeienplukkers terugkomen van de aardbeipluk naar de boerderij. Hun dagtaak zat erop. Allemaal jonge mensen en volgens de fruitboer allemaal Roemen.

Nadat we de bakjes met aardbeien in de koffer hadden gezet deden we nog een landelijk ommetje naar een ijshoeve. Het bleek dat veel mensen dezelfde gedachte hadden. Met de auto of de fiets kwamen ze een ijsje halen .
Naast te hoeve stonden een paar grote zitbanken met een grote parasol zodat je toch in de schaduw een ijsje kon eten. De parking was een voormalige weide die ze met kiezelstenen hadden gevuld . Ik ben er zeker van dat je bij slecht weer anders niet uit die parkingweide zou geraken. Daar vlakbij liepen koeien onverstoord te grazen
Ook is er een kleine maar mooie speeltuin aangelegd . Leuk voor de kinderen en de ouders kunnen aan een paar banken hun ijsje rustig opeten. Bij kinderen gaat dat opeten véél vlugger 😉

Wat we al de hele dag verwacht hadden: het begon te spetteren en in de verte hoorden we gerommel. We stapten dan maar op en reden via Damme huiswaarts en nog niet eens in Westkapelle begon het zo erg te regenen dat ik liever wat had gewacht om verder te rijden. Maar parkeren was niet aan de orde, het leek me nog gevaarlijker. Als ik de weg voor mij al niet goed zag dan zal een achterkomende auto die weg ook niet zo goed kunnen zien.
Een uitwijkmogelijkheid was er op dat stuk van de weg niet. Dus bleef ik doorrijden aan een gezapige snelheid, zette mijn vriendin bij haar woning af en reed dan huiswaarts onder een stortregen om U tegen te zeggen. Ik had er klamme handjes van. Maar hoe meer ik mijn woning naderde hoe meer de regen verminderde en toen ik de oprit opreed regende het niet meer!
Ik heb me die avond bezig gehouden om de steeltjes van de aardbeien te verwijderen. De andere morgen heb ik confituur gemaakt ! De kinderen zeggen niet neen als ik er voor hen klaarzet! 🙂