wandeling in de groene gordel van Heist

Op een warme dag in augustus gingen de Senioren wandelen in de  minder bekende Groene gordel Heist-West. Die bestaat uit 3 afzonderlijke delen. Samen goed voor ruim 100 ha verrassende natuur. Zowel de Baai van Heist, Sashul-Vuurtorenweiden als de Kleiputten van Heist zijn specifiek.
Er staan plakkaten met uitleg maar  omdat die niet goed leesbaar zijn op de foto’s maakte ik een kleine resumé:

“De plassen en greppels van de Vuurtorenweiden ontstonden door een opeenvolging van veenvorming, afzetting van slib na overstromingen, geleidelijke inpoldering en turfontginning.
Rond de plassen groeit onder andere riet, lisdodde, waterereprijs, watermunt en harig wilgenroosje. Op de wat hoger gelegen, drogere bulten vind je kamgras en veldgerst.
Op de weiden broeden onder andere de waterral, waterhoen, meerkoet, slobeend, kleine karekiet, rietzanger, blauwborst en de Canadese gans. In de winter en tijdens het trekseizoen laat ook de watersnip zich al eens spotten.”

Door de aanhoudende droogte wandelden we in een eerder verdord landschap en kregen we weinig vogels te zien en nog minder bloeiende planten.

. .

.

.

Wij namen de lange route maar je kunt halverwege ook via dit trapje de wandeling aanvatten.
.

Zicht op de twee vuurtorens tegenaan de zeedijk.

.

De meeste wandelaars gingen via een steile trap naar beneden
om  terug te keren naar de start via de oude vuurtoren .
.

Een vriendin en ikzelf verkozen om over de lichtenlijnbrug( klik) tot aan de Baai van Heist te wandelen…

…waar ook een plakkaat met de nodige uitleg staat.

 De Baai van Heist is een natuurgebied  van 50 ha groot

.
Na de wandeling werden we getrakteerd op een koffie met pannenkoek.

De vrijetijdsmarkt

Elk jaar  mogen alle verenigingen op de eerste zondag van de maand september hun vereniging promoten. Ook onze seniorenvereniging “de Egelantier” stond met een stand op de vrijetijdsmarkt.
Een klein overzicht van een paar verenigingen.
Het plaatselijk muziekkorps vrolijkte het gebeuren op. Ook was er een danssessie ( foto is mislukt)
Je kan ook leren doedelzak spelen en een delegatie was er in uniform. Maar ik heb hun optreden gemist . Je kunt het zo gek niet bedenken of er is een vereniging die je iets aanbiedt zoals deze dames die op een soort plastieken scherm op een cirkel een impressie schilderden van een poserende man. Ik zag alleen maar willekeurige kleurtjes op de cirkels !

De tijd ontbrak om er lang rond te slenterden want ik werd verwacht voor het middagmaal bij mijn zoon in Brugge. Een heerlijk namiddagje op het terras bij hen en de kleinzoons waren er ook.

 

Herfst in de tuin

De temperaturen zijn na de hitteperiode serieus gezakt. Maar in de tuin was voor veel planten en bloemen het kwaad al geschied met gevolg verdorde planten ,verbrande bladeren, afvallende bloemen . Planten die  zich dit jaar zeker niet meer zullen herstellen heb ik dan maar gesnoeid. Een kaalslag in de tuin.
Na de regenbuien heeft het gras zich al hersteld en verschillende planten lopen opnieuw uit. Ik geloof niet dat die nu nog zullen bloeien . Maar kom het ziet er toch terug mooi groen uit.
Sommige planten hebben zich zodanig herpakt dat die opnieuw volop bloeien en dat schuift het herfstgevoel  een beetje op!

De magnolia heeft één grote tak die volop bloemknoppen vertoont en de hulstboom krijgt boven de verdorde trosjes bessen opnieuw bessen. De geraniums bloeien opnieuw en de begonia’s bloeien overvloedig! De dahlia’s bloeien niet zo uitbundig als andere jaren maar ze tonen mooie bloemkoppen.

Alleen aan de paddenstoelen die overal tevoorschijn komen merk je dat de herfst eraan komt!! Nu maar hopen dat we een mooi en zacht najaar krijgen zodat we overdag nog buiten kunnen zitten!

 

 

mijn familie (3)

We reden na het bezoek aan het Iers Vredespark en het voetbalveld verder naar Wijtschate .Wij vroegen ons af toen de oudste zoon zijn auto parkeerde langs een godverlaten weg waar we nu naar toe gingen. Aan de straatkant stond een klein plakkaatje ” Lone Tree” en wat verder een gedenksteen in een muurtje rond een kleine begraafplaats.

Helemaal uit het zicht van de straat , gelegen onmiddellijk achter een boerderij en te bereiken via een landweggetje en een smal paadje kwam je aan dit kleine kerkhof waar Ierse soldaten hun laatste rustplaats kregen.
Met zicht op een glooiend landschap en koeien die vlak naast het muurtje van dit kleine kerkhof liepen. Het was er zo onwezenlijk rustig dat het hele gezelschap er stil van was.

We verlieten dit kleine  sobere maar  indrukwekkend kerkhofje en wandelden terug naar de zeven auto’s die( bijna) netjes in een rij geparkeerd stonden! Neen we moesten niet instappen want we gingen nog iets bezoeken!
We wandelden een eindje langs de bomen die je op de foto ziet en sloegen dan een weggetje in. Iedereen benieuwd waar we nu naar toegingen.
Achteraf beseften we dat  Lone tree Cemetary dicht bij Lone Tree Crater (of Spanbroekmolenkrater) lag, één van de negentien kraters die werd geslagen bij de inzet van de infanterieaanvallen tijdens de slag om Mesen. Bijna alle graven bevatten gesneuvelden van de eerste dag van deze slag. Er worden 88 doden uit het Verenigd Koninkrijk herdacht.

De Spanbroekmolenkrater is beter gekend onder de naam “Pool of Peace”

Op verschillende plaatsen rond de Pool of Piece staan  herdenkingskruisjes

.

Op deze plaats werd een rustpauze ingelast. Eerst vonden we dit een vreemde plaats en namen we met onze stoeltjes en dekentjes wat onwennig plaats op de treden naast de Pool.
Maar de gedachte hierachter was dat we de doden die hier gevallen waren een bezoek brachten en hen met onze aanwezigheid wilden eren. Een jonge muzikante( uitgenodigd door de zoon) kwam met aangepaste muziek een ode brengen aan de gesneuvelden. Erg ontroerend. De bezoekers die er na ons kwamen luisterden mee en glimlachten goedkeurend. Toevallig kwam een fotograaf van een plaatselijke vereniging langs en filmde het hele gebeuren.

Na een hele tijd stapten we op en nu ging de trip naar een eethuis want ondertussen had iedereen toch honger gekregen.
Onderweg werd onze aandacht gevestigd op een Demarcatiepaal aan de kant van de weg. Jammer genoeg werd er niet gestopt. Maar ik vond het interessant om er iets over op te zoeken.

De verste Duitse opmars tussen de Noordzee en de Zwitserse grens werd in de jaren 1922-1925 aangeduid met ‘demarcatiepalen’ op de belangrijkste punten. Het zijn granieten zuiltjes van ongeveer een meter hoog, met bovenaan een helm op een lauwerkrans met de naam van de frontsector, op drie zijden een zin (Frans, Nederlands, Engels), met links een veldfles en rechts een gasmasker en op de hoeken een handgranaat en een lauwertak. De noordelijkste demarcatiepaal van het westfront is te vinden in Nieuwpoort-bad nabij de linkeroever van de havengeul. De zuidelijkste demarcatiepaal van de Westhoek bevindt zich in Loker.
We reden richting Loker , dus veronderstel ik dat ik deze vanuit de auto gezien heb.

Aangekomen in Loker stapten we “de Heksestoel” binnen. Zoon had gereserveerd anders konden we er met de hele familie niet binnen. Ik geloof dat alle families die dag  uit eten gingen! Stampvol ! Blijkbaar elk weekend. Foto’s kon ik er echt niet nemen ,daarom moet je maar even op (klik) duwen. Tussen al de foto’s van eten staan er mooie foto’s van het interieur.Het was er gezellig en het eten uitstekend. De bediening ging heel vlot hoe druk het ook was met ontelbaar veel grote tafels..

Waarom de naam Heksestoel? Wanneer de heks (Zefa Bubbels) op haar bezem rondvliegt kan ze op de nok van het dak even uitrusten. Speciaal voor haar  stapelde de  metser van dienst enkele bakstenen tot een prettig zitbankje ! Ik wist het niet toen ik de foto van deze zaak nam en verder achteruit kon ik niet staan. Teveel verkeer. Dus de nok van het dak staat er niet op.

Dat was het einde van een prachtige familiedag en iedereen is moe maar voldaan terug naar huis gereden. Voor herhaling vatbaar! In elk geval zijn er al plannen om Kerst ( wel een paar weken voor Kerstdag zelf) samen te vieren! Volgend jaar komt er zeker een vervolg van een dagje met een rondrit.

 

Mijn familie (2)

Na het intermezzo over de andere familie , gaan we nu verder met de familiedag aan oma’s kant.

In het hartje van Wulvergem, het kleinste dorp van Heuvelland met 280 inwoners, ligt langs de dorpsstraat het praat- en eetcafé A La Basse Ville. Het bestaat sinds 1830 en is eigenlijk zelfs iets ouder dan België. Het was destijds zowel café, kruidenierswinkel en schoenlapperij in één, maar in de loop der jaren is het een echt eetcafé geworden.
Daar gingen we ’s middags een broodmaaltijd eten.

Foto van internet: het interieur van A la basse ville.


Nadat iedereen zijn honger had gestild trokken we weer verder( sorry voor de onscherpe foto)

 Vlakbij het eetcafe ligt op een betonnen sokkel een Walvis gemaakt door Willem Vermandere.
Hier is een legende aan verbonden:
“Machutus , die  in de 6e eeuw vanuit Ierland naar het vasteland kwam met zijn gezellen kwam onderweg op een eiland terecht waar hij de mis opdroeg. Na de mis bemerkten ze dat ze op de rug van een walvis geland waren. De heilige Machutus is de beschermheilige van Wulvergem.”

We vervolgden onze reis door het Heuvelland richting Mesen.

 

Het Iers Vredespark in Mesen vormt sinds 1998 een nationaal gedenkteken voor Ierland in de Westhoek. De ronde toren is een typisch Iers symbool en herdenkt alle Ierse soldaten die sneuvelden tijdens WO I. Het Vredespark verwijst ook naar de Mijnenslag van 1917. Toen streden katholieke en protestantse Ierse soldaten zij aan zij. Jongeren uit Ierland bouwden mee aan de toren, als teken van vrede en verzoening. Deze site biedt een prachtig zicht op het omliggende heuvelachtige landschap.

De Round Tower verwijst naar de middeleeuwse torens die in Ierland door de Kelten werden opgetrokken als verdediging tegen de Vikingen. In de toren zijn de namen van circa 49.000 Ierse doden uit WO l terug te vinden in de War Memorial Books. Op het pad naar de toren liggen negen platte stenen met persoonlijke getuigenissen.

Nog meer:  klik

Het gedenkteken staat op een plek waar je een prachtig zicht hebt op de omgeving. Op de foto wandelt Elsbeth met haar jongste dochtertje , Maxime, op een paadje dat rond de toren loopt.(De onvolledige cirkelvormige aarden wal aan de zuidelijke rand van het park verwijst naar de prehistorische cirkelvormige ringforten die her en der in Ierland worden aangetroffen)

Margaux was  ongezien via een trapje aan de achterkant  op de brede omheiningsmuur geklauterd! Ze had het wat naar haar zin, terwijl iedereen zijn hart vasthield en niet durfde roepen om haar niet te doen schrikken.
Moeder en een oom hielpen haar er weer af. Zij had haar moment de gloire gehad en schaterde van het lachen.


Toen wandelden we voorbij de toren door  weiden  afgesloten met poortjes zodat de koeien niet weg konden, over een bruggetje om via een paadje en een houten trap uiteindelijk   boven te komen bij een grote groene weide!! We zagen de toren nu van de achterzijde.

 Dit plakkaat op de wand van een houten chalet gaf ons de uitleg over die weide.

We waren allemaal  onder de indruk dat op die manier op deze plek Wereldoorlog I nog steeds wordt herdacht .

We wandelden terug naar het centrum van het  dorp Mesen  waar de auto’s geparkeerd stonden. De kerk van Mesen met de koepelvormige top van de toren is een beschermd monument maar we konden  in ons tijdsbestek deze niet bezoeken

“De SintNiklaaskerk, was een voormalige abdijkerk, die reeds uit 1057 dateerde. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was de kerk vernield. Deze werd in 1928 heropgebouwd. In de toren van de kerk bevindt zich een vredesbeiaard. Deze beiaard draagt na verschillende toevoegingen meer dan 50 klokken. De PAX-klok werd op 17 mei 1985 gezegend door paus Johannes Paulus II bij zijn bezoek aan Ieper. De beiaard werd op 1 juni 1986 geplaatst. De vele andere klokken waren schenkingen van verenigingen en landen van over de hele wereld. Om het kwartier speelt de beiaard hymnes of volkse muziek uit de naties die in de Eerste Wereldoorlog waren betrokken.”

wordt nog een keertje  vervolgd…

Andere familie

Ja iedereen heeft ,in normale omstandigheden, familie aan moederszijde en aan vaderszijde. Dit weekend is er familie gekomen van vaderszijde. Opa was Luxemburger en hij heeft nog familie in Luxemburg nl de kinderen van zijn overleden zus. Met één van de kinderen hebben wij  regelmatig contact . Meer bepaald wij gingen hen bezoeken ,maar als zij verlof hadden trokken ze naar het zuiden. Ze hadden groot gelijk ,het weer was er veel beter dan hier. Nu Nichtje en haar man op pensioen zijn komen ze gemakkelijker naar de Belgische kust. De hitte van het zuiden bekoort hen niet meer zo.
Dit voorjaar is Nichtje met haar dochter en diens man en hun kindje een weekje naar de kust gekomen. Het is hen zo bevallen( hoewel het toen de hele week koud en nat was) dat ze nu een huisje hebben gehuurd in Cadzand ( de Roompot ), want het appartement dat ze toen huurden was niet vrij.

Ik heb hen het afgelopen weekend een bezoek gebracht. Ik wil onmiddellijk daar ook  een weekje verblijven ! Ik wist niet dat er in Cadzand Bad een heel dorp is gebouwd met mooie huizen, waterpartijen, geen verkeer behalve de auto’s van de bewoners van die huizen, een zwembad ,golfterrein, alle mogelijke accommodatie gaande van fietsen, gocarts en elektrische wagentjes ,  grote speelpleinen , een mooi en ruim restaurant en wellicht heb ik nog een en ander over het hoofd gezien. Alle huizen zijn verschillend , groot en klein naargelang het aantal personen die er op vakantie komen. Piekfijn ingericht en uiterst mooi ook!
Er zijn huizen waar je aan de waterkant ook een bootje hebt en een overzetveer die je zelf moet bedienen ( wordt gebruikt als je een kortere weg wilt nemen).

Gisteren spraken we af  aan het strandpaviljoen aan zee , zij hadden me al eerder zien staan op de zeedijk en maar zwaaien deden ze. Ik moest uitkijken naar een geel open tentje. Maar er waren zoveel van die geelkleurige tentjes!
Toen het kleintje van de dochter moe werd en wat lastig zijn we naar hun huisje gewandeld zodat het kindje een namiddagslaapje kon doen. Ondertussen genoten wij vanop het terras van de mooie omgeving!
En ’s avonds zijn we gaan eten in Cadzand Bad zelf. Ik kende er een restaurant waar je lekker kan eten , gelukkig hadden we in de namiddag al gereserveerd want tegen  19 uur zat het binnen en buiten afgeladen vol!

Hopelijk blijft het weer droog zodat ze deze week nog wat kunnen genieten van zee en strand en zo niet doen ze wandelingen in Knokke-Heist en brengen ze een bezoek aan Sluis. Dat stadje trekt hen enorm aan.